Jitsgak J. Moëd, 30.11.2009
Vrede in het Midden-Oosten is het beleid geweest van alle Amerikaanse presidenten en Secretaries of State sinds tientallen jaren. Europa heeft zich hierbij aangesloten. Het blijkt nu vergeefse moeite zijn geweest en het wordt eindelijk tijd dat men die waarheid onder ogen ziet en er naar handelt.
De algemene veronderstelling in Europa is dat indien Israël maar aan de Palestijnen voldoende concessies aanbiedt, er een spoedige vrede op volgt. Niets is echter ...... LEES VERDER IN DEEL 2
minder waar. De geschiedenis bewijst het.
Het gaat immers niet om nederzettingen, met of zonder bouwstop. Het gaat om het blote bestaan van een Joodse staat in een moslim omgeving. De moslimwereld duldt geen niet-moslim staat en dus geen staat van het joodse volk in zijn midden, binnen welke grenzen dan ook . De geschiedenis van de Joden in Palestina en in Israël (en van de Christenen in Libanon) bewijst het.
In 1920 gaf de internationale gemeenschap aan Groot-Brittanië de opdracht om een nationaal tehuis voor het joodse volk in Palestina te vestigen. Een jaar later gaf Londen het oosten van Palestina over aan Emir Abdullah en zo werd Transjordanië geboren. De Arabische reactie: “onvoldoende”.
In 1937 besloot de Peel-commissie om het overgebleven Westelijk Palestina op te delen in Joodse en Arabische staten. Opnieuw een Joods akkoord en een Arabische weigering.
In 1947 besloot de VN opnieuw tot de verdeling in twee staten: Joods en Arabisch . Opnieuw werd dit door de Arabieren onvoldoende bevonden. Ze begonnen meteen met aanvallen op Joodse steden, de Joodse wijken van Jeruzalem en op nederzettingen. Israël werd toch opgericht. Gaza en de West-Bank kwamen in de handen van resp.Trans-Jordanië (dat nu tot “Jordanië” werd omgedoopt) en van Egypte. Er was geen sprake van een Palestijnse staat en de bloedige tegenstand kon niets met nederzettingen te maken hebben.
In 1967 kwam er opnieuw een Arabische aanval op Israël – binnen de grenzen van 1949. Wederom een Arabische nederlaag en – ter beveiliging – nam Israël nu de West Bank en Gaza in bezit. Na het einde van de oorlog bood Israël die gebieden aan , met vrede als tegenprestatie. Het antwoord: “geen vrede, geen erkenning, geen onderhandelingen”. Ergo weer geen Palestijnse staat. Nu blijken de Arabieren-Palestijnen zich echter tevreden te stellen met die grenzen, maar in de afgelopen 40 jaar is er het een en ander gebeurd en dat is toe te rekenen aan die weigering van toen.
In 1977 had de Egyptische president Anwar Sadat de moed om een vredeshand uit te steken. De “rechtse” Israëlische Minister-President, Menachem Begin, accepteerde die hand en gaf Egypte het Sinai-schiereiland terug, en bood de Palestijnen autonomie aan. Dat hadden ze tot dat moment nooit gehad. De Arabische reactie: “onvoldoende”.
In 1993, na het sluiten van het z.g. Akkoord van Oslo, werd Yasser Arafat uitgenodigd om, met zijn ploeg, uit Tunis terug te keren om op de West-Bank en Gaza een Palestijnse Autoriteit op te zetten waarmee een definitieve vrede zou kunnen worden bereikt. Hij aanvaardde dat niet. Daarnaast begon Hamas met moordpartijen die tientallen slachtoffers eisen.
In 2000 (in Camp David in de VS) en in 2002 (in Taba aan de Rode Zee) biedt Barak aan Arafat een Palestijnse staat en uitzonderlijke politieke en territoriale concessies aan. Opnieuw is het antwoord: “onvoldoende”.
In 2005 ontruimt Israël nederzettingen en militaire basis in de Gaza-strook. Joden worden uit hun huizen gehaald, hun synagoges ontruimd. Palestijnen verwoesten alles, zelfd de kassen die ze kunnen gebruiken voor hun eigen voedselteelt.
In 2008 biedt Olmert aan Machmoed Abbas 93% van de West-Bank aan, aangevuld met stukken grond van binnen de grenzen van Israël van vóór 1967. Hij reageert niet eens en loopt weg.
In juni 2009 biedt Netanyahu aan de Palestijnen een gedemilitariseerde staat aan. De reactie: “onvoldoende”
Conclusie: concessies gedaan in de laatste 80 jaar hebben de vrede niet dichterbij gebracht. De reden is – de voortdurende Arabische weigering om een joodse staat, van welke omvang dan ook, in “hun” Midden-Oosten te accepteren. Ergo – het bieden van concessies heeft geen enkele zin gehad en heeft het vandaag ook niet. Onderhandelingen dus evenmin.
Daarbij komt het verschijnsel van de thans uitgebreide Iraanse nucleaire dreiging. Voor Israël zijn de Iraanse uitspraken en daden – levensbedreigend, zowel voor de staat als voor iedere Israëliër persoonlijk. Ook hier al maanden gepraat door de heren El Baradei en Obama – zonder een reële dreiging en dus zonder resultaat. Ook hier eist de vrede concreet ingrijpen i.p.v. declaraties.
Op dit moment in de tijd dient het Westen Israël volledig als de enige bastion van beschaving in het Midden-Oosten te blijven beschouwen en de politieke en militaire gevolgen daarvan te aanvaarden . De Islam of, beter gezegd, de moslims zijn vijanden van het Westen en dienen, op dezelfde wijze als destijds de communisten, behandeld te worden. KLIK HIER OM TERUG TE GAAN
Landelijke bladen
