Onderstaand artikel verscheen op 9 april in het Vrije Volk en daarna op tal van andere nieuwssites
 
http://www.hetvrijevolk.com/index.php?pagina=11063
 
Inmiddels zijn er nieuwe berichten verschenen waaruit duidelijk is dat de spanning in het gebied groeit. Zie hier o.a. een bericht over Scud leveranties door Syrie aan Hizbollah  
http://www.jpost.com/MiddleEast/Article.aspx?id=172987
 
Ha'aretz reporters berichten eveneens over de toenemende spanning en een Amerikaans besluit om voorlopig geen nieuwe ambassadeur naar Syrie te sturen.
 
http://www.haaretz.com/hasen/spages/1162658.html
 

 Terwijl wereldwijd de aandacht uitging naar een crisis tussen de VS en Israël en de mislukte poging om de PA met Israel te laten praten, vonden onlangs verontrustende ontwikkelingen plaats aan Israël’s noordelijke front.
Een van die ontwikkelingen was de Syrische levering van een nieuw type luchtdoel afweerraketten aan Hezbollah. Dit leidde bijna tot een Israëlische aanval op het konvooi dat de raketten afleverde.
De uitbraak van een nieuwe oorlog met Hezbollah, waarbij dit keer ook Syrië betrokken zal zijn, lijkt dan ook een kwestie van tijd.

De reden voor de recente escalatie lijkt – ook hier- de wijziging in de Amerikaanse politiek ten opzichte van het Midden Oosten en de uitbreiding van de Iraanse invloed.

De spanningen tussen Syrië en Israël liepen in het begin van februari al hoog op in een verbale oorlog. De Syriërs dreigden Israël toen met een totale oorlog, omdat Israël niet serieus zou zijn over vrede.
De Israëlische minister van buitenlandse zaken Lieberman waarschuwde daarop Assad dat hij niet alleen verslagen zou worden in een oorlog, maar ook zou worden verdreven uit Syrië. Uiteindelijk legde premier Netanyahu zijn ministers een spreekverbod op om verdere escalatie met Syrië te voorkomen.

De brand leek nauwelijks geblust toen Hezbollah leider Hassan Nasrallah nieuwe olie op het vuur gooide in een toespraak op Al Manar TV op 16 februari.

Hij richtte zich in die toespraak rechtstreeks tot Israël en dreigde met “onconventionele” acties en de vernietiging van Israëlische infrastructuur in het geval van een nieuwe oorlog.
Eind maart liet hij opnieuw van zich horen toen hij zich mengde in de explosieve situatie rond Jeruzalem en de Palestijnen opriep om “de El Aqsa moskee te verdedigen”. Dit is Midden Oosten codetaal voor de oproep om oorlog tegen Israël te beginnen.

Eind februari vond in Damascus een top plaats tussen de leiders van Iran, Syrië, Hezbollah en – volgens sommige bronnen- Hamas leider Mashal. De ontmoeting kwam een paar dagen na een Amerikaans Syrische toenadering die voor ontspanning had moeten zorgen en eventueel het initiëren van nieuwe vredesbesprekingen tussen Syrië en Israël.
VS gezant William Burns was echter nauwelijks vertrokken of Assad en Achmadinejad dreven openlijk de spot met de nieuwe Amerikaanse politiek ten opzichte van Syrië. Op een persconferentie met Achmadinejad zei Assad dat iedere poging om Syrië los te weken uit het bondgenootschap met Iran verspilde tijd zou zijn.

Op het militaire vlak was het de afgelopen maanden niet minder turbulent. Nadat het de jaren na de tweede Libanon oorlog relatief rustig was gebleven, vonden er de laatste tijd opnieuw incidenten plaats. Op 26 december 2009 werd door Unifil een eenheid van Hezbollah betrapt op het opslaan van explosieven op nauwelijks een kilometer van de Israëlische grens.
In het begin van 2009 werden volgens Janes Defence door Syrië M-600 geleide raketten aan Hezbollah geleverd die een bereik hebben van 250 kilometer. Later werd door Hezbollah/Iran expert Ronen Bergman gemeld dat Israël op het laatste moment een aanval afblies op een konvooi met luchtdoelraketten dat onderweg was uit Syrië naar Libanon. David Schenker een onderzoeker van het Washington Institute for Near East policy bevestigde de Syrische levering van Russische portable luchtdoelraketten van het type Igla-S aan Hezbollah in die periode. Op de website van Hezbollah werd onlangs melding gemaakt van beschietingen van Israëlische gevechtsvliegtuigen door het Libanese leger tijdens vluchten boven Libanon.

Israël hield kort geleden een geheime oorlogssimulatie oefening onder de codenaam Firestone 12. De oefening was gebaseerd op het concept van een regionale oorlog die Hezbollah zou uitlokken om de aandacht af te leiden van het Iraanse nucleaire project. Dit gebeurde waarschijnlijk ook in juli 2006 toen de G8 een top zou houden over sancties tegen Iran en daags voor dat overleg Hezbollah Israël aanviel.
De oefening zou oorspronkelijk het oproepen van grote aantallen reservisten hebben moeten omvatten, maar door de spanning in het gebied werd dat door de legertop geannuleerd.

De huidige escalatie is toe te schrijven aan een aantal factoren.
Ten eerste is er de toenadering tot Syrië door de VS en de EU, het gevolg daarvan is dat Assad bevrijd is van de jarenlange druk op zijn regime. Zoals al eerder bleek, vertaalt zich dat in Assad’s roekeloze gedrag in de regio. De grip op Libanon is weer terug en veroorzaakte zelfs het “overlopen” van zijn voormalige vijand in Libanon, Druzen leider Whalid Jumblatt.
Op de Arabische top in Libië riep Assad openlijk de Palestijnen in de West Bank op om terug te grijpen op gewapend verzet. Ook toonde hij zich voorstander van “andere maatregelen” tegen Israël.

De tweede factor van betekenis is de rol van Iran in het gebied. De invloed van Iran op Syrië en Hezbollah is gegroeid in plaats van afgenomen. In Syrië is dat ook merkbaar aan een toenemende islamisering onder de bevolking.
De top in Damascus liet zien dat er geen sprake is van matiging in de politiek ten opzichte van Israël. Het tegendeel is eerder waar, de partijen liggen op een confrontatiekoers. De opmerkingen over het spoedige verdwijnen van Israël door middel van “het verzet” die uit Teheran blijven komen hebben betrekking op de terreurorganisaties die tegen Israël vechten. Syrië ziet zich zelf als de leider van het “verzet” tegen Israël.
Nu de druk op het nucleaire programma weer groeit, zou Iran zeer wel kunnen aansturen op escalatie van de fronten in Israël. Daarbij speelt een rol dat men de positie van Israël in de regio als verzwakt beschouwd na de openlijke crisis tussen de VS en Israël.

Israël houdt ernstig rekening met een nieuwe proxy oorlog tegen Hezbollah. Die zal zoals gezegd niet beperkt blijven tot Libanon. Syrië en Libanon is door Israël duidelijk gemaakt dat zij verantwoordelijk zullen worden gehouden voor agressie door Hezbollah.
Hamas zal zich vrijwel zeker mengen in een dergelijk conflict. Syrië bereidt zich sinds de tweede Libanon oorlog voor op een dergelijke oorlog. Het Syrische leger is naar Hezbollah model omgevormd en men richt zich massaal op raketbewapening.

De Amerikaanse pogingen om Syrië los te weken uit het pact met Iran lijken daarom gebaseerd op wishful thinking. Ook hier was het idee dat het opstarten van een vredesproces met Israël zou gaan werken als wondermiddel voor alle problemen in dit deel van de regio.
In de realiteit van het huidige Midden Oosten komt een dergelijke aanpak echter als een boemerang terug in de vorm van nog meer extremisme en verbetenheid om Israël de genadeklap toe te brengen.
Achmadinejad lijkt beter te beseffen hoe het Midden Oosten werkt. In een recente toespraak zei hij dat degene die het “laatste woord” heeft in het Midden Oosten uiteindelijk het laatste woord zal hebben in de hele wereld. De vraag luidt wie het laatste woord heeft in het Midden Oosten, zei hij. Het antwoord hierop (Iran) is voor iedereen zichtbaar vandaag, aldus de Iraanse president.

De realiteit in het Midden Oosten kent Israël maar al te goed. Vandaar dat vanaf volgende week nationaal de gasmaskers weer worden uitgedeeld. Tegelijkertijd wordt er koortsachtig gewerkt aan de introductie van nieuwe raketafweer systemen.