Boekrecensie: Eye on the media
Boekrecensie: Eye on the media
Boekrecensie: Eye on the media - David Bar Ilan
Eye on the media van David Bar Ilan (1930-2003) is een boek uit 1993 met allerlei columns die eerder verschenen zijn in The Jerusalem Post. Het boek is alleen nog verkrijgbaar via Amazon.com. Toch wil ik het boek bespreken vanwege de manier waarop David Bar Ilan Israël verdedigde in de media. Israël kwam en komt er nog steeds slecht af in de media en David Bar Ilan wist dat altijd pijnlijk precies duidelijk te maken tot ergernis van links georiënteerde mensen.
Gegevenstitel: Eye on the media
auteur: David Bar Ilan
jaar: 1993
uitgever: Jerusalem Post
ISBN: 965-356-026-3
Over de auteur David Bar Ilan
David Bar Ilan leefde van 1930-2003. Hij was een getalenteerd pianospeler en werkte met bekende mensen zoals Leonard Bernstein en Glenn Gould. Hij verbleef lange tijd in de VS en was een bekende stem in het Amerikaanse nieuws waar hij Israël verdedigde en zich sterk maakte voor de Sovjet Joden. Toen hij terugkeerde naar Israël ging hij schrijven voor de Jerusalem Post. Van 1992-1996 was hij hoofdredacteur van de Jerusalem Post. Hij schreef er columns en zorgde ervoor dat de Jerusalem Post een 'rechtse' krant werd. Zijn uitstekende bijdragen in de krant zorgden ervoor dat premier Benjamin Netanjahoe hem koos als hoofd informatie en beleid nadat de Likoed de verkiezingen in 1996 had gewonnen. Bar Ilan steunde de Joodse inwoners van de Westbank en Gaza. Ook had hij scherpe kritiek op het vredesproces. Op 4 november 2003 stierf hij aan de gevolgen van een hartaanval.
Inhoud 'Eye on the media'
De inhoud van het boek zijn de columns van David Bar Ilan die zijn verschenen in de Jerusalem Post in de periode augustus 1990 - december 1992.
Israël als Jood - belichaming van het kwaad
De eerste Zionisten dachten dat met de stichting van een Joodse Staat het antisemitisme zou afnemen. Israël zou als een 'normaal' land worden gezien en door de gemeenschap geaccepteerd worden. Niets is minder waar. Israël is de 'Jood' van de wereld geworden. Voor tweeduizend jaar werden de Joden gezien als de belichaming van het kwaad. Nu is Israël de zondebok. Israël wordt niet alleen beschuldigd de Palestijnen onrecht aan te doen, maar krijgt ook allerlei andere beschuldigingen over haar hoofd uitgespuwd. Zo zou het in het verleden gespioneerd hebben voor de Sovjet Unie (in werkelijkheid bespioneerde de Sovjet Unie Israël), Israël zou het drugs terrorisme in Columbia organiseren, Israël zou de beurs in Japan manipuleren, Israël zou het AIDS-virus verspreiden onder moslims, etc.
VN is anti-Israël
Het kleine land Israël met nog geen 0,1 procent van de wereldbevolking, is het doelwit van 30 procent van de VN-resoluties, terwijl er talloze andere landen zijn die mensen onderdrukken, massamoorden plegen, bevolkingsgroepen verjagen en slavenhandel bedrijven. Deze VN-resoluties zijn een duidelijke maatstaf hoe anti-Israël de wereld gezind is.
wereld media: feiten verdraaien en verborgen houden
De wereld media heeft hierbij een cruciale rol gespeeld. De meeste journalisten zien het Arabisch-Israëlisch conflict niet als een confrontatie tussen een democratische maatschappij en de krachten van totalitaire en fundamentalistische staten, noch als een Arabisch streven door de Palestijnen te misbruiken om Israël te vernietigen. Zij zien het als een kruising tussen een bevrijdingsoorlog en een strijd om burgerrechten, zoals de Algerijnen tegen de Franse kolonisten vochten.
Natuurlijk hebben journalisten het recht zelf te bepalen hoe ze het conflict waarnemen. Maar het is niet te billijken dat zij hierbij feiten verdraaien en verborgen houden. Ze hoeven niet objectief te zijn (dat is niemand), maar het behoort wel tot hun taak om eerlijk te zijn.
In 'Eye on the media' behandelt David Bar Ilan allerlei zaken in de media waarbij Israël op allerlei manieren beschuldigd worden van onjuistheden. Bar Ilan trekt deze valse beschuldigingen recht.
Mening Etsel over 'Eye on the media'
Nederlandse media van pro-Israël naar anti-Israël
Het lezen van oude columns kan heel verfrissend zijn. Zeker voor een groep als Israel Facts, die zich sinds 2008 bezighoudt met het monitoren van de Nederlandse media, is een boek van Bar Ilan een must om te lezen. Israël komt er in de media bekaaid vanaf. En dat ervaren we maar al te goed nu we een jaar bezig zijn met het volgen van de Nederlandse media. Was Nederland vóór de jaren 1980 nog pro-Israël en werd het land als lichtpunt beschouwd in het dictatoriale Midden-Oosten, tegenwoordig zijn de rollen omgedraaid en wordt Israël als het ergste kwaad beschouwd.
Hoe heeft het zover kunnen komen? Hiervoor zijn vele factoren te noemen, waaronder de invloed van de islam in Nederland. Maar nog belangrijker is de rol van de media die cruciaal is geweest in het bepalen van de publieke opinie in Nederland.
professor Jacques van Doorn
In 'Eye on the media' komt ook een Nederlandse media zaak aan de orde. Het gaat om een kwestie uit 1990 inzake professor Jacques van Doorn (inmiddels overleden) die een column schreef in het NRC Handelsblad. Van Doorn schreef dat de ontslagen journalisten bij de Jerusalem Post aangaven dat de hele Israëlische pers gecontroleerd wordt door de Likoed-regering. Hij beschuldigde ook alle Israëlische journalisten en de Joodse journalisten in het algemeen een werktuig te zijn van de Israëlische propaganda machine. Er was volgens een Joods complot gaande om alles wat Israël doet goed te praten. Van Doorn werd vanwege zijn column ontslagen en dat zette veel kwaad bloed in Nederland. Henriëtte Boas (overleden Joodse publiciste) maakte echter korte metten met van Doorn.
De Nederlandse David Bar Ilans: Henriëtte Boas, Gerrit Philip Mok, Leon de Winter en Afshin Ellian
In Nederland kennen we ook een paar 'David Bar Ilans'. De eerste is de zojuist genoemde overleden Joodse publiciste Henriëtte Boas die met haar ingezonden stukken in Nederlandse kranten en tijdschriften de vinger aan de pols hield. Zij was uitermate scherp in haar brieven en wist precies wanneer de Nederlandse pers over de schreef ging inzake Israël. Een andere Jood die pittige columns schrijft is de nog steeds actieve Gerrit Philip Mok in het Nieuw Israëlietisch Weekblad (NIW). Deze zeer kundige columnist was één van de weinige Joden die inzag dat het vredesproces geen kans van slagen had. Hij waarschuwde vele malen om niet in de val te trappen van de Arabieren die volgens hem geen vrede wilden. Dat werd hem door mede-Joden vaak niet in dank afgenomen. Ze vonden dat hij zeurde. Maar zijn waarschuwing is wel uitgekomen. Een andere verdediger van Israël is de Joodse schrijver Leon de Winter. Hij publiceert regelmatig in de Elsevier, het dagblad Trouw en de Duitse bladen Der Spiegel en Die Welt. Hij bekijkt de zaken in een groter verband en richt zich niet alleen op Israël. Datzelfde geldt voor de uit Iran afkomstige jurist professor Afshin Ellian. Hij is niet Joods, maar verdedigt Israël wel op (in)directe wijze door op de gevaren van de islam te wijzen en het vrije Westen te verdedigen.
Zo kennen we gelukkig journalisten die zich niet mee laten slepen door de hetze in de media tegen Israël. Misschien is hun aantal niet groot, maar kunnen ze toch een groot deel van het publiek bereiken. Dat is de hoop die me staande houdt.
(C) 2005 - Alle rechten voorbehouden