|
|
|
 |
|
|
|
INVLOED EN RELIGIE |
 |
Binnenkort verwacht
|
Deze auteur, woonachtig in Israel, heeft tien boeken op haar naam (verschenen bij Kok), haar nieuwste boek" doordenken over Israel" verschijnt binnenkort in Nederland
|
DE BETEKENIS VAN HET LAND ISRAELS
|
DE BETEKENIS VAN HET LAND ISRAELS IN HET JODENDOM
Nu de strijd om het Heilige Land, door de Jood "Erets Jisrael" (het Land Israels) genoemd, weer in volle gang is, doen we er wellicht goed aan bovenstaande betekenis enige aandacht te geven. Voor zover mogelijk in het bestek van dit korte essay.
Wanneer we op een wereldkaart Israel zien liggen temidden van de gigantische landmassa die onder de noemer "Arabie" valt, wordt genoemde strijd bijna onverklaarbaar. Dat iele potloodstreepje, bijna onzichtbaar, waarom zou iemand daarover vallen? Helaas hoeft het nauwelijks betoog dat de wereld nergens heviger over struikelt. Anno thans neemt de Arabische wereld in de strijd het voortouw maar de Arabier is slechts een enkel soldaatje in het historische leger dat het heilige land aanviel, dikwijls veroverde, doorgaans de Joden uitmoordde en verdreef. Met de verovering en ontjoodsing van het land was de strijd tegen Israel niet beslecht. Ook de Jood in den vreemde werd vervolgd, gedood, aangevallen op zijn Bijbelse Geloof dat dikwijls een verboden geloof werd. Met het aanduiden van oorden als "verboden voor Joden" kreeg de Jood ook op het hart gedrukt dat Jodendom een Verboden overtuiging was. Dit laatste hief de aardse strijd tegen de Jood en zijn land in wezen op naar hoger sferen, naar een "hemels Jeruzalem", een geestelijke wereld waar de G'd van Israel vertoeft temidden van zijn hemelse heirscharen zoals de Bijbel ons vertelt. De vijanden van Israel waren ten zeerste doordrongen van het feit dat verovering van het Joodse Land geen einde betekende van hun oorlog (HUN oorlog. De Jood was enkel de aangevallene, het slachtoffer, het ging niet om een dispuut, een conflict). Het feit dat Flavius Josephus' meesterwerk van anno 75 "De Joodse Oorlog" heet heeft alles te maken met de wens van het machtige Rome. Flavius was geen vrij man toen hij zijn verslag publiceerde. Zijn volk en land waren nu in de reusachtige hand van Rome.
Israel's vijanden wisten dat zij meer moesten veroveren dan land alleen, zij bestormden de Joodse Tempels om daar een onzichtbare G'dheid aan stukken te scheuren, Diens Huis te ontheiligen, Zijn atributen te roven, soms zelfs een triomfboog op te richten waarop deze Tempelschatten duidelijk zichtbaar te pronk werden gezet. Alles om maar te proclameren dat het Joodse land, het volk en vooral de Joodse G'd vernederd, verwoest werden. Niet langer bestonden.
Rome zag in dat zelfs geen naam nog mocht herinneren aan datgene wat volgens dat wereldrijk nu niet langer bestond. Israel's land zou thans "Palestina" heten, naar Israel's grote, Bijbelse vijand: de Filistijnen. De Heilige Stad werd Aelia Capitolina. Joden mochten zich niet vestigen in wat vroeger "Jeruzalem" was geweest.
Een latere vijand van Israel poogde het volk zelf totaal te vernietigen, misschien om te voorkomen dat land en volk herenigd zouden worden. Balfour immers had gesproken. Zoals ooit de Koning van Perzie, Cyrus dat deed. De Joden zouden nu wellicht terugkeren naar hun land en dat moest voorkomen worden. Hitler begreep dat een ware verwoesting van Israel enkel bereikt was wanneer er geen Joods hart meer klopte in de aardse wereld. Hij trachtte het herstel van Israel, de Profetisch beloofde Terugkeer naar Zion "na middernacht" nog te voorkomen.
Jodendom leert dat de wereld een Heer en Schepper heeft, de G'd van Israel. En dat uiteindelijk in onze wereld altijd zal gebeuren wat Zijn Profeten ons al doorgaven. Er zou een keer komen in het lot van Israel. Volk en Land zouden herenigd worden en ook de G'd van Israel zou weer vertoeven in de Tempel op de Tempelberg in Jeruzalem.
De Bijbel vertelt ons hoe G'd een Verbond sloot met een volk. Israel. En hoe een landstreek, het Heilige, het Beloofde land een teken zou zijn tot in eeuwigheid van ditzelfde Verbond.
Het Jodendom is geen universele religie maar een Leer gebonden aan een stuk land, het land Israels. Buiten Israel kan de Jood trachten Jodendom vast te houden, het niet te vergeten in de hoop ooit terug te keren naar het thuisland maar de ware basis van de religie is het Land Israels, Jeruzalem, Beth El, Shechem, Jericho, al de landstreken, gegeven aan de twaalf stammen, voor elke stam het eigen gebied. Daar in het land waarheen Mozes de schreden richtte, dat diens opvolger Jehoshoea (Jozua) veroverde, daar dient jaarlijks de Uittocht uit Egypte te worden herdacht, het Wekenfeest (Shavuot) te worden gevierd, de Shabat (ook een eeuwig teken van het Verbond) te worden gehouden, de Eeuwige te worden gediend die daar verblijft van het begin tot het einde der jaren. Daar, in dat land zal deze G'd, de Schepper der wereld aan het einde der dagen zijn Verlosser sturen, wanneer de hele wereld eindelijk vrede zal kunnen hebben met het bestaan van G'd en Diens Leer die niet enkel de Leer van Israel-het-volk is maar ook van Israel-het-land zodat we een onverbrekelijke eenheid krijgen waarvan G'd, Zijn volk en Zijn land deel uitmaken. De verstoring van deze eenheid betekent verstoring van de vrede op aarde die geen rust zal kennen zolang de wereld doorgaat met de totaal futiele bestrijding van G'ds wereldplan. Wij mensen kunnen G'd niet bestrijden, wij hebben daartoe geen wapens en geen intelligentie. De hele oorlog tegen Israel is dus pathetisch, brengt zeeen van verdriet, pijn en ellende maar kan nimmer, nimmer slagen zolang een hemel een aarde overkoepelt.
Wanneer we kijken naar andere religies waaronder b.v. het Christendom dan zien wij hoe deze religie zich wil verspreiden over de aarde. Jodendom wil enkel en alleen een volk in vrede (hetgeen betekent dat de wereld hiermee vrede moet hebben) laten leven in het Land Israels. Jodendom proselyteert niet noch wil het de wereld veroveren. De idealen van Islam dat de wereld verdeelt in "veroverd", dus vredig gebied en "nog te veroveren" dus onvredig gebied zijn totaal vreemd aan het Jodendom dat helaas constant in de verdediging gedwongen wordt en een schijnbaar oneindige "Joodse oorlog" moet vechten. Wat dan heeft Jodendom nodig om in vrede te kunnen bestaan? Vrede tussen de mens en de Schepper. Wanneer de mensheid de Schepper erkent dan zal Israel eindelijk rust hebben van alle vijanden. Dit is het enige ware "vredesplan". Politieke kunstgrepen aangaande een verdeling van het land Israels prologeren enkel oorlog, brengen bloedvergieten, verwoesting mee. Maar de "Joodse Oorlog" is nog altijd niet uitgewoed, na meer dan vijfduizend jaren (de Joodse kalender geeft thans het jaar 5768) nog niet uitgewoed. Men blijft de hemelen bestormen om aldaar G'd van Zijn troon te sleuren, Zijn land te verdelen en Zijn volk te vermoorden. Maar zoals in de dagen na de Babylonische ballingschap is Israel ook nu terugkerende naar het Land en er is op aarde niets dat dit proces tegen kan houden. Het is namelijk geen aards proces. Elders is het beslist.
Voor Israel is de omstreden kleine staat, gelegen op een 20% van het Land Israels (de rest werd door de Britten aan de Arabieren "gegeven" hetgeen in Bijbels perspektief totaal futiel is want daar wordt duidelijk gesteld dat het Land niet te koop, te huur of te leen is, niet veroverd kan worden. G'd zegt:"Ik zal het U –Israel – GEVEN) een blijk van G'ddelijke genade, een "eerste ontspruiten van Israel's verlossing", zo vurig afgesmeekt gedurende 2000 jaren van ballingschap. Israel gaf nimmer de hoop op om te mogen terugkeren en de wereld zag een verlaten, verdord land, woest, leeg als voor de schepping. Wachtend op de terugkeer van het volk. Herenigd bloeiden zowel volk als land op, een welhaast wonderbaarlijke renaissance. Ondanks zestig jaren van oorlog is de Staat Israel (deel van het Land Israels) vloeiend van melk en honing, werkelijk en overdrachtelijk. In het Land is het Joodse volk op de weg terug naar zichzelf, naar wat het behoort te zijn:het Bijbelse volk dat enkel denkbaar is, geplant in het eigen gebied waar nog altijd geen Tempel herrees. Maar enkel daar kan dat wonder plaatsvinden. Enkel daar, in het Land Israels, en in de Stad die Jeruzalem heet.
Wiesje de Lange
|
De rol van het jodendom
|
|
De rol van het Jodendom in het begrijpen van het Midden-Oosten |
|
|
Het Jodendom heeft vele kanten.
Eigenlijk heeft veel Joods minstens twee kanten.
Zo hebben Joden zich bezig te houden met specifieke zaken (het Jood zijn met de Joden) en met algemene zaken (het Jood zijn t.o.v. de Mensheid (we moeten zijn een "Licht voor de Volkeren")).
Een andere tweedeling is onze Nationaliteit en onze Religiositeit.
Rabbijn Cardozo heeft daar net een mystiek stuk over geschreven (Jerusalem Post), en een tegenstuk kun je hieronder lezen, waar hij het overigens grotendeels mee eens was. (Bekend is "twee Joden, twee meningen." Bekender is "twee Joden drie meningen." Wat dacht je van "een Jood, twee meningen"? Een ander geval van tweedeling.) Onze wijsheid wordt door buitenstaanders vaak gezien als religieus, maar het is gewoon Joods en dat is natuurlijkerwijs doorspekt met het religieuze bewustzijn. Dus niet zo zeer: "wat heeft de Joodse religie te zeggen over" maar: "Wat zegt de Joodse Traditie over...."
Ongetwijfeld beïnvloed door de vervolgingen van de laatste paar duizend jaren hebben we weinig nagedacht over onze relaties met Gojiem. We hadden onze handen vol aan onszelf. Onze Geleerden hebben veel te melden over mededogen en vergeving, maar vaak alleen tussen Joden en tussen G^d en Zijn Volk.
Wat wel nogal eens voorkomt is de oproep voor vrede.
Vrede in je bol, vrede thuis, tussen Joden, tussen Jood en Goj, tussen staten en voor de gehele mensheid.
Zonder vrede hebben we niets.
Vrede is zo groot, om de lieve vrede mag je soms liegen althans om de waarheid heendraaien. Onvrede is dan de leugen. Hoewel eerlijkheid het grootste goed is, dienen we niet Eerlijkheid maar G^d en die wenst soms dat we iets anders de voorkeur geven (met spijt on ons hart) zoals het najagen van vrede.
Er is geen volk zo vredesgezind als Joden.
Althans in intentie.
Elk die we tegen komen zeggen we Vrede (Sjalom) tegen.
Het is soms beter om niet op je juridische gelijk te staan als je zo vrede kunt bereiken.
En het redden van een leven kan een hoop andere zaken op de tweede plaats schuiven.
In oorlogen gaan altijd veel mensen dood.
Er is een grens in hoeverre je je eigen leven in de waagschaal mag leggen om een ander leven te redden. Je opofferen voor een ander is niet de uitverkoren Joodse weg, over het algemeen. (Anders zouden altijd de besten het onderspit delven.)
Hoewel moord zo ongeveer het gruwelijkste is wat een Jood zich kan voorstellen, en vooral het vermoorden van iemand om zijn Jood-zijn, nemen we geen wraak. We zeggen zelfs nadrukkelijk als we de naam noemen van een martelaar "Moge G^d zijn bloed wreken." G^d, niet wij. Een noodlot dat ons treft, G^d bewaar iemand, is een teken dat wij betere Joden |
moeten worden. We kennen Zijn superieure plannen niet en weten dus niet waarom mensen sterven wanneer en hoe, maar we weten wel dat het altijd een oproep is aan de overlevenden om ons leven te beteren.
En boosheid is afgodendienst.
Boosheid doet ons vaak vergeten wie we echt zijn, wat we echt nodig hebben en betekent voor ons de werkelijkheid en voor anderen wie wij zijn.
Boosheid leidt tot ellende, kalmheid is bijna altijd beter.
Boosheid kan ons wel leren wat belangrijk voor ons is.
Maar het is belangrijk om te onderkennen wanneer we boos zijn en om te zien of we onze doelen niet beter kunnen bereiken met kalmheid.
Verder is de grootste zonde het ontwijden van G^d's Naam. Om Hem niet in een slecht daglicht te stellen, bijvoorbeeld door Zijn Volk slecht over te laten komen, is erg belangrijk. Dus zelfs als iets terecht is, maar het zou ons een slechte wereldpers bezorgen, is er reden om dat niet te doen.
Daarenboven wordt ons afgeraden om te haten en wrok te koesteren. We waren koud uit Egypte weg of we kregen te horen om de Egyptenaren niet te haten. Rabbijn Sjlomo Carlebach zei 't zo: Als ik twee harten had zou ik er een gebruiken voor haten en een voor houden van; maar aangezien ik maar een hart heb geef ik er de voorkeur aan die te gebruiken voor houden van.
Ik heb de indruk dat lafheid onder de Joodse mannen is aangekweekt om onze overleving in de Verstrooiing niet in gevaar te brengen. Een grote bek kon resulteren in het uiroeien van hele gemeenschappen. Misschien vandaar dat Joodse vrouwen vaak wat pittiger en hun tegenpolen vaak wat docieler overkomen – net het omgekeerde van de rolpatronen die we vaak niet niet-Joodse man-vrouw-relaties zien.
Het hebben van erbarmen is een groot goed want elk van ons heeft niet verdiend om hier te zijn en door te kunnen gaan met leven. We hebben alles gekregen door Zijn barmhartigheid. Wij horen zijn voorbeeld te volgen. Dat moet terugkomen in de zwakken in de samenleving ontzien (de weduwe en de wezen), niet wreed zijn tegen beesten, en je naaste liefhebben als jezelf - je in de ander verplaatsen en voor die ander doen wat jij in hun plaats had willen ontvangen.
Lief zijn tegen het kwade werkt echter vaak averechts.
Iets wat immoreel is dient bestreden te worden, niet vergoeilijkt.
De meeste Joden zijn echter te puur en onschuldig van instelling om verdorvenheid te onderkennen (Arafat).
Mildheid tegenover slechtheid is slecht. Geld geven aan aan junk is niemand een dienst bewijzen.Maar iemand die slecht gedaan heeft behandelen alsof hij eigenlijk goed wil doen om zo zijn inkeer te bevorderen is mooi. |
Vergeving krijgen we alleen na tot inkeer komen. Maar we kunnen een ander vergeven zonder dat hij spijt heeft betuigd. We kunnen echter niet iemand vergeven die iemand anders wat heeft aangedaan. Voor onszelf kunnen we heilig zijn, niet voor een ander. Als wij mild zijn tegenover Zijn kinderen (andere mensen) zal Hij mild tegenover ons zijn. (En als we medogenloos zijn ....)
Greekse filosofen en Sint Paul hebben het practische Jodendom omgekneed tot een wereldbeschouwing waarin het idee en het gevoel alles is en het ondermaanse grofstoffelijke maar niks. Wij Joden dienen to leven in het nu (het hiernamaals zullen we over nadenken als we daar zijn - is toch maar grotendeels speculatie), moeten de wereld verbeteren beginnend bij henzelf (iets voor iemand doen is veel beter dan vaag van 'm houden), en zijn vaak bezig met te handelen naar onze religieuze overtuiging (i.p.v. alles met onze gevoelens te doen). Voor de Westerse persoon is het dan moeilijk te begrijpen wat het uit zou maken als de Joden hier of daar wonen. Al wat dan telt is de intentie. Joden hebben echter nooit onze band met het Land opgegeven. We bidden er 37 keer per week over, door de eeuwen heen. Verder zijn we ook geen Boeddhisten voor wie de essentie ook in het brein ligt; wij geloven in eigendomsrecht en als je iets ontnomen is dient het recht je te helpen het terug te krijgen. Dat geld ook voor het Land.
Het verblijf van Joden in Israel is geen echte terugkeer. De uittocht uit Egypte was niet voor lukrake vrijheid maar voor het aanvaarden van onze Opdracht als Volk. En vele van deze Geboden zijn alleen te doen in Israel. Het was de bedoeling dat we daar zouden wonen met z'n allen. Dat we vele geboden nu ook in het buitenland doen is alleen opdat we ze niet zullen vergeten voor als we weer in Israel terug zijn. Maar mentaal zijn we nooit weggegaan.
Drie zaken die steeds verwrongen uit het Jodendom worden gepresenteerd en dan tegen ons worden gebruikt.
1. Uitverkoren betekent niet beter - het betekent met een speciale verantwoordelijkheid belast zijn. Voor niet-Joden is het genoeg om goed en niet slecht te zijn, voor Joden niet. Wij dienen ook nog eens heilig te zijn, d.w.z. onze speciale taken waar te nemen. Een daarvan is wereldvrede te bereiken, daar de hele mensheid naar toe te leiden.
2. Wereldheerschappij - hadden we het maar. En als we dat hebben zullen we het goed voor ieder maken. Wij zijn het minst--chauvinistische Volk ter wereld, al zeggen we het zelf.
3. Oog om oog - betekent volgens de Talmoed, die dat uitlegt waarom, geldelijk moeten vergoeden, niet:n wraak nemen.
Veel Joden zijn opgegroeid tussen de niet-Joden en weten veel te weinig van Jodendom af. Tegelijkertijd is er vaak angst om zich er mee bezig te houden. Onze niet-Joodse vrienden kunnen hierbij helpen, door zich zelf in het Jodendom te verdiepen en dan vragen aan hun Joodse vrienden te stellen die ze aan het denken kunnen zetten en over drempels heen kunnen helpen. |
What is Conversion?(1) (TTP-226) Written by : Rabbi Nathan Lopes Cardozo
As the State of Israel and its rabbinical courts head towards a large-scale showdown concerning conversion, it is remarkable that not one of the participants, including the orthodox, has considered this major, crucial question: Is conversion at all possible? This may sound like a rhetorical question since the answer is in the affirmative. Yet, this question goes to the very core of the problem, and as long as we do not deal with it, all deliberations concerning this matter are more or less meaningless. The reason for this is obvious: Logically speaking, conversion to Judaism should not be possible. Just as it is impossible for a Jew whose father is not a Cohen to become a Cohen, similarly, it should be out of the question for a gentile to become a Jew. Either one is born into a family of Cohanim, or one is not. Presumably, then, either one is born a Jew, or one is not. God chose the patriarchs and their descendants as His people, and it is only they who can claim to be Jews. It would follow, then, that either one is part of this nation, or one is not.
Yet, conversion to Judaism is possible! How? It is the philosopher, Michael Wyshogrod who, in his book The Body of Faith (2), gives an authoritative answer to this question: By means of a miracle. A gentile who converts to Judaism miraculously becomes part of the people of Israel. Unlike with Christianity, this does not just mean that the gentile now shares the beliefs of Judaism, but that he or she literally becomes the seed of the patriarchs and matriarchs. For this to happen, a quasi-biological miracle is required. The gentile needs to be reborn as a direct descendant of Avraham and Sara. This is accomplished by immersion in a mikvah (ritual bath), clearly symbolizing the mother’s womb through which one is born. The proof for this far- reaching conclusion is the fact that, according to the Torah, a convert is allowed to marry his or her own mother, father, brother or sister. This may sound sinister, and even immoral, but for the profound, reflective thinker it is most telling and meaningful. The Torah views a convert as a completely new human being, recently born with no biological attachments except for Avraham and Sara. This speaks volumes. It is true that the Rabbis forbade a convert to marry his or her mother or father, etc., fearing reactions suggesting that the gentile exchanged a strict religion for one with a more relaxed sanctity (Yebamoth 22a). Nevertheless, though such marriages are rabbinically forbidden, it does not change the fact that they are biblically permitted.
This is radically different from baptism in Christianity. After baptism, the prohibition of incest is not waived. The biological relationship between parents and the baptized person continues as before. Not so in Judaism. What is required is the total rebirth of a person, as if new. While Jewish Law requires full respect for one’s biological, non-Jewish parents, it simultaneously makes it clear that conversion is an extreme step with radical consequences. That Judaism is prepared to make this step, against all logic, so as to allow a non-Jew to become, literally, a child of Abraham and Sara, shows it to be one of the most daring and open-minded religions. No non-Jew should be denied the possibility to join our nation, when there is a sincere desire to do so, even when this very idea makes no sense.
It is, for this reason, completely impossible to argue that mere immersion in a mikvah is sufficient. It is crucial that the potential convert desire to become a different person and undergo a deeply spiritual transformation. Human beings are not just a mass of plasma, complicated robots, or tool- making animals who can change their fundamental selves simply by immersing in a well of water. They are souls, with deep emotions, who experience spiritual and moral struggles in which religious beliefs play a critical role. Therefore, conversion should be a well thought-out decision, with an awareness of its implications, and rooted in the deepest recesses of the human soul. While this clearly includes the desire to become a part of the Jewish people, it is not enough. There is much more at stake.
The convert must become a follower of Avraham’s and Sara’s great legacy. This includes the acceptance of the oneness of God, the need to be righteous and the desire to inspire the world with the great moral foundations which were later solidified at Sinai. He or she must somehow embrace great institutions such as shabbath, kashruth and sexual dignity. Striving for kedusha/holiness and tahara/spiritual purity is of primary importance.
Whether or not the convert must a priori take on all the commandments, or only some, is a matter of great debate among the authorities. There are some who maintain that only a full “kabalath hamitzvoth” (acceptance of the commandments) is sufficient. Anything less will not do. Others maintain that a sincere desire to be a part of the Jewish people is sufficient, though not ideal.
Why this difference of opinion about such a crucial and far-reaching issue?
Judaism and the Jewish people are intertwined, and interact in ways which nobody can fully grasp. Are we a religion, or a nation? If we are a religion, how can it be that somebody who does not believe in God or refuses to observe even one commandment still remains Jewish as long as he or she is born to a Jewish mother? And if we are a nation, how does religion come in, telling us who belongs to the nation and who does not? Any attempt to find a solution to this problem will always fail, as it has in the past. There is no way to nail down these definitions. They elude us, and we must admit that we are confronted with one of the greatest mysteries of Jewishness. We become aware of the existence of something we cannot penetrate. There seem to be perceptions of the profoundest reason and the most radical beauty which are only accessible to our minds in their most primitive forms.
It is for this reason that our authorities have different views on the question of conversion. Is one converting mainly into a religion, or mostly joining a nation? They realize that there is no completely satisfactory answer. They move back and forth when studying the Talmud, and have therefore been wise enough to somehow leave the question open.
Still, we must remember that without a strong, religious component, conversion is a farce, just as it would be completely ridiculous to claim, conversely, that even though somebody is totally committed to all the mitzvoth of the Torah and lives in its spirit, he or she would not be considered part of the Jewish people. He or she is, but we do not really know why or how. We need both components, religion and nationhood, but we cannot figure out how they relate to each other.
While caught in this strange mystery, however, we should neither make the mistake of thinking that only living by the laws of the Torah and Halacha and being part of the Jewish people is what is ideally required. Much more emphasis must be given to the great experience of being Jewish. There is something called a Jewish neshama. Again, were we to try and define that, we may find ourselves accused of racial discrimination. Still, we all know the neshama is there. There is some built-in Jewish substance within us. Judaism is not only about nationhood and observance, but about living in a spiritual, emotional order which cannot be narrowed down to doctrines, dogmas or commandments. It is important and necessary to emphasize this to someone who wants to convert. Halacha and beliefs are not enough. Somehow, he or she must inherit the great spirit from Avraham and Sara, which is more than the sum of all of the above parts, but also different from all the above. What it really is we do not know. But it is! And how it transpires? Neither do we know that! But it happens. Again, it is a miracle wrought by God.
We can only ask that the convert accept all of this and initiate the climb up the ladder of observance, slowly but surely, combining nationhood with spiritual nobility.
Sounds paradoxical? Well, it is! Let it be, let it be. It has served us well through thousands of years and has made us into an eternal and indestructible nation. Let us not take it lightly.
(1) The first part of this essay is similar to Thoughts to Ponder 209. In the second part, however, I have taken a completely new approach to the conversion debate. For other approaches I have suggested, see my TTPs 215 and 216. www.cardozoschool.org
(2) See this excellent work, The Body of Faith. God in the People of Israel by Michael Wyschogrod, p.XV1-XX. Jason Aronson Inc, Northvale, 1996.
|
The convert must become a follower of Avraham’s and Sara’s great legacy. This includes the acceptance of the oneness of God, the need to be righteous and the desire to inspire the world with the great moral foundations which were later solidified at Sinai. He or she must somehow embrace great institutions such as shabbath, kashruth and sexual dignity. Striving for kedusha/holiness and tahara/spiritual purity is of primary importance.
Whether or not the convert must a priori take on all the commandments, or only some, is a matter of great debate among the authorities. There are some who maintain that only a full “kabalath hamitzvoth” (acceptance of the commandments) is sufficient. Anything less will not do. Others maintain that a sincere desire to be a part of the Jewish people is sufficient, though not ideal.
Why this difference of opinion about such a crucial and far-reaching issue?
Judaism and the Jewish people are intertwined, and interact in ways which nobody can fully grasp. Are we a religion, or a nation? If we are a religion, how can it be that somebody who does not believe in God or refuses to observe even one commandment still remains Jewish as long as he or she is born to a Jewish mother? And if we are a nation, how does religion come in, telling us who belongs to the nation and who does not? Any attempt to find a solution to this problem will always fail, as it has in the past. There is no way to nail down these definitions. They elude us, and we must admit that we are confronted with one of the greatest mysteries of Jewishness. We become aware of the existence of something we cannot penetrate. There seem to be perceptions of the profoundest reason and the most radical beauty which are only accessible to our minds in their most primitive forms.
It is for this reason that our authorities have different views on the question of conversion. Is one converting mainly into a religion, or mostly joining a nation? They realize that there is no completely satisfactory answer. They move back and forth when studying the Talmud, and have therefore been wise enough to somehow leave the question open.
Still, we must remember that without a strong, religious component, conversion is a farce, just as it would be completely ridiculous to claim, conversely, that even though somebody is totally committed to all the mitzvoth of the Torah and lives in its spirit, he or she would not be considered part of the Jewish people. He or she is, but we do not really know why or how. We need both components, religion and nationhood, but we cannot figure out how they relate to each other.
While caught in this strange mystery, however, we should neither make the mistake of thinking that only living by the laws of the Torah and Halacha and being part of the Jewish people is what is ideally required. Much more emphasis must be given to the great experience of being Jewish. There is something called a Jewish neshama. Again, were we to try and define that, we may find ourselves accused of racial discrimination. Still, we all know the neshama is there. There is some built-in Jewish substance within us. Judaism is not only about nationhood and observance, but about living in a spiritual, emotional order which cannot be narrowed down to doctrines, dogmas or commandments. It is important and necessary to emphasize this to someone who wants to convert. Halacha and beliefs are not enough. Somehow, he or she must inherit the great spirit from Avraham and Sara, which is more than the sum of all of the above parts, but also different from all the above. What it really is we do not know. But it is! And how it transpires? Neither do we know that! But it happens. Again, it is a miracle wrought by God.
We can only ask that the convert accept all of this and initiate the climb up the ladder of observance, slowly but surely, combining nationhood with spiritual nobility.
Sounds paradoxical? Well, it is! Let it be, let it be. It has served us well through thousands of years and has made us into an eternal and indestructible nation. Let us not take it lightly. |
As the State of Israel and its rabbinical courts head towards a large-scale showdown concerning conversion, it is remarkable that not one of the participants, including the orthodox, has considered this major, crucial question: Is conversion at all possible? This may sound like a rhetorical question since the answer is in the affirmative. Yet, this question goes to the very core of the problem, and as long as we do not deal with it, all deliberations concerning this matter are more or less meaningless. The reason for this is obvious: Logically speaking, conversion to Judaism should not be possible. Just as it is impossible for a Jew whose father is not a Cohen to become a Cohen, similarly, it should be out of the question for a gentile to become a Jew. Either one is born into a family of Cohanim, or one is not. Presumably, then, either one is born a Jew, or one is not. God chose the patriarchs and their descendants as His people, and it is only they who can claim to be Jews. It would follow, then, that either one is part of this nation, or one is not.
Yet, conversion to Judaism is possible! How? It is the philosopher, Michael Wyshogrod who, in his book The Body of Faith (2), gives an authoritative answer to this question: By means of a miracle. A gentile who converts to Judaism miraculously becomes part of the people of Israel. Unlike with Christianity, this does not just mean that the gentile now shares the beliefs of Judaism, but that he or she literally becomes the seed of the patriarchs and matriarchs. For this to happen, a quasi-biological miracle is required. The gentile needs to be reborn as a direct descendant of Avraham and Sara. This is accomplished by immersion in a mikvah (ritual bath), clearly symbolizing the mother’s womb through which one is born. The proof for this far- reaching conclusion is the fact that, according to the Torah, a convert is allowed to marry his or her own mother, father, brother or sister. This may sound sinister, and even immoral, but for the profound, reflective thinker it is most telling and meaningful. The Torah views a convert as a completely new human being, recently born with no biological attachments except for Avraham and Sara. This speaks volumes. It is true that the Rabbis forbade a convert to marry his or her mother or father, etc., fearing reactions suggesting that the gentile exchanged a strict religion for one with a more relaxed sanctity (Yebamoth 22a). Nevertheless, though such marriages are rabbinically forbidden, it does not change the fact that they are biblically permitted.
This is radically different from baptism in Christianity. After baptism, the prohibition of incest is not waived. The biological relationship between parents and the baptized person continues as before. Not so in Judaism. What is required is the total rebirth of a person, as if new. While Jewish Law requires full respect for one’s biological, non-Jewish parents, it simultaneously makes it clear that conversion is an extreme step with radical consequences. That Judaism is prepared to make this step, against all logic, so as to allow a non-Jew to become, literally, a child of Abraham and Sara, shows it to be one of the most daring and open-minded religions. No non-Jew should be denied the possibility to join our nation, when there is a sincere desire to do so, even when this very idea makes no sense.
It is, for this reason, completely impossible to argue that mere immersion in a mikvah is sufficient. It is crucial that the potential convert desire to become a different person and undergo a deeply spiritual transformation. Human beings are not just a mass of plasma, complicated robots, or tool- making animals who can change their fundamental selves simply by immersing in a well of water. They are souls, with deep emotions, who experience spiritual and moral struggles in which religious beliefs play a critical role. Therefore, conversion should be a well thought-out decision, with an awareness of its implications, and rooted in the deepest recesses of the human soul. While this clearly includes the desire to become a part of the Jewish people, it is not enough. There is much more at stake.
The convert must become a follower of Avraham’s and Sara’s great legacy. This includes the acceptance of the oneness of God, the need to be righteous and the desire to inspire the world with the great moral foundations which were later solidified at Sinai. He or she must somehow embrace great institutions such as shabbath, kashruth and sexual dignity. Striving for kedusha/holiness and tahara/spiritual purity is of primary importance.
Whether or not the convert must a priori take on all the commandments, or only some, is a matter of great debate among the authorities. There are some who maintain that only a full “kabalath hamitzvoth” (acceptance of the commandments) is sufficient. Anything less will not do. Others maintain that a sincere desire to be a part of the Jewish people is sufficient, though not ideal.
Why this difference of opinion about such a crucial and far-reaching issue?
Judaism and the Jewish people are intertwined, and interact in ways which nobody can fully grasp. Are we a religion, or a nation? If we are a religion, how can it be that somebody who does not believe in God or refuses to observe even one commandment still remains Jewish as long as he or she is born to a Jewish mother? And if we are a nation, how does religion come in, telling us who belongs to the nation and who does not? Any attempt to find a solution to this problem will always fail, as it has in the past. There is no way to nail down these definitions. They elude us, and we must admit that we are confronted with one of the greatest mysteries of Jewishness. We become aware of the existence of something we cannot penetrate. There seem to be perceptions of the profoundest reason and the most radical beauty which are only accessible to our minds in their most primitive forms.
It is for this reason that our authorities have different views on the question of conversion. Is one converting mainly into a religion, or mostly joining a nation? They realize that there is no completely satisfactory answer. They move back and forth when studying the Talmud, and have therefore been wise enough to somehow leave the question open.
Still, we must remember that without a strong, religious component, conversion is a farce, just as it would be completely ridiculous to claim, conversely, that even though somebody is totally committed to all the mitzvoth of the Torah and lives in its spirit, he or she would not be considered part of the Jewish people. He or she is, but we do not really know why or how. We need both components, religion and nationhood, but we cannot figure out how they relate to each other.
While caught in this strange mystery, however, we should neither make the mistake of thinking that only living by the laws of the Torah and Halacha and being part of the Jewish people is what is ideally required. Much more emphasis must be given to the great experience of being Jewish. There is something called a Jewish neshama. Again, were we to try and define that, we may find ourselves accused of racial discrimination. Still, we all know the neshama is there. There is some built-in Jewish substance within us. Judaism is not only about nationhood and observance, but about living in a spiritual, emotional order which cannot be narrowed down to doctrines, dogmas or commandments. It is important and necessary to emphasize this to someone who wants to convert. Halacha and beliefs are not enough. Somehow, he or she must inherit the great spirit from Avraham and Sara, which is more than the sum of all of the above parts, but also different from all the above. What it really is we do not know. But it is! And how it transpires? Neither do we know that! But it happens. Again, it is a miracle wrought by God.
We can only ask that the convert accept all of this and initiate the climb up the ladder of observance, slowly but surely, combining nationhood with spiritual nobility.
Sounds paradoxical? Well, it is! Let it be, let it be. It has served us well through thousands of years and has made us into an eternal and indestructible nation. Let us not take it lightly.
(1) The first part of this essay is similar to Thoughts to Ponder 209. In the second part, however, I have taken a completely new approach to the conversion debate. For other approaches I have suggested, see my TTPs 215 and 216. www.cardozoschool.org
(2) See this excellent work, The Body of Faith. God in the People of Israel by Michael Wyschogrod, p.XV1-XX. Jason Aronson Inc, Northvale, 1996.
The Jewish Soul explained
I respectfully disagree with two aspects of Rabbi Nathan Lopes Cardozo's refreshing piece on the Miracle of Conversion and the significance that Jewish conversion is incomparable to joining other peoples or religions in the world. On the one hand I want to agree with it completely as I like its message of stressing the uniqueness of becoming Jewish. But on the other hand there are some different opinions and viewpoints possible on the matter. I wouldn't be surprised if the author himself would at least partly agree with this, as the open mind can discern diverse, even conflicting views.
The rabbi writes that we cannot possibly know what is someone's "Jewishness" or a Jewish neshama, how our religion and nationhood relate to each other, and that it's not clear why religion should determine who belongs. I think though that this can be well explained and understood. Although there are many aspects and some of them deep, not necessarily these elements would be beyond description.
For me it is very clear that our religion is our spiritual, emotional and moral "food," that allows us to maintain our metaphysical health and to grow, while in contrast our nationhood is our housing that makes us be at home. A person to be well needs both to eat and a place to stay and that is how we need both the Jewish religion and nationality, to flourish and to belong.
As my teacher writes, a Jew is someone with a deep Mission , going all the way back to the lives' work of Abraham and Sarah. Our religion simply teaches and maintains the Patriarchs' mindset and outlook. Parts that we didn't get from our mothers very early on, before we were born, when the brains learn basics, we can still acquire later in life. Rather than copying these behaviors from our parents we learn this as babies in a deeper way: we imitate their characters. And if we didn't we can still obtain these traits by consistently behaving as if we feel like them already. Our behavior we can chance on the spot; character traits only take much longer.
The fundamental Weltanshauung of the Jew is not so much mysterious as well multifaceted. Here a great length of the list is not an embellishment but essential for us to be fit for our holy tasks in life. Let's try to build an as comprehensive as possible inventory.
As a Jew we need to see ourselves as a mere link in the chain of the generations and not living just for our own good; at the same time we always should look for opportunities to take initiative, responsibility and the lead and not just exist as a driven leaf, a plaything of forces outside and inside of us We should try to make our lives holy, secluded for a special purpose (Rabbi S. R. Hirsch), and not just ethically good as is the calling for Gentiles Meanwhile we also need to run after humbleness as nothing else, because without meekness we won't get far as Jews, in our learning in the first place Read the Torah year round and see all current events in its light |
To partake of the pleasure of life in a circumscript and limited way, to elevate mundane actions to acts of holiness, and to see in most choices a moral obligation to choose one better option We should pursue justice in its purest form, but also let peace and mercy (rachamim) determine our actions as much as possible
We should like to be with Jews and be part of a Jewish family and community and teach the next generation, but at the same time help all humans any way we can, irrespective of their affiliations
We should have ingrained in ourselves to try to avoid anger but even completely shun murder as an option, and
Our attitude should be more practical (tacheles) than philosophical or psychological.
When someone does even half of this run-down consistently, others will see him or her as a Jew - money back if not fully satisfied.
Lastly one remark that there are opinions that the convert does not become Jewish, but rather if s/he manages to convert thereby proves to have been Jewish all along. In such a scenario there is no deep spiritual transformation, but rather a homecoming of a lost soul. This could very well be the case with some conversions, while others might more follow the transformation concept. And in the end we must be honest that we really don't know who is Jewish and who is not. We have indications and ideas who that should be, but no proofs. But we do have Jewish Law (Halacha) that rules if we can eat it (kosher) or not (treif); if someone is Jewish or not (yet). |
|
Printerversie
|
|
Invloed religie
