U bevindt zich hier: Gilo: de blik vanaf het uitzichtspunt.
terug naar: Over ons
Algemeen:
Contact
disclaimer
Conny Mus en Sander van Hoorn – Kolonisten in Israel
Dit artikel verscheen ook bij Het Vrije Volk en De Dagelijkse Standaard
De Nederlandse TV verslaggevers in Israel bepalen voor een aanzienlijk deel de informatie die de gemiddelde Nederlander krijgt over Israel. Maar zijn deze journalisten zelf wel goed geïnformeerd? En rapporteren zij objectief en volgens journalistieke maatstaven ?
Het antwoord daarop is duidelijk nee. Daarmee werken zij mee aan het creëren van een verwrongen beeld over Israel. Waartoe dat uiteindelijk kan leiden bleek uit een artikel in The Media Line deze week.
Daarin wordt gesproken over een Turkse TV serie waarin Israëlische soldaten baby’s en kinderen liquideren en worden geportretteerd als routineuze oorlogsmisdadigers. De serie heeft tot grote opschudding geleid , in Israel dan wel te verstaan. De Arabische wereld is sinds jaar en dag al gewend aan dit soort antisemitische TV series en het Westen blijft zoals gebruikelijk onwetend over deze kant van de realiteit in het Midden Oosten.
Het onderwerp was vorige week prime time nieuws in de Israëlische nieuwsshows waar de radicalisering in Turkije nauwgezet wordt gevolgd. De Turkse TV serie leidde eerder al tot spanningen tussen Israel en Turkije.
http://www.themedialine.org/news/news_detail.asp?NewsID=28345
Een fragment uit het Medialine artikel laat zien waar de aanname dat Israëlische soldaten monsters zijn die oorlogsmisdaden plegen, vandaan komt.
. “The entire world has witnessed the Israeli soldiers as they fire rockets and mortars from their tanks on schools and hospitals that belong to UNRWA in the Gaza Strip. They also saw and heard the white phosphorous shells that burned the bodies of children
De hele wereld zag dus de beelden op de TV en dus moest het wel waar zijn. Niet alleen zenders als Al Jazeerah droegen een steentje bij aan deze beeldvorming, in Nederland wordt daar ook aan meegewerkt.
NOS Journaal bijvoorbeeld werd op 28 december vorig jaar betrapt op een klassieke “Al Jazeerah”.
In een reportage uit Gaza waarin het begin van de Gaza oorlog werd herdacht, vertelde NOS verslaggever van Hoorn met een stalen gezicht dat “Israel een VN school in Jabaliyah met fosfor had gebombardeerd”.
Gebombardeerd? Niet dus!
De VN had ruim een half jaar daarvoor al moeten toegeven dat die school niet door Israel beschoten of gebombardeerd was.. De werkelijke aanval van de IDF vond plaats op een Hamas positie in een straat naast de school. Daarvandaan vuurde Hamas mortiergranaten af op Israëlische posities.
Van Hoorn maar ook Mus van RTL maken er geen geheim van dat zij geen verslaggevers zijn maar opinievormers.
Van Hoorn gaf daar vorige week op zijn blog nog blijk van toen hij de crisis rond de bouw van 1600 huizen in Ramat Shlomo beschouwde. Iemand stelde hem de vraag waarom hij in dezelfde periode verzuimde verslag te doen van de officiële verering door de PA van Dalal Mugrabi die een gruwelijke aanslag pleegde op een Israëlische bus in 1978, resultaat 37 doden. Van Hoorn reageerde door te verwijzen naar een herdenking in de Knesseth onlangs van 11 leden van de Joodse ondergrondse die voor 1948 aanslagen pleegden op Arabische en vooral Engelse doelen.
Hij haalde een Reuters bericht van stal en beweerde dat daarin stond dat een lid van die ondergrondse een bus met Arabieren had opgeblazen.
Zijn opinie was duidelijk: Israel is ook bezig met het vereren van terreur tegen kinderen en vrouwen.
Wie echter de moeite nam het Reuters bericht na te lezen kwam al snel tot de ontdekking dat er helemaal niet werd gerept over een opgeblazen bus met Arabieren.
Ook een nadere beschouwing van de daden die Van Hoorn vergeleek met de Palestijnse terreur liet zien dat hij opnieuw niet gehinderd werd door enige kennis. Volgens de historicus Benny Morris werden Joodse aanslagen op Britse doelen altijd op militaire doelen gepleegd. Daarnaast werd van te voren gemeld dat de aanslag op handen was. De bewuste bus werd niet opgeblazen maar beschoten uit vergelding, niemand werd gedood.
Conny Mus van RTL is nog “eerlijker”over zijn subjectiviteit als verslaggever.
In o.a. een blog voor RTL (http://www.rtl.nl/actueel/rtlnieuws/blogs/blog_conny_irene/ ) spuwde hij zijn gal op de Israëlische regering. Die lanceerde onlangs een campagne onder de burgers met het doel om iets te corrigeren van het beeld dat men in het buitenland heeft over Israel.
Hij noemde de sfeer in Israel “extreemrechts” en betichtte de campagne ervan de buitenlandse journalisten neer te zetten als “domme mensen”.
Vervolgens bewees hij dat hij die kwalificatie geheel verdient, door te beweren dat Israel twee oorlogen begonnen is de laatste drie jaar.
Begonnen? Een ervaren journalist die niet schijnt te weten dat beide oorlogen door Hizbollah en Hamas werden begonnen?
Hizbollah schoot op 12 juli 2006 diverse raketten af op Israëlische steden om een aanval in Israel op twee Israëlische humvee’s te verbloemen. Later bleek dat hierbij in totaal 17 Israëlische soldaten sneuvelden. De Hizbollah actie was een daad van oorlog.
Hamas deed iets dergelijks op 24 december 2009, op die dag regende het zonder oponthoud raketten op het zuiden van Israel. In totaal werden 65 raketten en mortiergranaten op Israel afgeschoten die dag.
De Israëlische regering kwam daarop in spoedzitting bijeen en besloot te reageren op deze- en 8000 andere daden van oorlog
http://www.israelfacts.eu/palestijns-terrorisme/artikelen-palestijns-terrorisme/index.html#03c1989b830692503
Buitenlandse verslaggevers zijn dus niet populair in Israel. Dat komt omdat het Israëlische publiek niet dom is en weet welke journalist zijn werk doet en wie niet. Men woont namelijk niet 4000 kilometer ver weg in een land waar de complexiteit van het Midden Oosten moeilijk te vatten is, maar in het land waar Mus en co hun verhalen schrijven. Dat publiek ervaart in toenemende mate ook de gevolgen van de campagne tegen Israel.
Van Hoorn en Mus zou men kunnen omschrijven als de ware kolonisten in Israel. Beiden genieten van het vrije westerse leven in een ver oosters land Zij geven blijk van minachting voor depositie van de inheemse Joodse bevolking en oefenen controle uit op de levens van die bevolking door hun niet op enige kennis en diepgang gebaseerde reportages. Die controle uit zich door hun selectie van het nieuws over Israel en hun pretentieuze houding ten opzichte van de keuzes die dat land in hun ogen behoort te maken.
Het nivo van de Nederlandse verslaggevers is ondertussen ook opgemerkt door collega’s die iets meer inhoud hebben. Tom Gross ontmaskerde Mus onlangs op een congres in Israel als een domoor die het op Israel gemunt heeft. ( http://www.youtube.com/watch?v=qrX-dbeYNsg)
Ook Van Hoorn viel hij het afgelopen jaar herhaaldelijk door de mand, met als dieptepunt zijn reportage over het Al Quds festival http://www.israelnationalnews.com/Articles/Article.aspx/9169
Er is echter “hoop” voor de Nederlandse verslaggeving over Israel
De kersverse “correspondent” voor “De Wereldeditie” in Nederland heeft zijn groothandel in klerenhangers en mannequins (?) in Heemskerk achter zich heeft gelaten om zich te scharen bij Van Hoorn en Mus. http://www.noordhollandsdagblad.nl:80/nieuws/stadstreek/article5921559.ece/Wereldeditie-nu-ook-met-correspondent-in-Israël
De relatie tussen de kwaliteit van de verslaggeving over Israel en de gevolgen ervan worden bijna met de dag meer zichtbaar.
De Turkse TV serie is een extreem voorbeeld en mag dan slechts in Israel voor opwinding zorgen. De arrestatie in Nederland van een jongen die bij een actie tegen Israel voor de camera opriep om Joden te doden bij en de vlucht van Joden uit landen als Zweden, Noorwegen en Frankrijk zijn andere tekenen des tijd. Introspectie bij journalisten en politici die zich bezig houden met Israel is dringend gewenst.
http://www.refdag.nl/artikel/1466191/Watermanagement+inzetten+in+MiddenOosten.html
Een bericht in het Reformatorisch Dagblad van 5 maart j.l. liet zien wat er mis is met de concepties die in het buitenland (w.o. Nederland) bestaan over het Palestijns Israelisch conflict.
Watermanagement door de EU (lees Nederland) zou de partijen moeten helpen bij het terugkeren naar een "vredesproces". Het idee is afkomstig van minister Verhagen en laat zien dat gebrek aan informatie tot verkeerde conclusies leidt.
De JWC (Joint Water Commitee) is namelijk het enige Israelisch-Palestijnse samenwerkingsverband dat sinds Oslo bestaat en dat tijdens alle conflicten bleef functioneren.
In die tijd werden er tal van nieuwe water projecten goedgekeurd en geinstalleerd.
Daarnaast lezen we dat Nederland o.a. Israel gaat leren over watermanagement. Misschien dat men even wat rapporten over de watertechnologie in Israel kan doornemen?
Israel recycled 70% van haar afval water, dat maakt Israel op dit gebied nummer 1 in de wereld, daarna komt Spanje op positie 2 met 14 procent.
Druppelirrigatie en ontzilting van water zijn andere technologieen waar Israel marktleider in is. Een stad als Rishon LeZion heeft een systeem opgezet waarbij regenwater in de winter wordt opgeslagen en de stad het hele jaar door bijna selfsupporting maakt in de drinkwatervoorziening. Verder is in Israel het terugwinnen van afvalwater (grijs water) in huishoudens sterk in opkomst. Dit zijn slechts een paar voorbeelden van watermanagement in Israel.
Wanneer de EU werkelijk iets wil doen aan watermanagement in de regio dan zou men kunnen beginnen de PA onder druk te zetten om waterrecycling technologie uit Israel toe te laten in haar watermanagement. Dat zou Ramallah, een stad van 50.000 inwoners kunnen verlossen van het systeem van de septictanks en afvalwatertonnen bij de huizen. Dat afvalwater wordt vervolgens gedumpt buiten de stad.
Of men zou de PA kunnen pressen om alsnog akkoord te gaan met het Israelische voorstel om een waterontziltingsfabriek voor de Palestijnse waterbehoefte te bouwen in Hadera aan de kust bij Haifa.
Maar bovenal getuigt de aanname dat hulp bij watermanagement zal helpen bij het sluiten van "pijnlijke compromissen" van een fundamenteel onbegrip van dit conflict.
Indien de EU inderdaad haar rol wil versterken dan zou zij moeten beginnen met het doorgronden van de kern van het conflict en het adresseren van de werkelijke oorzaken in de stagnatie.
Klaarblijkelijk is de omvang van de corruptie in de PA zoals door Fahmi Shabaneh het voormalige hoofd van de anti-corruptie eenheid in de PA veiligheidsdienst werd blootgelegd afgelopen maand, nog niet door gedrongen in Brussel.
Ook de pogingen van Nir Barket de burgemeester van Jeruzalem om tot sanering te komen van aloude problemen in Jeruzalem Oost werden onder invloed van propaganda door de EU en de VS deze week weer verkeerd geinterpereteerd. Een plan om de Palestijnse wijk Silwan -die vrijwel geheel illegaal is gebouwd- te saneren werd uitgelegd als de zoveelste Israelische poging om Palestijnen uit hun huizen te verdrijven.
Echter ook de EU weet dat in iedere stad waar zonder planning gebouwd wordt grote problemen ontstaan.
In Jeruzalem Oost (cq Silwan) zijn velen niet aangesloten op het riool en watersysteem. In Israel draagt de bouwer aansprakelijkheid voor aansluiting op de water en riool systemen. Degene die illegaal bouwt is zelf verantwoordelijk voor het ontbreken van de infrastructuur.
Barkat heeft zich tot doel gesteld om de levensomstandigheden voor de Palestijnen te verbeteren en liet een plan uitwerken waarbij bewoners van Silwan vervangende huisvesting kregen aangeboden aan de overzijde van de wijk.
Misconceptie en beinvloeding door propaganda (PA en NGO's) door externe partijen in het conflict (EU en VS) veroorzaakte echter dat het plan de ijskast inging.
De EU vist al jaren in troebel water waar het gaat om haar benadering van het Israelisch Palestijns conflict. Men zou dus kunnen beginnen haar eigen troebele water te zuiveren en daarna het vuile water in het hoofdkwartier van de PA in Ramallah.
Watermanagement is iets anders dan conflictmanagement, Prins Willem kan dus gewoon thuis blijven.
De vrouw op het bankje bij het uitzichtpunt in de wijk Gilo leek in gedachten verzonken totdat ik haar vroeg of ze het erg vond om een paar vragen te beantwoorden. Het was vrijdagmiddag en de zon stond al lager in het westen, nog een paar uur en Sabbat zou beginnen.
Ze had inderdaad gehoord over de “balakan” (puinhoop) die het bouwplan voor 900 nieuwe huizen in Gilo had veroorzaakt.
Een groot bord dat er uitzag als een billboard van een project ontwikkelaar, deed mij vermoeden dat dit de plek was waar het nieuwe project gepland was.
Nee, zei de vrouw dit was niet de plek waar de huizen gebouwd moesten worden. Ze bood aan mij naar de goede plek te gidsen, een aanbod dat ik gretig accepteerde.
In de auto vertelde ze haar verhaal over Gilo, de meest zuidelijke wijk in Jeruzalem. Ze vroeg of ik wist dat haar buurt 8 jaar geleden een slagveld was waar mensen dagelijks in hun huizen beschoten werden met mortieren en automatische wapens vanuit Beit Jallah aan de overkant van de vallei.
“We konden dagenlang de straat niet op en lagen op de grond in de woonkamer, tot dat we kogelvrij glas kregen”, zei ze bij de betonnen muur aangekomen die het zicht op Beit Jallah ontnam. De muur was daar neergezet om de bewoners van Gilo op straat te beschermen.
“Waarom hoorden we de wereld toen niet, nu we huizen gaan bouwen is zelfs het Witte Huis boos”, zei ze met de verontwaardigde vermoeidheid die typerend is voor Israëli’s die praten over de buitenlandse bemoeienissen met het Israëlisch Arabische conflict. We arriveerden bij een groot blok appartementen dat in de afbouwfase leek te zijn. Later bleek dat dit niet de plaats van het geplande project was.
De vrouw bleek echter niet de enige die in verwarring was over het nieuwe project.
Een geparkeerde terreinauto met daarop de letters TV stond met daarop een schotel duidde op eenzelfde verwarring bij de buitenlandse media. Even verderop werd een reportage gemaakt door een cameraman en een verslaggever.
In de vallei naast het blok huizen was een Arabisch huis zichtbaar, de vrouw wees op het huis en zei dat er nooit problemen waren tussen de Arabieren en de Joden in Gilo.
Het uitzichtpunt aan de westkant bleek inderdaad de plek te zijn waar het nieuwe project is gepland. Dit uitzichtpunt kijkt uit over een groene vallei die Gilo verbindt met de wijk Malcha in west Jeruzalem. Het enorme reclamebord dat het project aankondigt is beklad met protesten. Niet tegen de overschrijding van de “groene lijn” maar tegen de schade aan de groenstrook.
Het gebied was inzet van felle gevechten tijdens de onafhankelijkheidsoorlog in 1948. Het Egyptische leger beschoot hiervandaan West Jeruzalem.
Ramat Rachel, iets meer naar het noord oosten, bleef na felle gevechten in handen van Israel. Gilo dus niet ondanks het feit dat de grond Joods bezit was.
De grond werd voor 1947 grotendeels opgekocht door het Joods Nationaal Fonds.
Gilo werd ook in de VS nooit aangemerkt als een “nederzetting” de wijk was onderdeel van interne verdeeldheid in de VS waarbij het congres de wijk ziet als een deel van Jeruzalem terwijl het State Department meestal het woord “Oost Jeruzalem” gebruikt.
Het nieuwe project is echter gepland in zuid west Jeruzalem en loopt grofweg over de groene lijn (de 1948 wapenstilstand lijn) De grond is in handen van de Israëlische overheid.
De Amerikaanse president zei dat de huizenbouw in Gilo Israel niet veiliger maakt en dat het een “gevaarlijke ontwikkeling “ is. De vraag is echter of de Amerikaanse president de juiste informatie kreeg over het Gilo plan.
Het bouwen van huizen op een plek tussen twee Joodse wijken in Jeruzalem kan in alle redelijkheid niet worden gezien als een verandering van de status quo. De enige schade die aangebracht gaat worden door uitvoering van het plan is ecologisch van aard. Vandaar dat het reclamebord al was vol gekalkt met protesten tegen de schade aan de natuur.
Een artikel in de Israëlische krant Ha’aretz van Yossi Verter maakte duidelijk dat ook de Israëlische regering verrast werd door de stroom veroordelingen vanuit het buitenland. Verter beschreef hoe een telefoontje van een Inent journalist premier Netanyahoe inlichtte over de bekendmaking van het bouwplan en de Amerikaanse veroordeling.
Dat klinkt wellicht ongeloofwaardig maar de bouwzaken in Jeruzalem worden door een gemeentelijk planningscomité beoordeeld dat bestaat uit vertegenwoordigers van de overheid en de gemeente Jeruzalem.
De Israëlische positie is dat Jeruzalem de ondeelbare hoofdstad is van Israel en dat bouw voor alle bevolkingsgroepen moet plaatsvinden. Kort na de internationale storm over het Gilo bouwplan maakte de gemeente Jeruzalem bouwplannen voor meer dan 5000 woningen voor de Arabische bevolking in Oost Jeruzalem bekend die eerder waren goedgekeurd.
De weg vanaf goedkeuring door het planningscomité tot aan uitvoering van de plannen is echter een lange. De gemiddelde tijd die verstrijkt bij grote projecten is tien jaar.
Dit geldt ook voor het Gilo plan.
Uit alle verzamelde informatie de laatste weken over de bouwstop op nieuwe projecten in de West Bank blijkt dat er al een moratorium bestaat sinds het aantreden van de regering Netanyahoe. Jeruzalem heeft in Israel echter een andere status en valt niet onder het militaire bestuur van de West Bank.
Desondanks worden nieuwe overheidsprojecten nauwelijks geïnitieerd, en als dat gebeurd dan zijn ze meestal gepland in West Jeruzalem.
In Jeruzalem en omgeving is daardoor al een nijpend tekort aan betaalbare huizen ontstaan, een bijeffect daarvan is dat velen uitkijken naar goedkope woonruimte in de nederzettingen rond Jeruzalem. Een nederzetting als Noqdiem, de woonplaats van Lieberman, kent daardoor al een wachtlijst. In deze nederzetting werd twee jaar terug nog leegstand gemeld.
Ook in de nederzettingen van het Goesh Etzion blok dat grenst aan Gilo is sprake van een tekort aan starterwoningen en de prijzen van de huizen zijn geëxplodeerd het laatste jaar.
De Israëlische regering heeft andere verantwoordelijkheden dan de EU of VS hebben ten aanzien van Israel. Netanyahoe heeft sinds zijn toespraak op de Bar Ilan Universiteit geen mogelijkheid onbenut gelaten om de PA op te roepen de onderhandelingen over vrede te hervatten. Om tegemoet te komen aan de eisen van de PA, VS en EU wordt in de praktijk een moratorium op nieuwbouw in de West Bank aangehouden. Vanaf het begin was duidelijk dat Jeruzalem niet onder dat moratorium zou vallen.
De internationale verontwaardiging over de “Israëlische obstructie” lijkt dus een nieuw voorbeeld van het verkeerd lezen van de ontwikkelingen op de grond in het Midden Oosten. Een simpele blik vanaf het uitzichtpunt in Gilo had tot andere inzichten kunnen leiden over de betekenis van het bouwplan.
De werkelijke obstructie voor vrede bestaat uit de interne Palestijnse verdeeldheid en het gebrek aan leiderschap van Abu Mazen, die nu al een jaar lang weigert verder te praten over vrede met Israel. Zelfs niet toen hij van voormalig premier Olmert een ongekend aanbod kreeg om de Palestijnse staat mogelijk te maken.
Yochanan