U bevindt zich hier: deel 1 Het Jodendom en Israel
terug naar: Invloed religie
Algemeen:
Contact
disclaimer
Deel 1 HET JODENDOM EN ISRAEL
De moderne staat Israel is voortgekomen uit een grotendeels seculier zionistische beweging, die van Herzl die vanaf 1898 actief werkte aan de verwerkelijking van zijn visie op "de Jodenstaat" (titel van Herzl's boek).
Toch was Herzl niet de eerste die actie ondernam om de Joden weer terug te laten keren naar hun land, in het midden van de 19e eeuw zond de invloedrijke rabbijn Eliyahu( Gaon ) van Vilna (Vilnius- Litouwen) enkele prominente leerlingen naar Palestina, waar toen de Ottomanen het bestuur in handen hadden.
Zij stichtten de eerste moderne joodse nederzettingen in Palestina.
Wat is de drijfveer van het Joodse verlangen naar het thuisland Israel, anders dan de eeuwenlange repressie van de Joden in de landen van de diaspora. ?
Daarvoor moeten we kijken in het belangrijkste boek binnen het Jodendom "de Thora" de vijf boeken van de profeet Mozes, die door de Joden wordt aangeduid als Moshe Rabeinoe : Moshe onze leraar.
De Thora betekent ook Onderwijzing, een onderwijzing in de wetten die gegeven werden door G'D tijdens en na de uittocht uit Egypte.
Het Jodendom ontstond in de diaspora, Egypte, daar werden de nakomelingen van Jaacov een volk, uit de geschiedschrijving in de Thora wordt dat goed duidelijk.
Eerst was er de vorming van de Joodse Natie(Egypte)daarna werd het Jodendom ook een religie, ook weer op een plek die buiten Israel lag. (Berg Horeb in de Sinaiwoestijn).
Het laatste had een diepere betekenis, de woestijn is een plaats waar niets is, waar een mens zichzelf tegenkomt en waar hij zich nietig voelt.
Om de Thora in ontvangst te kunnen nemen moesten de Joden in een niemandsland zijn, om de universele boodschap van de Thora te benadrukken.
De Joden kregen de Thora, maar haar boodschap was universeel. En inderdaad is een groot deel van de civilisatie zoals wij die kennen gebaseerd op de wetten van de Thora.
De Thora was de boodschap en de Joden de boodschappers, dat was het universele plan van de Thora.
De wetten van de Thora vormen een compleet levenssysteem, en tot op de dag van vandaag is dat levenssysteem door Joden van generatie op generatie doorgegeven.
Waarbij sinds de val van de tweede tempel in 68 van de gewone jaartelling, de mondelinge traditie van de Thora langzamerhand meer een schriftelijke vorm kreeg en de invloed van de rabbijnen op het huidige Jodendom groter werd (Talmoed)
De wetten van de Thora zijn voor een derde gebonden aan een land, een plaats waar die wetten uitgevoerd moesten worden.
Dat land was Israel, het land dat aan de voorvader van de Joden werd beloofd (Abraham) en dat door zijn nazaten in bezit genomen zou worden, zo staat het beschreven in Bereshiet/Genesis.
Wanneer de Joden, eenmaal gevestigd in hun land, de Thorawetten als volk strikt zouden houden zou er een ideale samenleving ontstaan, die automatisch de voorbeeld functie in zich zou hebben voor de rest van de wereld.
De geschiedenis van Israel in de Bijbel laat zien dat dit plan herhaaldelijk doorkruist werd door het volk Israel zelf.
Het volk was er dus voor het land, en het land niet voor het volk, dit is wat Israel onderscheidt van andere naties, in het algemeen is land meer een middel om de natie vorm te geven.
Tot op de huidige dag zijn dus een derde van de religieuze Joodse geboden gebonden aan het Land Israel, zo is er het zevende jaar (Shmitah jaar) waarbij het land niet bewerkt mag worden, niet omdat het land rust zou moeten hebben, maar om aan te geven dat het land van G'D is en slechts door Hem in "bruikleen" aan Israel is gegeven.
Dit soort geboden kunnen dus niet buiten het land Israel gehouden worden, en dit is wat het Jodendom in grote mate onderscheidt van andere religies, die overal gepraktiseerd kunnen worden.
Voor religieuze Joden is daarom het land Israel de ultieme plaats om te verkeren als Jood, om een volledig religieus leven te kunnen leiden in alle aspecten.
Hoe zit het dan met de binding aan het land van de seculiere joden?
Een onderzoek dat ik ooit las onder seculiere joden in Israel bracht aan het licht dat zij hun jood zijn voornamelijk gebonden zien aan het Land, het Land Israel neemt de centrale plaats in hun Jodendom.
Waarschijnlijk verklaart dit ook waarom seculiere Joden zich bijna allemaal houden aan drie, voornamelijk aan het land gelateerde, geboden (mitzvot).
Brit Mila (besnijdenis van een babyjongen op de 8e dag na de geboorte) en het houden van een seideravond op Joods Pasen (Pesach) waarbij de uittocht uit Egypte en de opgang naar het land Israel wordt herdacht en het verhaal doorgeven wordt aan de volgende generatie.
De Brit Mila heeft ogenschijnlijk weinig met het land te maken, maar een goede bestudering van de teksten in de Thora en andere Bijbelse boeken, onthult de connectie met het land Israel.
De derde mitzvah is Mezoeza, het kokertje met de perkament rol waarop een gedeelte van het belangrijkste Joodse gebed "Hoor o Israel"(Shema) is geschreven,
Deze mitzvah heeft een relatie tot de uittocht uit Egypte en die had weer tot doel op te gaan naar het Land Israel
Op het perkament rolletje is een van de namen van G'D geschreven, met de letters Sjien - Dalet- Joed, wat een acroniem is voor Sjomer Deletot Yisrael (de bewaker van Israëls deuren)
(voor wie meer wil lezen over dit onderwerp ziet hier een onderzoek van het Jeruzalem Centre For Public Affairs http://www.jcpa.org/jl/hit07.htm
In de tijd van het antieke Israel was de tempel op de tempelberg in Jeruzalem de centrale focus van de Joodse religie, toen de 2e tempel door de Romeinen werd verwoest en de joden en masse werden gedeporteerd, viel de basis onder het Jodendom grotendeels weg.
Totdat moment was het brengen van offers in de Tempel het centrale aspect van de Joodse religie.
De rabbijnen uit die periode stelden alles in het werk om binnen de wetten van de Thora het Jodendom een andere vorm te geven, die ook buiten Israel kon worden gepraktiseerd.
In de liturgie vanaf die tijd, werden vastgestelde gebeden de vervanger van de offerdienst, maar de teksten waren gebaseerd op de geboden over de offers in de Tempel en de structuur van de diensten daar
Ook kwamen er vele verwijzingen in de gebeden naar de Tempel en Jeruzalem voor.
Jeruzalem heeft altijd centraal gestaan in het Jodendom, ook vandaag de dag worden in de liturgie talloze teksten gezegd over de herbouw van de tempel en Jeruzalem.
Feesten worden afgesloten met de wens: volgend jaar in Jeruzalem, en iedere joodse bruiloft wordt besloten met het breken van een glas en de woorden "als ik Jeruzalem mocht vergeten........"
In onze tijd is Jeruzalem herbouwd, toch worden deze tradities voortgezet, want met de complete herbouw van Jeruzalem wordt ook een overgang naar een "andere wereld" bedoeld.
Deze andere wereld, moet in plaats komen van de huidige wereldorde. In de boeken van de profeten in de Bijbel wordt de transitieperiode naar die andere wereld herhaaldelijk beschreven.
Een centraal aspect in deze transitie is de inzameling van de joden uit alle hoeken van de aarde, waar ze sinds de verbanning verbleven.
In een van de profetische visies wordt gesproken over deze inzameling van de joden naar Israel, de opbouw van het land, het tot bloei brengen van het land.
Maar ook over oorlogen die zouden kunnen plaatsvinden, en andere benauwenissen, de Thora beschrijft zelfs een scenario waarbij de Joden geterroriseerd zullen worden door een volk dat geen volk is. (Lo Am)
In de wereld van het religieuze Jodendom leeft het sterke besef dat we ons nu in deze transitieperiode bevinden.
Er bestaat verschil van mening over de rol van de seculiere staat Israel in deze transitie, maar er is vrijwel eenstemmigheid over de betekenis van de terugkeer van de Joden en de opbouw van het land.
Tweeduizend jaar lang was de belangrijkste Mitzvah van de Thora " Yishoev Eretz Yisrael "(de vestiging in het land Israel) onmogelijk door de omstandigheden.
Een snelle omwenteling in wereldgeschiedenis en een reeks onvoorstelbare gebeurtenissen, maakten de droom van Yishoev Eretz Yisrael een werkelijkheid.
Deze Mitzvah heeft volgens de wijzen van de Talmoed een alles overstijgende betekenis, hij staat gelijk aan alle andere geboden bij elkaar.
De Mitzvah is de meest genoemde in de Thora, wat de belangrijkheid ervan onderstreept.
Bijna alle Joden in Israel leven voor de vrede, het woord Shalom betekent echter meer dan een vredesakkoord, het duidt op een staat van volmaakte rust.
Het woord komt in bijna elk Joods gebed voor, het is een verlangen naar die andere wereld waarin oorlog en wreedheden, honger en dorst verdwenen zullen zijn.
Uit het bovenstaande artikel mag duidelijk worden dat dit verlangen naar echte vrede een zeer grote rol speelt in het Jodendom, evenals de belangrijkheid van een leven.
Maar er wordt ook uit duidelijk dat het land Israel voor een Jood een net zo grote- of zelfs grotere betekenis heeft, dit verklaard waarom Israëlische leiders altijd over "pijnlijke" concessies spreken bij de introductie van een vredesproces, het gaat daarbij altijd over het land Israel.
En het verklaart ook waarom voor vele religieuze Joden de opgave van delen van Israel een doodzonde is, waardoor de gecompliceerdheid van ieder "vredesproces"
Duidelijk is.
En dan hebben we hier nog slechts gesproken over de invloed van het Jodendom op het conflict in het Midden-Oosten, deel twee over de invloed van die andere religie in het MO conflict is in voorbereiding en hopen we hier binnenkort te publiceren.
(deel 2: Invloed Islam op het Midden-Oosten conflict binnenkort op de website van Israel-Facts)