Nos journaal rapport

rapport NOS-journaal

VVD wil publieke omroep verrechtsen

AMSTERDAM - De VVD is voorstander van een rechtsere publieke omroep. De omroepverenigingen zijn nu te bleek en lijken te veel op elkaar.

Dat stelt mediawoordvoerder van de VVD in de Tweede Kamer Johan Remkes tegenover NU.nl.
"Ik mis een kritische omroep. Een omroep met een maatschappijkritische houding met een rechtse invalshoek", aldus de VVD-parlementariër.

NOS
Remkes hekelt de in zijn ogen linksige berichtgeving van de NOS. Hij haalt een onderzoek aan van de stichting WAAR (Waarheid Accuratesse Authenticiteit in Reportages) en de pro-Israëlische Israël Facts Groep.
Hieruit zou blijken dat de NOS tijdens de recente Gaza-oorlog pro-Palestijns verslag zou hebben gedaan.
"Dit onderzoek geeft onmiskenbaar een kleuring van de NOS aan. Ook was er sprake van feitelijke onjuistheden ten gunste van de Palestijnen."
Gekleurdheid
Remkes hekelt tevens de gekleurdheid van actualiteitenrubrieken en onderzoeksjournalistieke programma's.
"Ik zie het verschil niet tussen Netwerk en EénVandaag", concludeert de VVD'er. "De taakorganisaties NPS en NOS zijn niet aan een traditionele zuil verbonden, maar ze maken wel programma's met omroepverenigingen."
"Kijk naar Zembla en Buitenhof. Het zijn programma's die gemaakt worden door onafhankelijke taakorganisaties in samen werking met 'gekleurde' omroepen.
Met name de VARA is hierin oververtegenwoordigd."
Omvormen
De liberalen willen de publieke omroep drastisch omvormen.
"Het is nu veel te makkelijk om toe te treden tot het bestel.
Vijftigduizend leden is al genoeg om vijf jaar een graai te kunnen doen in de bak belastingcenten om televisie te maken."
BBC-model
Johan Remkes zegt voorstander zijn van een BBC-model met slechts twee netten.
Hierin is geen plek voor omroepverenigingen.
"De publieke omroep zal in dit model ook reclamevrij zijn en geen fixatie hebben op kijkcijfers."
Remkes vindt dat het huidige kabinet uit is op consolidatie van het huidige systeem. "PvdA is nauw verbonden aan de VARA, het CDA aan de KRO en de ChristenUnie aan de EO. Dan verandert er dus niks."

Ex Minister Remkes

NOS-journaal manipuleerde nieuws Gaza oorlog.

Onderzoek NOS–journaal op verslaggeving over oorlog Hamas vs Israel uitgevoerd door stichting WAAR Nederland (Waarheid Accuratesse Authenticiteit in Reportages) en Israel Facts monitor groep Israel/Nederland

Dit onderzoek betreft de verslaggeving over de oorlog tussen Hamas en Israel door het acht uur NOS journaal in de periode 24 december 2008 t/m 24 januari 2009. Om een beeld te krijgen van de aandacht die de NOS besteedde aan de ontwikkelingen die leidden tot de oorlog werden de uitzendingen vanaf 19 December bekeken, maar we vonden geen reportages over dit onderwerp .

Doel van het onderzoek is om een analyse te maken van het NOS journaal, om zo vast te stellen of men het nieuws bracht in volledige vorm en met utilisatie van alle beschikbare feiten. Voorts toetsen we de feitelijke berichtgeving aan de eigen Journalistieke code van de NOS.

Inleiding.

Alle reportages die het NOS 8 uur journaal uitzond werden tijdens en na de Gaza oorlog geanalyseerd op de weergave van feiten, op beeldgebruik, woordgebruik, keuze van gebruikt materiaal, tijdsduur van de reportages en de al of niet prominente plaats van de reportages in de uitzending. Eén en ander in vergelijking met de rapportage in andere landen, bij voorbeeld Duitsland, als ook met vergelijkbare NOS reportages over andere oorlogen. Voorts werd aan de hand van de eigen journalistieke code van de NOS onderzocht of de reportages daaraan voldeden. In Israel werden reportages getoetst aan de feiten die op dat moment bekend waren en aan de berichtgeving van derden waaronder ZDF en ARD Tagesschau in Duitsland (Tagesschau is qua opzet te vergelijken met NOS Journaal) en de Israëlische TV zenders Arutz 1 (Mabat) en Arutz 10 (Chadeshot Arutz 10) Deze Israelische nieuwsprogramma’s besteedden dagelijks gemiddeld vier uur aandacht aan alle aspecten van de oorlog, inclusief de gebeurtenissen in Gaza. (zie voor voorbeelden van deze rapportage bijlage met videolinks bij nr. 1)





De dagelijkse reportages van NOS 8 uur Journaal begonnen bij het begin van de Israëlische operatie in Gaza, die door de NOS werd aangeduid als offensief. Niet eerder dan 24 december berichtte de NOS over grote aantallen raketten op zuid Israel en het besluit van de Israëlische regering om militair in actie te komen tegen Hamas. Het zuiden van Israel werd echter al weken bestookt met honderden raketten maar deze aanvallen werden door de NOS bijna geheel genegeerd. Op 19 december bijvoorbeeld, een week voor het besluit van de Israëlische regering, werd Israel bestookt met 19 Kassam raketten en daarbij vielen gewonden. De NOS besteedde er geen aandacht aan; de uitzending van die dag ging voor meer dan de helft over de Nederlandse acties tegen de Taliban in Afghanistan. En opvallend was dat alle aspecten van deze oorlog in deze uitzending wel aan bod kwamen.

De gemiddelde reportage in de eerste weken van de oorlog duurde 6 minuten, en de meeste journaals openden met dit nieuws. Na het bereiken van het staakt het vuren liep de duur van de reportages terug tot circa 2,5 minuut en namen ze een minder prominente plaats in de uitzendingen in. Negentig procent van de uitzendingen over de oorlog werd gevuld met beelden en reportages over de situatie van de Palestijnse bevolking in Gaza,
Deze reportages bevatten interviews met Palestijnen in Gaza die soms grove beschuldigingen uitten aan het adres van Israel, in één geval werd het woord Holocaust gebruikt. Toch kregen Israëlische woordvoerders niet de gelegenheid om op deze beschuldigingen te reageren.
In de drie weken dat de oorlog duurde produceerde de NOS slechts één reportage over de situatie aan het Israëlische front waar tijdens de oorlog een miljoen mensen geterroriseerd werden door de Hamas beschietingen op Israëlische burger centra. De andere uitgebreide reportage die de NOS produceerde over de situatie in Israel ging over de Israëlische tv zender Arutz 10. Het overige nieuws over de Israëlische kant werd belicht in flitsen van enkele seconden. Geen van de uitzendingen die het acht uur journaal uitzond bevatte een analyse over hoe de oorlog tot stand was gekomen. Zoals gezegd werden de oorzaken van de Gaza oorlog nauwelijks belicht en zo kon men de Israelische actie als een offensief presenteren Dit gebeurde bijvoorbeeld in de reportage van 24 december, waarbij Israel reageerde op een aanval van Hamas op de grens met zuid Israel, de Hamas terroristen die betrapt werden op het plaatsen van een bermbom bij de grens werden hierop beschoten en werden daarbij gedood. Deze actie werd door het journaal “Israëlisch offensief” genoemd.
Ook werd geen analyse gemaakt van de bedoelingen van Hamas. Echter over Israëls bedoelingen wist Sander van Hoorn al in zijn eerste bijdrage te vertellen dat de Israëlische actie in verband gebracht moest worden met de naderende Israëlische verkiezingen. Evenmin werd gewezen op het Hamas charter, en de herhaaldelijke radikale verklaringen van Hamasleiders als verklaring voor de voortdurende raketaanvallen op Israel. ( Hamas stelt in haar charter dat zij vernieting van Israel na streeft.)
Ter vergelijking , de ARD Tagesschau in Duitsland zond in haar 8 uur journaal van 27 december een item uit over de organisatie Hamas : de positie ten opzichte van Israel werd belicht alsook de interne machtstrijd met de PA van Mahmoud Abbas.
Tot zover deze inleiding.

Feiten en onjuistheden
Sommige reportages van het NOS journaal bevatten feitelijke onjuistheden.
Hierboven gaven we al een voorbeeld over de uitzending van 24 december waarin gesproken werd over het “Israëlische offensief”. (zie deze reportage en de ARD reportage bij links1)
Dezelfde uitzending bevatte een reportage over de kerstvoorbereidingen in Bethlehem. Gezien de ontwikkelingen in Zuid Israel had een reportage over de situatie daar verwacht mogen worden.
In deze reportage over Bethlehem werd door Sander van Hoorn nogal suggestief gezegd dat zelfs in het duurste hotel in Bethlehem niet aan de Israëlische bezetting viel te ontsnappen, waarop de camera in zoemde op een door de IDF tijdens de 2e intifada, geplaatste wachttoren. De week voordat deze reportage gemaakt werd, was echter de controle over Bethlehem door Israel aan de PA overgedragen. Op het moment dat Van Hoorn deze reportage maakte hadden 1500 PA politieagenten in Bethlehem de IDF vervangen.
Dezelfde reportage gaf ook een feitelijk onjuist verslag van de situatie bij de geboortekerk in de winter van 2003, die gepresenteerd werd als een Israëlische belegering, terwijl in feite de kerk bezet werd door 200 Palestijnse terroristen, die de geestelijken daar in gijzeling hielden.
In de uitzending van 27 december meldde Sander van Hoorn dat Israel ergens medio november begonnen was met het schenden van het bestand. Echter op 4 november 2008 ontdekte de IDF een tunnel die tot aan de grens bij Kissufim liep, klaar om gebruikt te worden voor de ontvoering van soldaten van de IDF. Het graven van de tunnel was op zichzelf een schending van het bestand door Hamas (het was een van de Israëlische voorwaarden voor het bestand van 19 juni 2008). Bij de poging om de tunnel onschadelijk te maken ontstond een vuurgevecht met Hamas en daarbij werden volgens de Palestijnen 6 Hamas leden gedood.
Op 28 december stelde van Hoorn dat de ingestelde verboden militaire zone rond Gaza onmogelijk te maken kon hebben met veiligheid van de daar aanwezige burgers (waaronder verslaggevers). Hij suggereerde zelfs dat de maatregel bedoeld zou zijn om “pottenkijkers” op afstand te houden. Op zowel 22 -12 als op 24-12 werden echter vanuit Gaza door sluipschutters aanvallen gepleegd op burgers in de omgeving van de grens met Gaza en werd een groep christelijke Palestijnen uit Gaza in het grensgebied bij Erez beschoten met mortiergranaten tijdens kerstmis.
Op 13 januari presenteerde het NOS journaal een door van Hoorn gemaakte reportage over Arutz 10, een populair TV station in Israel, waarin de wijze van rapporteren over de oorlog in Israel werd belicht. In deze reportage zei van Hoorn dat de Israëlische bevolking voor 90 % achter de oorlog stond vanwege de “cleane” en “smetteloze” beelden die men kreeg voorgeschoteld in het nieuws over Gaza het geen geheel onjuist was. De Israëlische TV liet, evenals de NOS, slachtoffers zien aan de Palestijnse kant. Iedere uitzending bevatte beelden van ingestorte gebouwen en van kinderen en vrouwen die dood of gewond waren. Maar net als de NOS hanteert de Israëlische TV een journalistieke code waarin geen beelden worden getoond van mensonterende taferelen ( zeer ernstig verminkte lichamen). Dit was altijd al de code, ook in de tijd dat Hamas talloze autobussen met Israelische burgers opblies.
Nooit zagen de Israëlische kijkers zelfs lichamen van deze slachtoffers.
Op 16 januari opende het NOS journaal met de leader: “ Druk op Israel neemt toe na fosforbommen op Gaza”. Fosforbommen zijn bij internationale wet verboden , Israel gebruikte dan ook geen fosfor bommen maar munitie die fosfor sporen bevatte. Dit is op zich toegestaan, maar er zijn restricties ten opzichte van het gebruik in woonwijken. Tijdens het schrijven van dit rapport is nog altijd geen bewijs gepubliceerd over het gebruik van deze munitie door Israel tegen burgers in Gaza. Wel kan er iets gezegd worden over het gebruik van beelden van brandwond slachtoffers, zoals de NOS ook deed om aan te tonen dat de slachtoffers in aanraking waren gekomen met witte fosfor. Een Amerikaanse brandwonden expert van het Grossman Burn Centre in Californië verklaarde tegenover CNN dat het niet mogelijk is op basis van TV beelden of foto’s vast te stellen of brandwonden ontstaan zijn door witte fosfor.

Terminologie ten aanzien van Israel
In de uitzendingen van het NOS journaal over de Gaza oorlog registreerden wij talloze uitspraken die een sterk suggestief negatieve lading hadden ten opzichte van de acties van Israel.
Daarentegen hadden uitspraken over Hamas of de Palestijnen in Gaza vaak een camouflerende of positief suggestieve lading.
Enkele voorbeelden.
 24 December- versoepelen van de restricties voor Bethlehem wordt door Van Hoorn een “win -win situatie genoemd voor Israel”. Hij legt ook uit waarom. Toeristen die naar Bethlehem komen geven in Israel ook geld uit. Het oogmerk voor Israel zou dus financieel gewin zijn geweest. In Hebron, Jericho en Jenin waren eveneens restricties opgeheven en daar is geen sprake van toerisme.
27 december- de Israëlische aanval op Hamas wordt door van Hoorn omschreven als “wanhoopspoging”, terwijl uit het verloop van de luchtaanvallen direct voor een leek duidelijk was dat er maandenlang voorbereidend onderzoek moest hebben plaatsgevonden over de doelen in Gaza. Wanhoopspoging suggereert dat Israel rücksichtslos Gaza aanviel.
29 december- Van Hoorn noemt de maatregel om het grensgebied tot verboden zone te verklaren een maatregel om “pottenkijkers “ buiten te houden. Eerder gaven wij al de juiste achtergrond voor deze maatregel. Het woord “pottenkijker” suggereert dat er iets viel te zien dat het daglicht niet kon verdragen. of iets dat derden niet mochten aanschouwen.
In dezelfde uitzending noemt hij Hamas en Israel “twee onvergelijkbare grootheden” dit suggereert een opinie over de krachtsverhouding in het conflict, zoals gezegd vuurde Hamas 10.000 raketten op zuid-Israel af over een periode van acht jaar. Het gevolg daarvan was dat het leven in zuid Israel totaal ontwricht werd en dat duizenden burgers aan post traumatische stress lijden. De ZDF in Duitsland noemt dit psycho-terreur.
31 december- De opening van het Journaal :”Israel wil van geen bestand weten”, dit was blijkbaar de mening van het journaal want de regering van Israel overwoog in die periode serieus een voorstel van Barak om een tweedaags bestand in acht te nemen. Uiteindelijk besloot de Israelische regering twee weken later tot een unilateraal bestand.
Een ander voorbeeld van suggestief taalgebruik was de volgende opmerking: “ Israel zegt succes te boeken met wat het noemt precisie bombardementen”. Dit werd gevolgd door het voorlezen van de aantallen slachtoffers en de aparte vermelding van de hoeveelheid vrouwen en kinderen onder de slachtoffers. Dit suggereert dat precisie bombardement in feite een bommen tapijt zou zijn geweest. ( In feite was de Hamas strategie primair de oorzaak van het hoge aantal burgerslachtoffers)
Een dergelijk woordgebruik werd ook geconstateerd in het Journaal van 2 januari 2009 waar werd gerapporteerd over de tunnels bij de grens met Egypte die Israel bombardeerde omdat daar doorheen wapens zouden worden gesmokkeld. “Zouden” suggereert dat de smokkel niet vast stond terwijl er toen al talloze bewijzen waren dat Hamas op deze manier wapens smokkelt.
6 januari heeft het NOS Journaal eindelijk een “deskundige “ naar de studio gehaald om de oorlog van commentaar te voorzien. Deze (Dhr Kolijn) suggereerde dat Israel geen journalisten in Gaza wil toelaten omdat dan “dirty business” zou worden onthuld. Ook noemde hij de Hamas raketten een”straf voor de bezetting” en Gaza “een grote openlucht gevangenis” (dit is de propaganda van Hamas in exacte bewoordingen)
Op 9 januari vertelt Van Hoorn de kijkers dat Israel een” fenomenale staat van dienst “ heeft in het naast zich neer leggen van VN resoluties, wanneer er gesproken wordt over de VN Veiligheidsraad resolutie 1860. De resolutie was echter niet bindend en in het vorige geval dat een dergelijke resolutie wel bindend was (Libanon 2007) voerde Israel deze in zijn geheel uit. De uitspraak van van Hoorn was dus puur subjectief.
Op 12 Januari gaat het opnieuw over de wapenstilstand en meldt van Hoorn dat er een probleem is: “Israel praat niet met Hamas”. Hij verzuimt te melden waarom dat zo is en waarom Hamas niet met Israel wil praten.
In de uitzending van 13 januari wordt een reportage uitgezonden die Van Hoorn maakte over Artutz 10 en de wijze waarop men daar de oorlog verslaat. In de inleiding zegt hij “het patriottisme viert hoogtij” en aan het eind zegt hij over de journalisten die de oorlog voor Arutz 10 verslaan dat ze “met een been in het conflict staan, en dat zie je”. Daarbij suggererend dat de journalisten volstrekt bevooroordeeld zijn. Hij onderstreept dat door op te merken dat daardoor 90 % van de Israëlische bevolking achter de oorlog tegen Hamas staat. Die 90 % steun was er echter al vóór dat er een luchtaanval op Gaza had plaatsgevonden. Ook hier is er sprake van subjectieve constateringen door van Hoorn. De oorzaak voor de massale steun lag dan ook heel ergens anders: in het doel van de Hamas agressie( vernietiging Israel) en de 10.000 raketten op Zuid Israel in 8 jaar tijd.
19 januari meldt het journaal dat Gaza maandenlang nauwelijks werd bevoorraad. Uit alle gegevens blijkt dat dit niet klopt; de bevoorrading tijdens de oorlog met humanitaire hulpgoederen ging gewoon door en zelfs met grotere quota. ARD Tagesschau in Duitsland had bijna dagelijks in haar journaal een kort item over de medewerking van Israel bij de bevoorrading van Gaza tijdens de oorlog.
In dezelfde uitzending zegt Van Hoorn” het is vooral de schaal van verwoesting die overweldigend is”, alsof Gaza eruit ziet als Rotterdam in 1940. In een uitzending van Pauw en Witteman eind januari, waarin hij te gast was, sprak hij echter over wijken die gedeeltelijk verwoest waren (verwoeste huizen tussen volledig in takt zijnde huizen) en wijken die vrijwel ongeschonden waren.
Bovendien beweerde hij herhaaldelijk dat Hamas nauwelijks geraakt is, dit in tegenstelling tot militaire experts in Israel en daarbuiten, die het tegenovergestelde beweren. En ook hier voegde van Hoorn toe dat uiteindelijk de meeste slachtoffers burger zijn. Tot op het moment van het schrijven van dit rapport heeft slechts COGAT (Coordinator office for Government Activities in the Territories) van de Israelische overheid een eindrapport gepubliceerd. Daarin wordt het aantal dodelijke slachtoffers vastgesteld op 1134 waarvan 673 behoorden tot Hamas of andere terroristische organisaties in Gaza. GOGAT zegt de over de namen van Hamas leden te beschikken en stelt het aantal burger slachtoffers die niet betrokken waren bij de strijd op 288.
Over de incidenten waarbij VN gebouwen werden geraakt en burgers omkwamen in de nabijheid van VN gebouwen zegt van Hoorn: “zet het nu eens op een rij we hebben dat gebouw, drie VN scholen, VN transporten aangevallen, Rode Kruis transporten gehinderd. En het Rode Kruis heeft vandaag gezegd: “we moeten eens onderzoeken of er hier geen sprake is van oorlogsmisdaden”.”
In geen van zijn bijdragen vermeldde van Hoorn ooit de Hamas aanvallen op humanitaire transporten, of de ambulances die Hamas gebruikte voor militaire doeleinden.

In direct woordgebruik komt het beeld van de negatieve suggestie nog sterker tot uitdrukking.
Hieronder een greep uit de terminologie die de NOS in haar uitzendingen gebruikte om de acties van Israel te omschrijven: ‘ zware bombardementen’ voor precisie aanvallen door F-16 straaljagers en Cobra/Apache helikopters.
*Grootschalige vernietiging; verzengend tegenoffensief;verwoestende Israëlische luchtaanvallen.
*Honderden doden na zware Israëlische bombardementen op Gaza.
*Door Israëlische blokkade is al maanden lang geen voedsel of medicijnen te verkrijgen (Bevoorrading van voedsel en medicijnen is altijd doorgegaan)
*Israel heeft twee VN scholen bestookt.( suggereert dat Israel doelbewust op scholen schiet. Uit VN onderzoek is inmiddels gebleken dat dit niet het geval was.
*Na zware internationale druk heeft Israel eindelijk ingestemd met…
*Hamas zegt al dagenlang dat er genocide aan de gang is op bevolking van Gaza.  ( echter genocide is het op grote schaal en doelbewust vermoorden van burgers van een bepaald volk)
*Het is weer volstrekt duidelijk zonder druk (op Israel) van de VS gebeurt er niets ( Van Hoorn over drie uur dagelijkse gevecht pauze)
*Over het staakt het vuren in vergelijking tot de oorlog in Libanon: “Toch bleef Israel tot de laatste snik doorvechten, en hard en op heel veel fronten ongeleid” (Van Hoorn 15 januari)
*VN chef Ban Ki Moon heeft met afschuw de verwoesting in Gaza bekeken.
Over deze laatste opmerking het volgende: in de psychiatrische verpleegkunde leren studenten over de techniek van rapporteren een eerste grondprincipe: alleen beschrijven wat je waarneemt zonder toevoeging van kwalificaties en geen taal te gebruiken zoals” hij keek met afschuw”, want misschien keek je zelf met afschuw?

Terminologie in verband met de Palestijnen
Hamas wordt door het NOS-journaal aangeduid als de Radicaal Islamitische beweging, de correcte aanduiding zou zijn geweest "Radicaal Islamitische terreurbeweging" (omdat Hamas internationaal zo wordt geduid)
Leden van Hamas worden aangeduid als strijders of militanten i.p.v. als terroristen. Deze strijders of militanten werden zo ook aangeduid in verband met de raketbeschietingen op burgers of te wel terrorisme.
Wapenopslagplaatsen en lanceer- inrichtingen zijn voor de NOS Hamas -infrastructuur.
“Hamas “verjoeg” Fatah uit Gaza” (geen enkele vermelding over de vele moorden van Hamas op Fatah leden gedurende de staatsgreep en tijdens deze oorlog).
“Het bestand liep af.” (dit suggereert onvermijdelijkheid en passiviteit, Hamas maakte echter op 19 dec. bekend dat men het bestand niet verlengde.)
“Toch is Hamas ook bereid om te praten “(suggereert de redelijkheid van Hamas, men sloot eerder een bestand).
“Hamas voert dictatoriaal bewind in Gaza maar helpt arme Palestijnen” (Journaal 29 dec.) Alsof dat tegen elkaar wegvalt.( inmiddels heeft de VN bekend gemaakt dat Hamas stelselmatig humanitaire hulp stal. De IDF vond daarnaast “biologische” granaten, die waren samengesteld uit de medicijnen die hulporganisaties verstrekten aan de bevolking van Gaza)
“De waardigheid van een normaal leven - daar zitten ze op te wachten.” (Van Hoorn over de bevolking Gaza. Zegt daarmee impliciet dat men geen verantwoordelijkheid had voor de ontstane situatie, maar 2/3 van de bevolking stemde op Hamas.)
“Gevechtspauze voor Palestijnse bevolking (7 Januari), na offensief van twee weken is er voor de bewoners van Gaza eindelijk een lichtpuntje.” (suggereert Israëlische agressie en suggereert dat er slechts één front was)
“Maandenlang werd Gaza nauwelijks bevoorraad; er is nauwelijks water, stroom ,gebrek aan voedsel, medicijnen en brandstof. Nu wordt er weer wat aangevoerd maar inwoners van Gaza mogen er niet uit. “(19 januari) (Naast het feit dat het onjuiste informatie is,suggereert het opnieuw dat de Palestijnen in Gaza slechts slachtoffer zijn en geen verantwoording dragen voor wat hen overkomt. Verder ontbreekt de rol van Egypte dat geen partij was in het conflict maar de grens desondanks dicht hield)

beeldgebruik en montage
Ongeveer 90 % van de beelden die de NOS liet zien over de oorlog was afkomstig uit Gaza. Bronvermelding was er niet bij, maar het kan worden aangenomen dat evenals bij de meeste media Ramattan TV, een locale TV zender, de bron was van de beelden. Daarnaast had de NOS een Palestijnse TV ploeg ingehuurd in Gaza (zie selectieve berichtgeving)
De beelden die men selecteerde hadden voor 90 % te maken met het humanitaire leed en verwoeste gebouwen in Gaza.
Het verhaal over de Palestijnse kant werd voornamelijk via reportages met slachtoffers in Gaza weergegeven, Hamas strijders waren bijna onzichtbaar.  Vrijwel iedere uitzending bevatte een interview met een Palestijn uit Gaza die meestal vrijuit kon vertellen over zijn ervaringen. Er was geen gebrek aan sterke claims tegen de IDF in deze reportages, en in één geval werd gesproken over een Holocaust.
Over de strijd zelf liet de NOS slechts beelden zien genomen vanaf de rand van Gaza, beelden van de IAF die overal verkrijgbaar waren werden bijna niet gebruikt (zo als bijvoorbeeld wel het geval was in de beide Golf oorlogen). Beelden van het Israëlische grondoffensief waren wel voorhanden maar werden nauwelijks getoond. Op deze wijze werd de kijker belangrijke informatie over de strijdwijze van Hamas onthouden, er waren immers voldoende beelden beschikbaar waarop Moskeeën ,huizen en scholen te zien zijn die werden gebruikt als wapenopslag of waar men hinderlagen met explosieven had gelegd. (zie links bijlage bij 3)
De beeldfragmenten die men over Israel uitzond waren flitsen (op twee reportages van Van Hoorn na).
In twee gevallen werden beelden zodanig gemonteerd dat de essentie van die beelden wegviel. In het eerste geval betrof het een huis in Netivot op de dag dat daar voor het eerst Grad Katusha raketten explodeerden.
Op de Israëlische TV waren beelden te zien van de verwoesting in het huis en de familie die daar onbeschermd in de woonkamer had gezeten. De bewoners waren in shock en zeiden dat er een wonder was gebeurd omdat alles binnen in puin lag en zij in leven waren gebleven. De NOS zond alleen de beelden uit van de schade zonder de interviews met de bewoners.
Het tweede geval betrof Arutz 10 reporter Eldar, die live in de uitzending sprak met een Palestijnse arts uit Gaza die hem op dat moment meldde dat zijn huis beschoten werd (door Israel meldde de IDF later), de beelden die lieten zien dat Eldar zichtbaar vocht tegen zijn tranen waren niet te vinden in de NOS montage.  Het commentaar bij de beelden verklaarde veel over het waarom van deze montage , er werd door de presentator beweerd dat Eldar er voor zorgde dat de dokter met zijn gewonde kinderen bij wijze van hoge uitzondering naar Israel werd gebracht voor medische behandeling en dat zelfs in het ziekenhuis in Tel Aviv de dokter niet op mededogen hoefde te rekenen. De waarheid was dat Eldar inderdaad volkomen kapot was van wat er gebeurde met de arts, en dat er meerdere Palestijnse kinderen in Israëlische ziekenhuizen werden verpleegd op dat moment. De Duitse TV zender ZDF liet beelden hiervan zien. Mededogen kreeg de arts ook uit alle delen uit Israel ,iets waar hij later zijn dank vooruit sprak tijdens een vervolg uitzending van Arutz 10 over dit onderwerp.
(zie ook links bijlage bij nr.2)

De meerderheid van de kort durende beelden van raketinslagen in Israel werd begeleid met de tekst dat er slechts materiële schade was, er waren bij andere tv nieuwsprogramma’s vele beelden te zien van de volledige paniek en shock op plaatsen waar raketten ontploften.
Deze beelden van de grote paniek tijdens raketaanvallen, of de duizenden mensen die lange tijd in schuilkelders verbleven zond de NOS nauwelijks uit. Sporadisch werd heel even een Israëlische burger geïnterviewd. (10 seconden gemiddeld)

Israëlische officiële woordvoerders zoals Marc Regev kwamen in de NOS-journaal uitzendingen nauwelijks voor, slechts politici werden aan het woord gelaten , en de meeste korte clips die de kijker te zien kreeg bevatten harde uitspraken over Israëls positie. Zelfs Al Jazeerah dat kritiek kreeg van de NOS over het niet interviewen van Israëlische burgers (nb.) had bijna dagelijks een Israëlische woordvoerder in haar uitzendingen die commentaar gaf op de gebeurtenissen.
Het ontbreken van een Israëlisch officieel commentaar op sommige beschuldigingen zoals in het geval van de Fosforbommen en het “bestoken” van de VN school, was een schending van de bepalingen over recht op wederhoor in de journalistieke code.

Over de reacties in Nederland zond de NOS voornamelijk reportages en beelden uit over de woede en emoties van allochtone Nederlanders van Arabische afkomst. Eén reportage ging over een gesprek dat de Burgemeester van Amsterdam voerde met vijfentwintig boze Marokkanen. Reacties of emoties van Joodse Nederlanders op de oorlog werden door de NOS niet uitgezonden.

Selectieve berichtgeving
De Nederlandse TV kijker kreeg van de NOS geen rapportage te zien over de gebeurtenissen in Zuid Israel voorafgaand aan de oorlog, of over het Hamas bewind in Gaza, die de Israëlische reactie in de juiste context had kunnen plaatsen. (zie links bijlage bij nr.6 )
De ARD in Duitsland gaf bijvoorbeeld wel een beknopte analyse over Hamas en haar programma ten opzichte van Israel en over haar weigering om mee te werken aan een politieke oplossing van het conflict met Israel.
Ondanks het feit dat een NOS verslaggever zich bijna de gehele oorlog op een steenworp afstand van Sederot bevond, de Israëlische stad die de meeste raket inslagen te verwerken kreeg, zond de NOS geen reportage uit Sederot uit.

Het beeldmateriaal dat de IDF dagelijks publiceerde over de aanvallen op Gaza vanuit de lucht bezien en waaruit op te maken viel dat de aanvallen met precisie werden uitgevoerd , en waarin soms te zien was dat aanvallen werden afgeleid van het doel wanneer er burgers werden ontdekt op de telescoop aan boord van de vliegtuigen, werd door de NOS nauwelijks gebruikt voor haar verslaggeving De IAF gebruikt zogenaamde geleide raketten en bommen waarbij het doel na lancering kan worden gewijzigd, Op videobeelden die de IAF publiceerde was te zien hoe de plaats van de inslag na lancering werd gewijzigd (zie voorbeeld bij links bijlage nr.5)
De woordvoerders van het Israëlische legers of het Israëlische ministerie van BuZa waren bijna geheel onzichtbaar in de uitzendingen van de NOS, ook niet wanneer er beschuldigingen werden geuit aan het adres van Israel die een weerwoord hadden vereist.

In de uitzending van 6 januari van zowel het acht uur als het tien uur journaal werd de Israëlische versie van de aanval “op” de VN school in Jabalyah weggelaten. Wij weten zeker dat de NOS beschikte over deze versie van de gebeurtenissen bij die school, omdat we de  redactie een uur voor de acht uur uitzending hierover een E-mail stuurden . Ook het feit dat de ARD in Duitsland gelijktijdig in haar Journaal Tagenschau wel de IDF versie van het incident vermeldde bewijst dat deze informatie bekend was en dus door de NOS had kunnen en moeten worden gebruikt.
In middels heeft de VN toegegeven dat Israel de school niet heeft beschoten, de doden vielen op straat in de buurt van de school.

Beelden van de dagelijkse humanitaire transporten zoals die tijdens de oorlog door Israel werden gefaciliteerd waren niet te zien in de NOS uitzendingen. De ARD Tagesschau gaf hiervan bijna dagelijks de beelden.

Er werden nauwelijks beelden uitgezonden (m.u.v. de reportage van 31 december) over de situatie aan de Israëlische kant van het front, waar mensen dagen lang in schuilkelders zaten, waar scholen weken lang gesloten waren. Noch werden er beelden getoond van de 7 scholen die Hamas beschoot met haar raketten, en waar alleen geen slachtoffers vielen omdat tijdig besloten was de scholen te sluiten.
Er werden nauwelijks reportages gemaakt over het bredere plaatje van de oorlog, de link met de oorlog tegen Hizbollah ,de betrokkenheid van Iran bij het conflict ,de wapenleveranties via de smokkeltunnels en via containerdroppings op zee door Iran. De financiële en politieke ondersteuning van Hamas door Syrië en Iran werd niet belicht, behalve dan door uitspraken van sommige Israëlische politici.
Over het conflict tussen Hamas en Fatah, de moorden op Fatah leden voor en tijdens de oorlog, werden de kijkers niet geïnformeerd. Alleen was er een opmerking dat Hamas Fatah uit Gaza had verdreven. (zie linksbijlage nr.4)
Er werden geen beelden vertoond in het NOS journaal die Hamas hadden kunnen compromitteren, zoals bijvoorbeeld het kapen van ambulances, of het gebruik van burgers als menselijke schild, het stelen van de VN hulpgoederen. (zie linksbijlage bij nr.3)
Vanuit het Shifa ziekenhuis in Gaza werden diverse reportages uitgezonden, maar geen van deze reportages informeerde over het misbruik van dit ziekenhuis door Hamas. Het Hamas commando centrum was gevestigd in de kelder van het ziekenhuis.

Terwijl de oorlog in Gaza grote delen van de journaal uitzendingen in beslag nam werden nieuwsfeiten die vergelijkbare aandacht hadden kunnen krijgen niet of nauwelijks door de NOS uitgezonden of belicht. Het meest voor de hand liggende voorbeeld daarvan is de oorlog in Afghanistan die tegen een met Hamas vergelijkbare vijand wordt gevochten door onder andere Nederlandse NAVO eenheden.
We noemen hier slechts twee voorbeelden op 28 december werden in Afghanistan 16 burgers waaronder 14 kinderen bij een aanslag gedood, 58 burgers raakten gewond. Dit nieuws item kreeg 10 seconden aandacht in het 8 uur Journaal. Op 31 december 2008 werden in Helmand Afghanistan 21 burgers door de Taliban doodgeschoten, dit nieuwsfeit werd noch op 31 december noch op 1 januari in het 8 uur journaal uitgezonden. In dezelfde periode escaleerde in het Pakistaans/Aghaanse grensgebied Swat de strijd tussen de Taliban en de regeringstroepen. Ook hier werden duizenden burgers de dupe van deze strijd, en bliezen de Taliban tot nu toe 140 scholen op. De NOS had er nauwelijks aandacht voor.

Terugkerende thema’s
Er waren drie thema’s die  regelmatig onderwerp waren in de NOS acht uur journaals.
Het meest terugkerende thema was de zogenaamde Israëlische blokkade en het tekort aan humanitaire hulp. Uit alle tijdens de oorlog reeds beschikbare informatie bleek dat er in het geheel geen sprake was van een blokkade tijdens de oorlog. Integendeel de hoeveelheid humanitaire hulp nam toe tijdens de oorlog. De ARD in haar nieuwsshow Tagesschau liet regelmatig beelden zien van de transporten die door de grensovergangen reden. Ook monteerde Israel camera’s bij de Keren Shalom overgang, waar live beelden online te zien waren van deze transporten.

Het dodental werd in ieder journaal genoemd en de aantallen aan Palestijnse kant werden genoemd naast het aantal doden aan Israelische kant. Sander Van Hoorn legde in zijn reportage van 4 januari uit dat ‘t het beste was om op de opgaves van de VN te vertrouwen. Hij verzuimde echter te vermelden dat de VN medewerkers in Gaza voornamelijk Palestijnen zijn die in het geheel niet onafhankelijk kunnen rapporteren. In eerdere gevallen (zoals in 2002 bij de strijd in Jenin) bleek de VN opgave van het aantal doden geheel onjuist te zijn.
Tot op het moment dat dit rapport geschreven werd is het exacte doden aantal noch het exacte aantal burgers onder de doden aan Palestijnse kant onafhankelijk bevestigd.
Met betrekking tot het dodental aan Israelische kant maakte de NOS geen melding van de opdracht aan de burgers van Zuid Israel om in de schuilkelders te blijven en het besluit om de scholen te sluiten gedurende de oorlog. Dit zou het lage dodenaantal afgezet tegen de circa 50 raketten die per dag Israel troffen in een andere context hebben geplaatst.

Het derde regelmatig terugkerende thema dat met name correspondent Van Hoorn opnam in zijn reportages was de Israëlische maatregel geen reporters toe te laten in het oorlogsgebied.
Van Hoorn maakte van zijn mening over deze maatregel geen geheim, en deed het voorkomen alsof het uniek was in de mediawereld. Echter ook tijdens de oorlog in Georgie in 2008 had de pers geen toegang tot het oorlogsgebied, hetzelfde geldt voor de oorlog in Sri Lanka waar de pers ook moet afgaan op rapporten van derden. ARD’s Tagesschau had met de zelfde maatregel te maken maar maakte er niet eens melding van.
Op 30 december 2008 legt Van Hoorn uit, in een reportage aan de rand van Gaza, dat hij besloten heeft een Palestijnse cameraploeg te gaan gebruiken voor het maken van reportages in Gaza. Hij zegt zich bewust te zijn van de onbetrouwbaarheid van dergelijke Palestijnse journalisten (“Palestijnen zijn geneigd tot toneelspel “), maar deze mensen weten dat ze dat bij hem niet moeten doen. Daarmee zou dan de onafhankelijke rapportage gewaarborgd zijn.
Helaas was er nog iets waarover Van Hoorn zweeg, en dat essentieel is voor de vraag naar de betrouwbaarheid van zijn Palestijnse TV ploeg.
Sinds Hamas aan het bewind kwam in Gaza is de persvrijheid aan banden gelegd en werden vaak incidenten gemeld waarbij te onafhankelijk opererende journalisten (fysiek) werden geïntimideerd door Hamas. Ook bepaalde Hamas wie wel of niet een perskaart kon krijgen, de unie van Palestijnse journalisten bevestigde dat men dagelijks met bedreigingen te maken had en met censuur.
Ook de Foreign Press Association (waar de NOS ook bij is aangesloten) bevestigde indertijd deze stand van zaken.
Van Hoorn zweeg over dit alles.

Conclusies
De ernst van de kritiek die uit het bovenstaande naar voren komt op de wijze waarop de NOS de berichtgeving over de oorlog verzorgde, kan niet duidelijker blijken dan via meting aan haar eigen journalistieke code.
Hieronder vindt u die code in zijn geheel. Inderdaad is het NOS journaal de primaire informatie bron van veel Nederlanders. Daarom zijn de uitkomsten van ons onderzoek zo verontrustend. Uit dit rapport komt immers duidelijk naar voren dat de berichtgeving van de NOS op tal van punten niet voldeed aan de eigen journalistieke code van de NOS.

Nog een ernstig punt van kritiek betreft de manier waarop de NOS omging met de kritiek op haar uitzendingen. Ook dit optreden van de NOS gaat tegen de eigen code in. Onze eigen ervaring en de informatie die wij van derden kregen maken duidelijk dat de NOS twee standaard reacties geeft op ingezonden kritiek. Kijkers krijgen of een e-mail waarin hen wordt verteld dat de reactie is doorgestuurd naar de betreffende redactie, of men krijgt de volgende tekst toegestuurd:

Dank u voor uw e-mail. Al zolang het conflict in het Midden-Oosten duurt – en het journaal bestaat – krijgen wij reacties van kijkers op onze berichtgeving. En opvallend genoeg zijn die reacties net zo verdeeld als het gebied zelf: de ene schrijver vindt dat wij schaamteloos partij kiezen voor Israel, de andere vindt dat wij juist alles wat de andere kant doet – of dat nu Palestijnen zijn, of Hamas – verdedigen. In zo’n scherpe tegenstelling ligt de waarheid doorgaans in het midden. Wij berichten vanuit beide kanten en belichten daarbij de standpunten van de belangrijkste betrokken partijen. En inderdaad, soms lijkt het alsof we meer aan de ene ‘kant’ doen dan aan de andere, maar dat heeft dan te maken met nieuwsontwikkelingen aan de ene of andere kant. In de beperkte zendtijd kunnen we niet in elke uitzending het hele conflict uiteenzetten, met uitgebreide aandacht voor beide kanten. Maar als U onze berichtgeving in zijn geheel bekijkt, ziet u hopelijk dat wij doen wat we moeten doen: het nieuws melden en waar nodig achtergronden geven bij dat nieuws, zodat kijkers thuis beter kunnen beoordelen wat er aan de hand is in de wereld.

Wij vinden zelf niks; wij proberen daarentegen u te helpen iets te vinden.
Raadpleeg voor uw informatie ook de sites http://www.nos.nl/assets/ombudsman/  en http://weblogs.nos.nl/hoofdredactie/  (Hans Laroes)



Uit deze standaard reactie blijkt geringschatting over de kijkers. Inhoudelijke reacties werden immers niet of nauwelijks gegeven, ondanks het feit dat veel van onze reacties waardevol feiten materiaal bevatten zoals u in dit rapport heeft kunnen lezen. Sommige feiten waarvan wij de NOS in kennis stelden hadden tot de rectificatie moeten leiden waarover de journalistieke code van de NOS spreekt. Deze rectificatie bleef uit.

De uitleg van Hans Laroes, hoofdredacteur van NOS-journaal, afgezet tegen wat wij hierbij publiceren over de berichtgeving in zake de recente oorlog, maakt duidelijk dat er veel mis is bij de redactie. Als de ARD in Duitsland in een 15 minuten journaal in staat is om wel een evenwichtig en compleet beeld te geven over de feitelijke gebeurtenissen, en ondanks haar nog beperktere tijd beide kanten van het conflict met de achtergronden voldoende kan belichten, mag Laroes zich niet verschuilen achter deze standaard reactie .

Gezien het hoge tempo waarin het klimaat rond de discussie over Israel in Nederland verslechtert, en gezien de reeds zichtbare maatschappelijke gevolgen daarvan, achten wij de tijd rijp voor drastische verbetering in de taakopvatting en het verantwoordelijkheidsbesef van de Journaal staf . De primaire nieuwsbron voor de Nederlandse burger behoort primair de feiten te presenteren in het nieuws.

Journalistieke code van de NOS:





De NOS stelt zich, als integraal onderdeel van de publieke omroep, tot doel de primaire informatiebron te zijn op het gebied van nieuws, sport en evenementen, zodat de Nederlandse burger beter in staat is te oordelen over ontwikkelingen in de wereld, en zijn eigen gedrag te bepalen.

De NOS hanteert hierbij de hoogste journalistieke eisen van evenwichtigheid, zorgvuldigheid, betrouwbaarheid, ongebondenheid, pluriformiteit en onbevooroordeeldheid.

De NOS streeft ernaar deze informatie toegankelijk te maken via alle beschikbare media en voor alle maatschappelijke geledingen.

De NOS is vrij in de selectie van nieuws, ze laat zich bij publicatie niet leiden door een ander dan het algemeen belang.

De NOS scheidt feiten en meningen, past hoor en wederhoor toe en vermijdt eenzijdige berichtgeving.

De NOS gaart informatie met een open vizier, journalisten maken zichzelf bekend, betalen informanten niet en beschermen indien nodig hun bronnen.

De NOS discrimineert niet en meldt etnische afkomst, nationaliteit, ras, religie, sekse en seksuele geaardheid van personen en groepen alleen als dat nodig is voor een beter begrip van het nieuwsfeit.

De NOS respecteert de privacy van personen in het nieuws, inbreuken daarop staan in redelijke verhouding tot het belang van publicatie en tot de rol en/of functie van de persoon in het nieuws.

De NOS accepteert embargo’s die de kwaliteit van de berichtgeving bevorderen en die niet eenzijdig zijn opgelegd.

De NOS bericht waarheidsgetrouw. Kijkers en luisteraars moeten zich met de door de NOS uitgezonden informatie een reëel en controleerbaar beeld kunnen vormen van de werkelijkheid.

De NOS behandelt klachten serieus en rectificeert ruiterlijk.

De NOS is een met publieke middelen gefinancierde onafhankelijke nieuwsorganisatie. De NOS hecht aan een transparante werkwijze en legt daarover verantwoording af.

Deze NOS-code is gebaseerd op de missies van de Nederlandse Publieke Omroep en de NOS, op de ‘Gedragscode voor Journalisten” van de Internationale Federatie van Journalisten (1954/1986), op de “gedragscode voor Nederlandse Journalisten” van het Nederlands Genootschap van Hoofdredacteuren (1995) en op de ‘Leidraad van de Raad voor de Journalistiek” (2007).

Bijlage 1

Israels Gaza war in Dutch state-funded media NOS

NOS journaal had een reportage deze week over Gaza

NOS en de eenzijdige berichtgeving

Sander van Hoorn in Pauw en Witteman over Gaza

Zembla in de fout

Zembla in de fout 1
Zembla in de fout: "Geen geld voor Gaza" 8 maart 2009
Op 8 maart j.l. zond VARA/NPS de Zembla documentaire "Geen geld voor Gaza " uit.
Voor Israel Facts was de documentaire reden om de uitzending nader te onderzoeken, onze bevindingen vatten wij samen in een rapport dat we aan de Zembla redactie aanboden. De programmamaker van Zembla dhr. Kees Schaap reageerde uitvoerig op ons onderzoek, in zijn verweer maakte Dhr. Schaap duidelijk wat zijn opinie is over Israel en het Midden-Oosten conflict. Het was duidelijk dat dat de insteek was bij het maken van het programma.
Wij blijven bij onze bevindingen: het Zembla programma was een opinieprogramma vol met onjuistheden en geen documentaire in de goede betekenis van het woord.

Op de Zembla site konden kijkers reageren op de uitzending (Forum), het bevreemde ons niet dat sommige reacties anti-semitische opmerkingen bevatten. De Zembla uitzending was een nieuw bewijs voor het escalerende debat over het Israelisch-Palestijnse conflict in Nederland.

De uitzending kunt u hier bekijken http://player.omroep.nl/?aflID=9219683

Klik voor het hele artikel op Zembla in de fout 2 en 3

Zembla in de fout 2
ZEMBLA-documentaire “Geen geld voor Gaza”, de werkelijkheid of fictie?

1.Inleiding

Op 8 maart zond VARA/NPS in het programma “Zembla” de documentaire “Geen geld voor Gaza” uit.
Van een documentaire mag worden verwacht dat deze op correcte wijze de werkelijkheid weergeeft.
Wij vonden dat de uitzending op een groot aantal punten niet aan deze eis voldeed. Onderstaand maken wij u deelgenoot van onze bevindingen terzake.
Deze bevindingen hebben betrekking op:
· de deskundigheid en betrouwbaarheid van degenen die in de uitzending aan het woord werden gelaten;
· de toepassing van het journalistieke principe van hoor en wederhoor;
· de juistheid van datgene wat als vaststaand feit werd gepresenteerd.

2.Commentatoren en “deskundigen”

In “Geen geld voor Gaza” kwamen Nederlandse en Israëlische commentatoren en in Gaza woonachtige Palestijnen aan het woord.
Van de verschillende commentatoren beschikte niemand over specifieke deskundigheid op het gebied van het Midden Oostenconflict. Verder maakten de meesten van hen deel uit van actiegroepen die zich richten tegen Israël.
De “deskundigheid”van de Palestijnse ooggetuigen bestond slechts uit het feit dat zij persoonlijk verwikkeld waren in het conflict.
Over degenen die commentaar gaven kan het volgende worden opgemerkt.

· Jan Wijenberg is bestuurslid van de naar bekend sterk anti-Israëlische actiegroep “Stop de bezetting”, waarvan Gretta Duisenberg voorzitter van is (zie: www.stopdebezetting.com/algemeen/stichting.html).
Wijenberg bezit geen specifieke deskundigheid inzake het Israëlisch-Palestijns conflict. Wel is hij bekend vanwege zijn als paranoïde te beschouwen gedachten waar het Israël betreft. Zo beweerde hij ooit dat de Israëlische geheime dienst, de Mossad, hem en Gretta Duisenberg volgt en dat het Centrum Informatie en Documentatie Israël (CIDI) samenwerkt met de Mossad. Ook wilde hij dat de Nederlandse regering het CIDI als terroristische organisatie zou aanmerken.
Uit zijn commentaren in de Zembla-uitzending bleek duidelijk zijn zeer simplistische kijk op het conflict in het Midden Oosten.

· Farah Karimi was in Iran, waaruit zij in 1983 vluchtte, een aantal jaren lid van de radicale Iraanse verzetsgroep Moedjahidien Khalk. Ook zij staat bekend om haar anti Israël denkbeelden. Zij maakte ooit de lachwekkende opmerking dat de Joden in Nederland in dienst staan van de staat Israël. Zij is algemeen directeur van de hulporganisatie Oxfam Novib. Het is volledig onduidelijk waarom deze functie haar tot deskundige zou maken op het gebied van het Palestijns Israëlische conflict.

· John Ging is hoofd van de “United Nations Relief and Works Agency for Palestine Refugees in the Near East” (UNRWA).
UNRWA in Gaza staat bekend om zijn subjectiviteit aangaande het conflict. Dat is niet verwonderlijk. Hoewel de Verenigde Naties voor velen synoniem zijn met onpartijdigheid gaat dat niet op voor zijn hulporganisatie UNWRA. Deze organisatie heeft tienduizenden Palestijnen in dienst en is exclusief bezig is voor de Palestijnse zaak. Zij heeft in het verleden allerlei beweringen de wereld in geholpen die later herroepen moesten worden. De bekendste daarvan is dat Israël in Jenin 2002 een bloedbad had aangericht onder Palestijnse burgers. “Vierhonderd dode burgers” bleken er later 54 te zijn. Hiervan waren 80 % gewapende participanten in de strijd.

· Shir Hever is economisch onderzoeker bij het “Alternative Information Center” (AIC).
De “Mission statement” van het AIC laat duidelijk de eenzijdige pro-Palestijnse gerichtheid van deze instelling zien.[i]
Hever is in de eerste plaats activist en kan pas daarna als wetenschapper worden gezien.[ii]
Hij schrijft zijn essays uitsluitend voor pro-Palestijnse websites en organisaties.

· Gideon Levy is journalist bij de Israëlische krant Haäretz. Hij staat bekend als de meest controversiële journalist in Israël.[iii] Hij is vaste gast in een Israelische talkshow, waar hij keer op keer zijn zelfbeheersing verliest.
In 2004 beweerde hij dat de vroegere Israëlische premier Golda Meir ooit gezegd zou hebben: “Na wat de Nazis ons hebben aangedaan kunnen wij doen wat wij willen”. Levy schreef later zelf aan de Amerikaanse monitororganisatie “Camera” niet over een bron voor die uitspraak te beschikken.

Wat de Palestijnen betreft die in de documentaire aan het woord werden gelaten kan het volgende worden opgemerkt.
In het verleden is herhaaldelijk gebleken dat Palestijnse beweringen niet overeen komen met de feiten.
Het bekendste voorbeeld daarvan is de opname vanuit een onbemand vliegtuig, in 2002, boven Jenin. Daarbij was een begrafenisstoet te zien met een baar waarop een “lijk” lag. Toen een van de dragers van de baar uit evenwicht raakte en de baar dreigde te vallen sprong het “lijk” van de baar en rende weg. Dit alles werd opgevoerd om te bewijzen dat, waaraan al bovenstaand werd gerefereerd, bij een Israëlische actie een bloedbad zou hebben plaatsgevonden waar honderden doden bij zouden zijn gevallen. Later bleek het dodental 54 te zijn. Van deze doden bleek 80% lid te zijn geweest van een terreurbeweging.

3.Hoor en wederhoor

Zowel in het begeleidende commentaar als in dat van de “deskundigen” werden tal van beweringen gedaan (zie nader onder 4. hierna)
Zembla nam niet de moeite bij enige van die beweringen een reactie te vragen van een woordvoerder van de Israëlische overheid of van een expert uit Israël. Dezen hadden wellicht een ander licht op de veronderstelde misdaden van Israël kunnen werpen.
Evenmin werden onafhankelijke deskundigen aan het woord gelaten die de beweringen van bijv. Hever hadden kunnen bevestigen of ontkennen. Verder had het o.i. voor de hand gelegen dat men, wanneer men activisten en ooggetuigen uit het ene kamp aan het woord laat, ook mensen van het andere kamp om een mening vraagt.

4
Juistheid van de weergegeven meningen

1e bewering: “Israël vernielt en wij (= Nederland) betalen”.

Feiten: nog geen dag na de Israëlische terugtrekking uit het gebied kwam de eerste raket uit de Gazastrook in Israël neer.
Daarop volgend schoot Hamas 5000 raketten op Israël af. Deze beroofden honderdduizenden burgers in Zuid-Israël van een normaal leven en richtten voor honderden miljoenen schade aan. Wie “vernielt” hier?

2e bewering: “op 27 December begon Israël een verwoestende oorlog tegen de Gazastrook”.

Feiten: de week na 19 december 2008 - de dag waarop Hamas het bestand met Israel opzegde - beschoot Hamas Israël met honderden raketten en granaten. Een miljoen mensen kwam hierdoor in een bedreigde situatie. Israël “begon “een verwoestende oorlog?
Ook de Egyptische president Moebarak en de Palestijnse president Mahmoud Abbas hadden kennelijk een andere kijk op de vraag wie de oorlog begon. Zij uitten scherpe kritiek op Hamas vanwege het initiëren van deze oorlog tegen Israel.
Het uitlokken van de oorlog past in de doelstellingen van Hamas, zoals verwoord in zijn handvest. Daarin wordt als hoofddoel van de organisatie de vernietiging van de staat Israël gepropageerd. Verder vermeldt het dat vredesinitiatieven een verspilling van tijd zijn.
Naar bekend pleegde Hamas in 2007 in de Gazastrook een bloedige staatsgreep. Daarbij werden honderden Palestijnen gedood en gewond - sommigen werden voor het leven verminkt.
Sinds die tijd werkte Hamas aan de opbouw van een leger en een rakettenarsenaal in Gaza.
3e bewering: “Israël moet herstelbetalingen verrichten voor de schade die het in Gaza heeft aangericht.”

Feit: De internationale praktijk is dat schadeclaims worden ingediend tegen de partij die agressie pleegde. Op grond van die praktijk – en van de eenvoudige logica – is het Hamas dat de door deze beweging - in Israël - aangerichte schade zou moeten vergoeden. Dat degeen die bij een aanval terugslaat – in dit geval Israël - schade zou moeten vergoeden is ontbloot van iedere logica.


4e bewering: “Israël gooit in Libanon ook alles kapot” en “Dan komt Israël terug en gooit alles kapot” (Wijenberg)

Feiten: de tweede Libanon oorlog begon met een aanval van Hezbolla op een eenheid van het Israëlische leger. Hierbij werden zeven Israëlische soldaten gedood, twee gewond en twee door Hezbolla ontvoerd. Pas vorig jaar vond een uitruil plaats. Daarbij bleek dat de twee ontvoerde soldaten dood waren.
Israël mobiliseerde een groot deel van zijn leger en beantwoordde de daad van oorlog door Hezbolla.
In tegenstelling tot wat de media tijdens de oorlog rapporteerden waren de luchtacties precisieaanvallen op Hezbolladoelen. Gesuggereerd werd dat heel Beiroet was gebombardeerd. In feite werd slechts de Sjiïtische wijk waar Hezbolla zijn hoofdkwartier had aangevallen.


5e bewering: “€ 7 miljard Europese steun verdween omdat Palestijnse werkers niet bij de projecten konden komen, ze zaten in hun auto’s te wachten bij wegversperringen” (Shir Hever).

Feiten: Palestijnen die tijdens de tweede intifada op de Westelijke Jordaanoever werkten hadden zeker problemen om tijdig bij de plaats te komen van hun werk. Lange tijd was op de Westelijke Jordaan oever de vrijheid van beweging zeer beperkt, door de vijandelijkheden die daar plaatsvonden. Dagelijks vonden schietpartijen en bomaanslagen plaats op de Westelijke Jordaanoever. In Kiriyat Arba, bij Hebron, bijvoorbeeld, duurden de beschietingen door Palestijnse milities ruim een jaar bijna 24 uur per dag. De tunnelweg die de Westelijke Jordaanoever met Jeruzalem verbindt veranderde in “Sniperalley”, een weg die dagelijks vanuit Beit Jallah beschoten werd en waar velen in hun auto’s de dood vonden.

De feiten over de gang van zaken met betrekking tot de bewegingsvrijheid waren dat het verkeer over de doorgangswegen plaatsvond in georganiseerd busvervoer (vervoer per minibus is het Palestijnse openbaar vervoer). Particuliere auto’s werden grotendeels van de wegen geweerd, vanwege de “drive by” liquidaties op Israëli’s. Bij de controleposten was de controle strenger, maar arbeiders konden met vertraging op hun werk komen. Wij beschikken over gefilmde verklaringen van Palestijnen uit Hebron die gedurende de hele intifada hun werk in het dertig kilometer verderop gelegen Goesj Etzion (Israëlische nederzetting) normaal verrichtten. Zij verklaarden alleen vertraging te ondervinden.

Er klopt nog iets anders niet aan Hever’s bovenvermelde stelling. De echte reden dat de EU-hulp niet bij de projecten aankwam was gelegen bij een drietal andere factoren.
Ten eerste de wijdverspreide corruptie binnen de P.A. Bewijzen daarvoor werden gevonden tijdens de inval van het Israëlische leger in de Moeqhata in Ramallah (de zetel van de P.A.).

Als Hever stelt dat iedere cent verantwoord werd (bonnen), rijst de vraag waarom de EU, het Kwartet en het I.M.F. van de P.A. eisten dat er transparantheid moest komen in de besteding van de hulp.
De huidige P.A.-premier Fayad werd na de dood van Arafat door de internationale gemeenschap naar voren geschoven met het doel orde op zaken te stellen.

Ook de EU zelf stelde een onderzoek in naar de corruptie en veranderde daarna de wijze waarop de controle op besteding van de hulp werd uitgevoerd.
OLAF, het antifraude bureau van de EU, kwam op 17 maart 2005 met de volgende conclusie:
“the possibility of misuse of the Palestinian Authority's budget and other resources, cannot be excluded, due to the fact that the internal and external audit capacity in the Palestinian Authority is still underdeveloped” en “there are consistent indications to support the hypothesis that it cannot be excluded that some of the assets of the PA may have been used by some individuals for other than the intended purposes”.
Een werkgroep binnen het EU-parlement had echter kritiek op OLAF, dit vanwege het feit dat men documenten die bij de inval door het Israëlische leger in het Moeqhata complex in beslag genomen waren niet als bewijs wilde erkennen (door Arafat getekende betalingsopdrachten aan terroristen werden niet vergezeld van de betalingsbewijzen, meldde OLAF).[iv]
Tot op de dag van vandaag weigert de EU de parlementariërs volledige inzage te geven in het OLAF- rapport. De opgegeven reden voor deze weigering is dat onthulling van deze conclusies de publieke veiligheid, militaire zaken, internationale relaties en zakelijke belangen zouden kunnen schaden.
Paul van Buitenen, zoals vermeld in de voorgaande voetnoot tot voor kort lid van het Europese Parlement, kreeg samen met enige anderen, in 2007, onder strenge beperkende maatregelen, inzage in een samenvatting van het OLAF-rapport. Deze samenvatting gaf echter geen opheldering over de oorspronkelijke OLAF-verklaring van 17-3-2005. Wel kreeg Van Buitenen in informele gesprekken met OLAF-medewerkers het advies om door te gaan met zijn pogingen het hele rapport in te zien, omdat het “interessante” bevindingen zou bevatten.

De bankrekeningen met honderden miljoenen dollars van Yasser Arafat zijn genoegzaam bekend. Ook bijna alle andere P.A.-leiders bezitten een vermogen.
Palestijnse leiders wijzen vaak zelf op de corruptie binnen de P.A. Het is ook veelzeggend dat Hamas de verkiezingen voor het parlement won met een anti corruptie programma.

Ten tweede bleek tijdens de tweede intifada dat grote sommen geld werden besteed aan de aanschaf van wapens en aan het betalen van vergoedingen voor de leden van terroristische organisaties.

Israël hield in januari 2002 in de Rode Zee een schip aan dat gecharterd was door de P.A. en waarop 50 ton wapens voor de P.A. werden aangetroffen, afkomstig uit Iran. Later werden door het Israëlische leger bewijzen gevonden betreffende de aankoop van deze wapens door Arafat.

Ten derde: uit gegevens van de Wereldbank en van US Aid - het Amerikaanse hulpprogramma voor de Palestijnen - blijkt dat de laatste vijf jaar op de Westelijke Jordaanoever vele projecten zijn gerealiseerd. Hieronder zijn een compleet nieuw watersysteem in Hebron en diverse klinieken in Palestijnse steden.

Momenteel werkt de P.A. samen met het “Quartet Office” van Tony Blair en met Israël aan een gezamenlijk industriepark in de omgeving van Gilboa/Jenin. De bedoeling is dat vele Palestijnen uit Jenin en omgeving in Israëlische bedrijven werk zullen vinden.

Uit het voorgaande mag duidelijk zijn dat de bewering van Hever over het verdwijnen van de Euroepse steun geen stand kan houden. Wij vroegen Hever om schriftelijke bewijzen voor zijn bewering, maar hij reageerde niet op ons verzoek.


6e bewering: “Israël exploiteert de bezetting en heeft zijn handelstekorten weggewerkt door de instroom van de buitenlandse hulp voor de P.A. in zijn economie sinds de Oslo-akkoorden.
Alle buitenlandse hulp aan de P.A. gaat via Israëlische havens. Alle financiële hulp moet worden omgewisseld in sjekels. Hierdoor heeft Israël zijn economie drastisch verbeterd (Hever).

Feiten: de werkelijkheid is dat de Israëlische en de Palestijnse economie sterk met elkaar verweven zijn. Zo levert Israël water en elektriciteit aan de Palestijnen en fungeert het als transitland voor goederen, zoals Nederland voor verschillende Europese landen. De echte “boom” in de Israëlische economie werd echter veroorzaakt door de Oslo-akkoorden. Door deze namen de investeringen in Israël toe, dit naast de ontwikkeling van de Israëlische high-tech sector en het massatoerisme.

Dat de Israëlische economie kon groeien kwam ook doordat de ermee verweven Palestijnse economie in deze periode in de lift zat. Op de Westelijke Jordaanoever was dat vorig jaar opnieuw het geval, als gevolg van het wegebben van de Palestijnse terreur aldaar.[v]

Waar het de import van goederen en de doorvoer daarvan betreft: in Israël bestaat net als elders wetgeving waardoor goederen belast worden. Zo geldt voor een nieuwe auto een invoerbelasting van 100% van de waarde. Dat is een zware heffing, maar Israël kent geen wegenbelasting. Deze heffing geldt gelijkelijk voor Israëli’s en Palestijnen.
Er is in Israël een BTW van 15,5 %, maar de Palestijnen zijn hiervan vrijgesteld bij de door hun in Israël aangeschafte goederen. Israël draagt de BTW die Palestijnse diensten en goederen opleveren af aan de P.A. (tijdens de intifada werden deze gelden tijdelijk geblokkeerd).
Dat bouwmaterialen “allemaal” uit Israël komen, zoals Hever stelde, is pertinent onwaar. Een groot deel van de Israëlische bouwmarkt wordt bevoorraad met in de P.A. geproduceerde materialen (steen, marmer, cement). De betonnen segmenten in de veiligheidsbarrière tussen Israël en de Palestijnse gebieden zijn gebouwd met beton dat door de Palestijnen is geleverd (!).

De Zembla-uitzending ging er volledig aan voorbij dat de Palestijnen in dezelfde periode als waarover Hever sprak (1995 -2000) voor miljarden sjekels schade hebben aangericht aan de Israëlische economie.
Ten eerste veroorzaakten ze door een terreurcampagne tijdens de Oslojaren niet alleen tragedies in vele Israëlische families, maar ook schade aan bussen, gebouwen en privé-eigendommen. Deze terreur dwong het Israëlische bedrijfsleven duizenden veiligheidsfunctionarissen aan te stellen om het publiek te beveiligen in het openbare domein.
Daarnaast initieerde de P.A. de tweede intifada. Deze was geen volksopstand, maar een geplande gewelddadige actie. Israël werd deze actie opgedrongen. Als gevolg van de stroom zelfmoord aanslagen werd Israel gedwongen grote delen van het staatsbudget te besteden aan anti-terreur maatregelen.
Ook betreffende de hier besproken stelling verzochten we Shir Hever met feiten te komen. Ook hier reageerde hij niet.


7e bewering: “ze (Israël) komen alles verwoesten”.

Feiten: bovenstaand (onder “1e bewering”) werden al de verwoestingen in de Gazastrook besproken, na de overdracht daarvan aan de P.A., in 2005.
Hamas bediende zich van guerrillatactieken. Gevolg daarvan was dat Israël de strijd moest voeren te midden van de burgerbevolking. Moskeeën, ziekenhuizen en zelfs scholen werden misbruikt voor militaire doeleinden.

Het Shivaziekenhuis in Gaza-stad was wellicht het meest schokkende voorbeeld van het gebruik van burgervoorzieningen voor de strijd tegen Israël. Zo bevond het commandocentrum van het - door Israël gebouwde - ziekenhuis zich in de kelder ervan.

Het Israëlische leger maakte opnamen van een school die geheel was voorzien van boobytraps. Hamas gebruikte zelfs ambulances voor troepenvervoer.
Het spreekt voor zichzelf dat, wat zeer te betreuren valt, verwoestingen van burgerfaciliteiten plaatsvonden. Uit alles blijkt niettemin dat de Israëlische luchtaanvallen gericht waren op specifieke militaire doelen. Er was geen sprake van lukraak bombarderen, laat staan van een bommentapijt.
De doelen bij Hamas waren door de Israëlische militaire inlichtingendienst gelokaliseerd in een twee jaar durend onderzoek. De aanvallen vonden plaats op basis van deze gegevens.
Voorts deed Israël, d.m.v. pamfletten, sms-jes en door telefonisch contact te zoeken ( is, sinds de telefoon werd uitgevonden, zoiets ooit eerder vertoond? ) al het mogelijke om de burgers van Gaza voor aanvallen te waarschuwen.

Toen de oorlog gaande was verklaarde de Israëlische minister voor binnenlandse veiligheid dat het uitgesloten was dat een aanval op het Shivaziekenhuis zou plaatsvinden.
Hier kan tegenover worden geplaatst dat alle aanvallen van Hamas gericht waren op burgers. Er was geen sprake van enige selectiviteit in deze aanvallen.

Alle bovenvermelde gegevens ontbraken in de Zembladocumentaire.


8e bewering: “vrede komt er alleen als een eind komt aan de bezetting.”

Feiten: in de 42 jaar na de zesdaagse oorlog bood Israël vier maal aan de bezetting van gebieden die het in 1967 veroverd had op te heffen.
Eerste maal: vlak na de zesdaagse oorlog bood Israël aan veroverde gebieden weer te ontruimen, in ruil voor vrede, erkenning en volledige normalisatie van de betrekkingen met de Arabische staten. De reactie op het voorstel was een vastberaden “nee”.
Tweede maal: het Oslo-initiatief , een Israëlisch initiatief dat Arafat in staat stelde zijn verleden als terrorist om te zetten in dat van bouwer aan een Palestijnse onafhankelijkheid.
Derde maal: de Camp David-onderhandelingen, in 2000. Een in internationale termen ongekend aanbod werd door de P.A. afgewezen. In strijd met de Oslo-akkoorden grepen de Palestijnen opnieuw naar terreur als middel om hun doelen te realiseren
Vierde maal
: in 2004 introduceerde de toenmalige Israëlische premier Ariël Sharon zijn - unilaterale - ontruimingsplan voor de Gazastrook. In augustus 2005 leidde dit tot de ontruiming van het gebied. “Gaza” had kunnen fungeren als proefproject voor de beoogde Palestijnse staat. Wat daarna volgde is bekend.
Gaza is nu een dictatuur – van Hamas - waar voor oppositie geen ruimte is, waar tegenstanders van het regime worden vermoord en gemarteld en waar met Iraanse hulp slechts gewerkt wordt aan één project: de voorbereiding op de liquidatie van Israël.

Als werkelijk de bezetting de reden zou zijn geweest van het ontbreken van vrede tussen Israël en de Palestijnen dan was er al vrede geweest voor 1967.


9e bewering: “Israël wil geen vrede.” (Levy)

Feiten: Israël heeft altijd vredesinitiatieven gelanceerd of deze initiatieven verwelkomd. Ook nam Israël ongekende risico’s om tot vrede met zijn buren te komen (Oslo, ontruiming Gazastrook).
Gedurende de jaren 1996 –1999, tijdens de regering-Netanyahoe, beleefde Israël de rustigste jaren sinds het begin van het Osloproces. Niettemin stemde het Israëlische volk in grote meerderheid voor verandering. Het koos voor Ehoed Barak, die een verkiezingsprogramma van slechts een onderwerp had: het sluiten van een allesomvattend - en definitief - vredesakkoord met de Palestijnen.
In Camp David, een jaar later, tekenden verslaggevers de volgende opmerking van president Clinton aan het adres van Arafat op: “ Als de Israëli’s compromissen kunnen sluiten en u kunt dat niet, dan zou ik naar huis moeten gaan. U bent hier veertien dagen geweest en heeft tegen alles nee gezegd. Deze dingen zullen consequenties hebben, falen zal het einde betekenen van het vredesproces”.

Klik voor het hele artikel op Zembla in de fout 2 en 3

Zembla in de fout 3
5.Conclusies

Op zijn website vermeldt Zembla het volgende over zijn werkwijze.

“ZEMBLA is het actuele documentaireprogramma van VARA/NPS. Het programma wil een breed publiek informeren met opiniërende onderzoeksjournalistiek.

ZEMBLA onderzoekt grondig ontwikkelingen en gebeurtenissen in de samenleving en levert een bijdrage aan de meningsvorming daarover.

ZEMBLA wil spraakmakend zijn en nieuws maken, het wil iets teweeg brengen, veranderingen in gang zetten.”

Wat het laatste doel betreft: daarin slaagde Zembla ruimschoots. Het bracht veel teweeg. Naar te hopen valt zet het ook veranderingen in gang.

Uit het voorgaande komt overduidelijk naar voren dat van grondig onderzoek voorafgaand aan de uitzending van de documentaire “Geen geld voor Gaza” geen sprake is geweest.

Veel feiten die, zoals uiteengezet, essentieel zijn ontbraken in de documentaire. Opmerkelijk genoeg waren dat allemaal feiten die een geheel ander beeld hadden kunnen geven van het conflict en van de gevolgen daarvan, c.q. de situatie in Gaza en de manier waarop wordt omgegaan met de buitenlandse hulp.

De beweringen in de uitzending komen niet overeen met de feiten zoals die in het voorgaande werden weergegeven.

De” deskundigen” die werden geïnterviewd waren voor het merendeel activisten. Anderen belichtten slechts één kant van de problematiek en volstonden in hoofdzaak met het uitsluitend geven van een mening over de onderwerpen waarover zij werden geraadpleegd ( m.n. Bing, Serry, Hever en Levy).

Het gesproken commentaar in de uitzending gaf in de meeste gevallen blijk van een uitgesproken mening over de onderwerpen die werden behandeld. Aan het einde van de uitzending kwam een groep Israëlische Joden in beeld terwijl de slogan “dood aan de Arabieren” werd geroepen. Dit is op zichzelf uiteraard een verschrikkelijk feit. Dit doet niettemin geen afbreuk aan het feit dat het commentaar vermeldde dat dit de aanhang betrof van “de partijen” die onlangs de verkiezingen hadden gewonnen. De beelden toonden echter duidelijk een groep Israël Beetenoe-aanhangers, één dus van de partijen die de verkiezingen wonnen (15 van de 120 zetels in het Israëlische parlement of 12,5% van de leden daarvan).

Zembla leverde met deze documentaire ongetwijfeld een bijdrage aan de opinievorming in Nederland. Uit alles bleek wat de opinie is van de makers van deze documentaire. De vraag rijst echter wat zij ermee beoogden. Zij lijken zich niet te hebben gerealiseerd dat hun volstrekt eenzijdige aanpak moet bijdragen aan de escalatie van het debat over het conflict in het Midden Oosten en dat zij, daarmee, de oplossing van dat conflict slechts compliceren.
Verschillende incidenten in Nederland, de afgelopen twee maanden, hebben duidelijk gemaakt dat de escalatie van dit debat ook gevolgen heeft voor de Nederlandse samenleving.

Wij menen dat een vervolg op de uitgezonden documentaire, waarin de vele door ons gesignaleerde onjuistheden worden rechtgezet dringend nodig is.

The Alternative Information Center (AIC) is an internationally oriented, progressive, joint Palestinian-Israeli activist organization. It is engaged in dissemination of information, political advocacy, grassroots activism and critical analysis of the Palestinian and Israeli societies as well as the Palestinian-Israeli conflict.
The AIC strives to promote full individual and collective social, economic, political and gender equality, freedom and democracy and a rejection of the philosophy (ideology and praxis) (weltanschauung) of separation.
The most urgent regional task is to find a just solution to the century-old colonial conflict in Palestine and confront the ongoing Israeli occupation-regime within its international framework. The AIC method of action develops from the awareness that local struggle must be practically and analytically situated within the framework of the global justice struggle” www.alternativenews.org/
[1] Zie bijv. zijn “economische” analyse van de verkoop van twee olieraffinaderijen in Israël: “The question that inevitably rises from this is why was the Israeli government so determined to sell the refineries, ignoring the warning signs and numerous obstacles along the way?
The answer is deeply rooted to Israel's political and economic situation as a colonial power controlling the Palestinian territories. Though the Israeli government has vowed to balance its budget, to lower taxes and to cut its welfare budgets (in order to appease neoliberal economists and avoid a massive escape of foreign investors), it is also committed to maintaining the money-guzzling apparatus of the occupation, including a welfare state for settlers only in the West Bank and a military-industrial complex to maintain Israel's military superiority in the Middle East.” (http://electronicintifada.net/v2/article9438.shtml).
[1] Wikipedia vermeldt het volgend over hem:
“Gideon Levy's approach to Palestinian issues has aroused strong criticism. He is on record as quipping wryly that somewhere in Haaretz's newsroom there exists a thick file of notifications by regular readers cancelling their subscriptions after reading his articles.[6] Israeli novelist Irit Linur, in announcing the cancellation of her own subscription, argued that the newspaper had become compromised by a radical anti-Zionist,[7]-[a] pro-Palestinian agenda, and she cited Levy's work and ideology as an example.[7]-[b] Haaretz's publisher Amos Schocken expressed puzzlement at the accusation, describing his newspaper as "exceedingly Zionist" and suggesting Levy's reports should be "read mainly as a description to the effect of the Israeli occupation in the territories".[7]
Levy has also been accused by polemicistSteven Plautof 'celebrating the victory of Hamas'. Former deputy Minister of Internal Security, Gideon Ezra, an Israeli politician, suggested that the General Security Servicesmonitor Levy and supervise his reports and stated that Levy is treading on the borderline of someone having anti-Israeli interests.[8]”
[1] In een informeel gesprek met een OLAF-onderzoeker werd aan Paul van Buitenen, tot voor kort lid van het Europese parlement, bevestigd dat OLAF die betalingsbewijzen naderhand wel heeft gevonden. Daarmee was het volledige bewijs geleverd dat uit het reguliere budget van de Palestijnse Autoriteit betalingen zijn gedaan aan terroristen. Formeel heeft OLAF dit altijd ontkend.
[1] Het gemiddelde daginkomen op de Westelijke Jordaanoever steeg vorig jaar met meer dan 20 %. De werkloosheid liep terug met 3%. Palestijnen werken in hoofdzaak in de bouw in Israël (vorig jaar 26.000 personen). Op de Westelijke Jordaanoever werken tienduizenden bij Israëlische werknemers. De tijdens de intifada gesloten kleine bedrijven van de Palestijnen zijn weer geopend en het aantal wegversperringen liep vorig jaar drastisch terug (zie het rapport van Kwartetafgezant Tony Blair, (http://domino.un.org/UNISPAL.NSF/181c4bf00c44e5fd85256cef0073c426/e127b1817723224b852574480045a94e!OpenDocument).

NOS samenwerking Palestijnse Journalisten in Gaza

NOS-journaal rapport in de internationale media

Het IF-WAAR rapport over de wijze waarop NOS de oorlog tussen Hamas en Israel versloeg is op websites over de hele wereld belicht. Wij zagen berichten op bijv. Amerikaanse sites, Deense en Engelse sites en zelfs een Turkse krant besteedde aandacht aan het rapport. Maar ook in Israel hadden de Jerusalem Post en Israel International News artikelen over het rapport.
Dat bracht ons op het idee om een opinie artikel te schrijven over de wijze waarop de Nederlandse media omsprongen met dit nieuws.
Een artikel over een media doofpot in Nederland haalde opnieuw INN in Israel en u kunt het hier lezen: http://www.israelnationalnews.com/Articles/Article.aspx/8642

NOS doofpot Al Quds/Cordaid in Israel gepubliceerd

|Deel 1
NOS doofpot inzake Al Quds/Cordaid in Israel gepubliceerd
 
De Israelische newssite INN publiceerde gisteren een opinie-artikel over het Al Quds festival in Jerusalem. De NOS zond een maand geleden een reportage uit over dat evenement waarin een ernstig antisemitisch incident, veroorzaakt door Nederlanders in Jeruzalem, onder de tafel werd gemoffeld. Inmiddels ...... LEES VERDER IN DEEL 2

Deel 2
Inmiddels is duidelijk geworden dat het misbruik van Cordaid subsidie zoals dat blijkt uit het INN artikel slechts het topje van de ijsberg was. De Dagelijkse Standaard publiceerde onlangs twee keer over het misbruik van NL/EU subsidie door Cordaid en Oxfam Novib. Subsidie werd doorgesluisd naar anti-Israel groeperingen in Nederland waaronder "Stop de Bezetting" en EAJG, dat 50.000 euro kreeg van Oxfam Novib in 2008. Geld waarmee waarschijnlijk een paginagrote advertentie werd betaald bij NRC.
In die advertentie werd de Nederlandse overheid opgeroepen om te gaan praten met Hamas.
Oxfam Novib is de grond klaarblijkelijk te heet onder de voeten geworden. In diverse reacties, waaronder een op de eigen website, poogt men het beleid ten aanzien van de steun aan groepen zoals EAJG en Stop de Bezetting te verdedigen. Daarbij gaf men blijk over uitgesproken politieke denkbeelden te beschikken ten aanzien van het Midden Oosten conflict en een schrijnend gebrek aan objectiviteit en feitenkennis.
 
http://www.israelnationalnews.com/Articles/Article.aspx/9169

NOS Journaal zwijgt over Nederlands antisemitisme

Deel 1
Cordaid EU subsidie misbruikt door organisatie Al Quds festival

Israel, 20091112 -- De Nederlands-Israelische organisatie Israel Facts Monitorgroep heeft begin deze week een rapport gestuurd naar de vaste Tweede Kamer commissie voor OCW over de werkwijze van het NOS journaal en het mogelijke misbruik van EU gelden via Cordaid door de Nederlandse organisatie van Al Quds Underground, het "pluriform cultuur festival" waarin Jeruzalem werd uitgeroepen tot hoofdstad van de Arabische cultuur. Het NOS Journaal maakte 31 oktober 2009 een reportage van dit festival. Zie player.omroep.nl/?aflid=10257937.Wat de reportage niet liet zien was
LEES VERDER IN DEEL 2

Deel 2
een antisemitisch incident in Israel waarbij Nederlanders waren betrokken. De kijker werd ook informatie onthouden over een schandaal waarbij EU subsidie aan Cordaid door de organisatie van Al Quds Underground werd misbruikt voor racisme.

De artistiek directeur van het festival, de Nederlander Merlijn Twaalfhoven, die met een team van 20 Nederlanders in Israel was, werd geïnterviewd door Journaal verslaggever Van Hoorn. Hij antwoordde op de vraag naar het waarom van de organisatie van het festival, dat hij wilde laten zien hoe de culturen in Jeruzalem al honderden jaren samenleven. Jamal Goseh, de directeur van het festival, voegde er nog aan toe: "Iedereen is hier altijd welkom of je Jood, Christen of Moslim bent is niet belangrijk als je in vrede komt."
Volgens het rapport van Israel Facts Monitorgroep waren in werkelijkheid Joodse Israëli's niet welkom op dit festival.

Van Hoorn opende de reportage met een, volgens het rapport, feitelijk onjuiste bewering over het gebrek aan cultuurvrijheid voor de Arabische bevolking in Jeruzalem. Twaalfhoven suggereerde zelfs dat Israel racisme bedrijft door Jeruzalem te veranderen in een puur Joodse stad. Hij verklaarde dat dit, en een arrestatie van iemand de dag ervoor, voor hem reden was om "geen thee" te kunnen drinken met Israëli's. Hieraan voegde Van Hoorn toe: "dus vandaag geen Joodse bezoekers in de huiskamers van Twaalfhoven", en ging vervolgens over tot het beschrijven van het "multiculturele" festival.

Wat de werkelijke betekenis was van deze opmerkingen werd duidelijk uit een artikel in de Jerusalem Post van de Israëlische journalist Gil Zohar. Daarin beschreef hij wat er gebeurde toen hij zich met enige Israelische vredesactivisten meldde bij de ingang van het festival in de oude stad. Zohar werd gevraagd waar hij woonde, waarop hij antwoordde dat hij in Jeruzalem woont. De Nederlander Twaalfhoven mengde zich vervolgens in het gesprek en vertelde Zohar en de andere Joodse Israëli's dat ze niet welkom waren. Zohar's verweer dat hij uitgenodigd was en journalist was maakte geen indruk op de aanwezige Nederlanders. Gil Zohar verklaarde later dat de buitenlandse pers getuige was van dit incident bij de Damascus/Shechem poort.

In een interview een dag na het incident confronteerde Zohar Twaalfhoven met de feiten over de uitverkiezing van "Al Quds" (Jeruzalem) door de Arabische liga als "hoofdstad van de Arabische cultuur" en het Israëlische verbod op het festival vanwege bepalingen in het Oslo-akkoord. Twaalfhoven antwoordde dat hij "de details niet kende" en dat hij dacht dat "het een goed idee was om mensen bij elkaar te brengen".

In een klaarblijkelijke poging zich te excuseren onthulde Twaalfhoven het volgende: "De lokale mensen vertelden me maanden geleden al dat Israëli's geen toegang zouden hebben tot het festival, ons Nederlandse team moest beloven om Israëlische vredesactivisten geen toegang te bieden".
Bovendien voegde hij er nog iets aan toe over de financiering van het project. Het evenement werd gefinancierd door de EU via de Nederlandse liefdadigheid instelling Cordaid en de Anna Lindh stichting voor de dialoog tussen culturen in Alexandrië. Openheid over de eis om Joodse Israëli's te bannen van het festival zou de subsidie en het budget van het festival in gevaar hebben gebracht. Twaalfhoven meldt op zijn website dat besloten werd de Israëli's te vertellen dat alles vol zat.

Het NOS Journaal, dat een full time reporter in Israel heeft, bleek niet in staat de vragen te stellen die Zohar wel stelde. In plaats van een kritische reportage te maken over de Nederlandse betrokkenheid bij dit racisme slaagde Van Hoorn erin het beeld om te draaien en Israel neer te zetten als een repressieve staat. Daarnaast werd het journalistieke principe van hoor en wederhoor niet toegepast bij de ongefundeerde beschuldigingen die zowel Van Hoorn en Twaalfhoven aan het adres van Israel uitten. Geen Israëlische functionaris kon in de reportage reageren op de beweringen van beide heren.


Een eerder IF/WAAR rapport over de NOS Journaal rapportage tijdens de oorlog in Gaza toonde al aan dat NOS Journaal op vele punten te kort schoot. Een constatering die de NOS Journaal redactie gedeeltelijk accepteerde.

(C) 2005 - Alle rechten voorbehouden

Deze pagina afdrukken