De feiten over de overeenstemming betreffende de bouw in nederzettingen tussen de VS en Israel
De kwestie van de Israelische nederzettingen in Judea en Samaria (West Bank) is de laatste weken weer "hot news". Het lijkt alsof dit de kwestie is in het Midden Oosten conflict hetgeen natuurlijk een fata morgana is. De PA heeft ....... LEES VERDER BIJ DEEL 2

PA heeft echter aangegeven slechts naar de onderhandelingstafel terug te willen keren indien Israel een totale bouwstop in de nederzettingen afkondigt.
Deze opstelling van de PA (een conditie vooraf die indruist tegen de oproepen van de internationale gemeenschap) is voortgekomen uit de politiek van de huidige Amerikaanse regering. Obama en zijn minister van buitenlandse zaken zijn duidelijk in hun eis aan Israel dat de bouw in Nederzettingen incl. natuurlijke groei, moet stoppen. De Israelische regering heeft duidelijk andere ideeen over de natuurlijke groei in de nederzettingen en beroept zich op afspraken met de vorige Amerikaanse regering over dit onderwerp. Clinton heeft onlangs laten weten dat die afspraken niet bestaan,maar is dat ook zo? Lees het transcript van het onderstaande interview met Eliott Abrams,voormalig adviseur van president Bush, zoals het werd uitgezonden op de Israelische televisie op zaterdag 27 juni jl. LEES VERDER IN DEEL 3 het interview

Interview met Elliott Abrams 27.6.09 inzake bouw in de nederzettingen
Destijds de onderadviseur van President Bush voor Veiligheidszaken.
Uitgezonden via Zender 1. ( Roiem Olam - Arutz 1 Israel)

Vraag: Was er een overeenkomst tussen de regering Bush en de Israëlische regering inzake de nederzettingen?

Antwoord: Een eenvoudige vraag en een eenvoudig antwoord: Ja.
Zoals ik deze week in de Wall Street Journal heb geschreven, we hadden een overeenkomst; die is maandenlang bewerkt door een groep bestaande uit Amerikanen en Israëliërs, waaronder Dov Weisglas, Shalom Turgeman en Minister-president Sharon. Deze laatste heeft het in eenvoudige bewoordingen uitgedrukt in de Conferentie in Herzlyah in december 2003.

Het was een overeenkomst met een aantal principes of richtlijnen: er zouden geen nieuwe nederzettingen komen, er zouden geen aanmoedigingspremies (meer) komen voor mensen die naar de nederzettingen zouden willen verhuizen, nieuwbouw zou uitsluitend plaats vinden binnen de formele grenzen van bestaande nederzettingen en er zou geen onteigening van grond geschieden ten behoeve van de nederzettingen.

Vraag inz. de natuurlijke aanwas.
Abrams: Die was inbegrepen, want als er gebouwd mag worden binnen het planningsgebied, dan is er in de meeste nederzettingen ruimte voor nieuwbouw. De gedachte was dat als we nieuwe nederzettingen bouwen of de bestaande uitbreiden dan moet er gekeken worden hoe dat van invloed is op de Palestijnen, moet er grond of een weg of een veld van hen ingenomen worden. Als dat niet zo is, als er gebouwd wordt binnen de grenzen van de nederzettingen, dan wordt er verticaal gebouwd en niet naar buiten toe. Dat heeft vandaag geen invloed op het leven van de Palestijnen en dat zal ook niet van invloed zijn op mogelijke onderhandelingen over een permanente regeling.

Vraag: heb je aan de contacten ter zake deelgenomen?
Abrams: Ja. Dat was in de loop van een aantal van mijn bezoeken hier. In een paar gevallen samen met Steve Hudley, toen hij de viceadviseur voor nationale veiligheid was. Dat was tijdens de eerste regering-Bush, in gesprekken die plaats vonden in Washington en in gesprekken tussen de President en Minister-president Sharon. Bij voorbeeld in Akaba in juni 2003. De gedachte was dat de nederzettingen naar binnen of naar boven zouden mogen groeien maar niet naar buiten. We waren niet zo bezorgd over het onderwerp “bevolking”, (maar) we waren (wèl) bezorgd over het onderwerp “grond”. Zolang ze niet naar buiten zouden groeien, zou er geen probleem zijn.

Vraag inz. de uitlatingen van Minister van Buitenlandse Zaken Clinton dat er geen af te dwingen overeenkomst ter zake bestaat.
Abrams: Het is juist dat een geen formele overeenkomst bestaat, als men hieronder een contract of een schriftelijk memorandum verstaat waarin een afspraak wordt vastgelegd. Die bestaat niet. Alle afspraken waren mondeling, in gesprekken, al waren dat gesprekken tussen de President en de Minister-president, en openbare verklaringen zoals die van de Minister-president. In Herzlyah en elders. Ik denk dat het probleem wellicht is, dat als er een boek zou bestaan waarin staat: “hier volgen 15, 17 of 23 overeenkomsten tussen Israël en de V.S”. Dan zou deze daarin niet te vinden zijn, want het was geen officiële overeenkomst. Maar zoals ik in dat artikel geschreven heb, heeft de Minister van Buitenlandse Zaken zich vergist als zij stelt dat er geen af te dwingen overeenkomst bestaat, al weet ik niet welke overeenkomst dan wel af te dwingen is. Hoe dwing je een overeenkomst af tussen de V.S. en Israël? Het vormt immers een onderdeel van een langdurige en innige verhouding.

Vraag: zou je kunnen stellen dat de Minister van Buitenlandse Zaken met haar woorden het publiek heeft misleid?
Abrams: Nee. Ik denk dat zij niet over de informatie beschikte die ze had moeten hebben en ik veronderstel dat dit een tekortkoming is die voortvloeit uit de overgang tussen twee presidenten. Het is gemakkelijk om alle documenten over te dragen en ik weet dat we alles overgedragen hebben, vele ordners vol met documenten. Het probleem ligt in de bespreking van mondelinge afspraken en het is mogelijk dat we daarin tekort geschoten zijn.

Vraag: Verwacht je dat de Minister van Buitenlandse Zaken haar officiële verklaring corrigeert?
Abrams: Zoiets heb ik nog nooit meegemaakt. Ik denk niet dat de minister opstaat en zegt: “goed, in dit geval heb ik mij vergist”.

Vraag: Zijn volgens jou de nederzettingen een hinderpaal voor de vrede tussen Israël en de Palestijnen?
Abrams: wat mij zo bevreemd is het feit dat als je het voorstel bekijkt van Minister-president Barak in Camp David in het jaar 2000 en je gaat tien jaar verder naar het voorstel van Minister-president Olmert, dan was het voorstel van Olmert gunstiger, vrijgeviger voor de Palestijnen. Dus – als tien jaar bouw van nederzettingen een beter voorstel oplevert, hoe kan men dan beweren dat zij een hindernis vormen voor een permanente regeling. De hindernis hier bestaat uit het “Neen” van Magmoed Abbas. Dat was het probleem. Ik kan mij indenken dat een grote uitbreiding van de nederzettingen vandaag, overal nieuwe nederzettingen, hun fysieke uitbreiding, een probleem zou kunnen scheppen. Maar dat is niet gebeurd. Daarom beschouw ik dat niet als een hindernis. Ik vind het veiligheidsprobleem de belangrijkste hinderpaal.

Vraag: Was de overeenkomst tussen Sharon en Bush geen hindernis voor de vrede?
Abrams: Integendeel. Ik ben van mening dat we heel voorzichtig te werk zijn gegaan. We hebben getracht te onderzoeken wat een nieuwe hindernis zou kunnen scheppen. Opnieuw, fysieke uitbreiding zou een hinderpaal hebben kunnen vormen daarom zijn we overeengekomen dat er slechts een mogelijkheid zou bestaan tot bevolkingsuitbreiding en geen fysieke uitbreiding. Daar hebben we rekening mee gehouden en ik denk dat we daarmee goede zaken hebben gedaan.

Vraag inz. de verandering in houding t.o.v. Israël onder de regering Obama
Abrams: Het is nog te vroeg (om dat te beoordelen), maar er zijn tekenen die er op wijzen dat de huidige regering een andere houding heeft t.a.v. Israël dan de regering Bush. Als we kijken naar de rede van President Bush 13 maanden geleden, dan ben ik van mening dat dat een belangrijke redevoering was, belangrijk in de geschiedenis van het Zionisme. Een geweldige rede. Ik denk niet dat we dat meegemaakt hebben bij zijn voorgangers noch bij de huidige president.

Een deel van het probleem ligt in het feit dat President Bush een hele grote en diepe vriendschap koesterde t.a.v. Israël en het lijkt er op dat, bij de huidige regering, althans tot nu toe, die warme verhouding niet bestaat. Ik denk dat de vorige regering, waar ik een onderdeel van was, en dus ik ben niet helemaal objectief, een bijzondere – en heel zeldzame - waardering had voor Israël

Vraag: Voorzie jij in de toekomst een conflict tussen Israël en Obama?
Abrams: Nee, dat denk ik niet. Ik voorzien meningsverschillen en die zijn er nu ook. De nederzettingen zijn het beste voorbeeld, maar meningsverschillen waren er altijd, ook tijdens de regeringsperiode Bush. De vraag is hoe je er mee omgaat. Ik kan stellen dat gedurende de laatste 8 jaar we van mening hebben verschild maar we hebben nooit toegestaan dat dat onze wederzijdse fundamentele verhouding zou aantasten. Ik weet nog niet met zekerheid waar President Obama zal uitkomen, dat is nog een vraag. Ik ben van mening dat hij, in het begin van zijn regeerperiode, minder goede adviezen heeft gekregen. Ik zou graag willen zien dat het schip van de verhouding tussen de V.S. en Israël weer in evenwicht komt.



Vertaling: Yitzhak Moed
30-6-2009

De onderstaande link bevat de volledige tekst van de speech die president Obama gaf in Cairo op 4 juni j.l.
De speech was een serieuze poging om dit deel van de wereld weer hoop te geven. Op zich ............
lees verder bij Obama's speech in Cairo, hoop of doem ? 2

is dat een postieve ontwikkeling. Wie echter vanuit Israel de speech volgde op de radio of TV  ontkwam niet aan het gevoel dat de lijnen die Obama uitzette voor een andere toekomst in het Midden Oosten gebaseerd zijn op zijn eigen Amerikaanse perceptie van de wereld.
Het Midden Oosten is echter een wereld apart, letterlijk. Vele anderen hadden soortgelijke visies voor een andere toekomst maar beten zich stuk op het feodale karakter van dit deel van de wereld.  Obama's voorganger Bush had hele andere wegen om tot verandering te komen in het Midden Oosten we weten allemaal hoe dat afliep.
Obama is Bush niet, maar een deja-vu gevoel doemde op toen hij zij visie voor het Israelische Palestijnse conflict uiteen zette. De benadering van Obama doet denken aan die van Clinton in de jaren negentig, we weten ook hoe dat afliep........in doem !
 
http://www.jpost.com/servlet/Satellite?cid=1244034998314&pagename=JPost%2FJPArticle%2FShowFull

Ashraf en Raed zijn Palestijnen die in El Khader wonen om de hoek van Bethlehem, regelmatig heb ik gesprekken met hen over de "toestand" (=Matzav ; de aanduiding voor het conflict). Dit keer ging het over de globale crisis, Hamas en de Paus.


Klik voor het hele artikel de Paus en de Palestijnen 2

Bethlehem is de enige Palestijnse stad waar sprake is van een flinke economische boom, sinds ruim een jaar is dat het geval. Veroorzaakt door de relatieve rust in de omgeving en het daardoor oplevende toerisme. Israel heeft allerlei restrictieve maatregelen opgeheven en dat komt het economische verkeer ten goede.

Ashraf vertelde dat niet alleen het toenemende toerisme en de relatieve rust de economie ten goede komen maar ook het "stevige" optreden van de PA tegen Hamas.
Ik vroeg hem wat hij daar dan van dacht, hij zei me dat het goed was. De Palestijnen op de West Bank willen volgens hem niet dat Hamas in de West Bank het zelfde doet als in Gaza. Men is blij dat er een zekere orde is gaan heersen in Bethlehem sinds 1500 PA politieagenten de controle van de IDF hebben overgenomen medio december.
Ashraf vertelde dat het vooral goed is voor de Christenen in Bethlehem, die hij goede mensen noemde. De Christenen voelen zich nu weer veilig in Bethlehem en de giften vanuit het buitenland nemen ook toe verzekerde hij, hij noemde Bethlehem een staat apart. Inderdaad heeft Bethlehem historisch gezien bijna altijd een aparte positie ingenomen in het conflict. De kentering kwam in 2000 toen Tanzim milities huizen in Beit Jallah confiskeerden en vandaar uit Gilo begonnen te beschieten en de tunnelweg die Jeruzalem met Bethlehem verbindt.
Daarna kwam door de anarchie, die ook in Betlehem heerste, Hamas naar voren als de controlerende macht. Nu de PA orde op zaken heeft gesteld en honderden Hamasleden in PA gevangenissen zitten, die daar, naar verluidt gemarteld worden, is de situatie in Bethlehem voor de gewone burger verbeterd.
Het optimisme van de Palestijnen is nog gegroeid door het komende bezoek van de Paus, in Bethlehem wordt een record aantal toeristen verwacht in mei als de Paus in Bethlehem zal zijn. De sfeer is er heel anders dan ten tijde van het bezoek van de voormalige Amerikaanse president Bush, toen zelfs de riolen onder de straten van Bethlehem al een week voor het bezoek tot verboden gebied werden verklaard. Ik herinner me nog goed dat aangekondigd werd dat de toegangsweg tot Bethlehem (Derech Hevron) zou worden afgesloten en dat die buurt dezelfde veiligheidscontroles onderging als preparatie voor het passeren van het Bush convooi. Dat bleek echter een afleidingsmanoevre, want op het moment dat Bush over die weg richting Bethlehem had moeten rijden vlogen er boven mijn huis twee enorme helicopters waarop duidelijk zichtbaar "United States of America" stond. De helicopters maakten een bocht om even later op Mangel Square in Bethlehem te landen. De Palestijnen die ik sprak in die periode waren woedend dat Bush naar Bethlehem kwam, in de eerste plaats omdat heel Bethlehem een week lang een spookstad leek waar leven praktisch onmogelijk was.
Nu zijn zelfs de Islamitische Palestijnen blij met de komst van een Katholieke leider naar Bethleherm, Raed verwachtte zelfs het einde van de economische crisis door dit Pauselijke bezoek.
Te vrezen valt dat ook dit optimisme zal doven de dag na het vertrek van de Paus.

Yochanan

Nieuw bewijs: Israelische nederzettingen legaal volgens internationaal recht.

De Jerusalem Post publiceerde op 29 november een artikel over een brief die de Amerkikaanse organisatie OFICL stuurde naar Hillary Clinton de Amerikaanse minister van buitenlandse zaken. http://www.jpost.com/servlet/Satellite?cid=1259243026960&pagename=JPost%2FJPArticle%2FShowFull
In deze brief schrijft OFICL over de weinig bekende overeenkomst uit 1924 tussen de VS en Groot Britannie, "de Anglo Amerikaanse conventie" die de Amerikaanse acceptatie van het Brtise mandaat impliceerde. De overeenkomst is

volgens OFICL een internationaal juridisch bindend document dat impliceert dat de VS het grondgebied dat tegenwoordig wordt aangeduid als de "West Bank" hebben erkend als behorende bij het Britse mandaat voor Palestina. Dit houdt in dat juist de verklaring dat Israelische nederzettingen in dit gebied illegaal zouden zijn een schending is van het internationaal recht. Het door de volkenbond gegeven mandaat hield namelijk uitdrukkelijk het recht op Joodse vestiging in, op geheel het grondgebied van toenmalig Palestina.
Hoewel het mandaat afliep in 1948 is er door de Arabische weigering om het 1947 VN verdelingsplan voor Palestina ( nb ! plan) te accepteren nooit een nieuwe internationaal geaccepteerde overeenkomst gesloten waarin de status van dit gebied werd geregeld. OFICL dreigt Clinton met juridische actie wanneer de VS niet de internationale burgerrechten accepteert van de aanwezige Joden in Judea en Samaria (West Bank).

Zoals bekend worden de Israelische nederzettingen in Samaria en Judea algemeen aangeduid als illegaal. Deze kwalificatie is geheel gebaseerd op VN resoluties en Arabische propaganda en niet op wat experts in het internationaal recht daarover verklaren. De meest bekende aanklacht tegen deze verdraaing van het internationaal recht is het boek "Israel and Palestine -Assault on the law of nations"van professor Julius Stone. Een samenvatting van dit boek kan hier gelezen worden.http://www.aijac.org.au/resources/reports/international_law.pdf

Een ander, minder bekend en nog sterker, voorbeeld van de legaliteit van de Israelische nederzettingen in Judea en Samaria is het Goesh Etzion nederzettingen blok even buiten Jeruzalem.
In 1927 werd een deel van dit tot dan toe onbewoonde gebied opgekocht door een Joodse philantroop, waarna de nederzetting Kfar Etzion werd gesticht en later nog drie andere nederzettingen. In de oorlog die de Arabieren begonnen na de stemming over het verdelingsbesluit in 1947 werden deze nederzettingen, die geheel legaal waren volgens het Britse mandaat (cq internationale wet), vernietigd. De inwoners werden of vermoord of etnisch gezuiverd.
Jordanie was vervolgens de illegale bezettende macht tot aan 1967 in dit gebied. Slechts 2 landen erkenden de claim van Jordanie op het gebied tot 1967 (GB en Pakistan). De Israelische herovering in een defensieve oorlog van dit gebied in 1967 betekende herstel van de historische en juridisch legale claim van Israel op dit gebied.
OFICL heeft dus gelijk wanneer het stelt dat juist degenen die stellen dat Israelische nederzettingen zoals Efrat, Betar Illit, Neve Daniel en Kfar Etzion (allen behorende bij Goesh Etzion) illegaal zouden zijn zich schuldig maken aan het negeren van de internationale wet.
Ook de Oslo akkoorden laten de status van de Israelische nederzettingen in Judea en Samaria buiten beschouwing, de status daarvan moest worden geregeld in een toekomstig definitief en internationaal erkend akkoord. Zoals wellicht bekend mislukten twee pogingen om tot een definitieve regeling te komen in 2000 en 2008 door Palestijnse obstructie.
De betekenis van de bouwstop als ongekende unilaterale consessie door Israel krijgt door het bovenstaande nog meer gewicht. Het wordt nu tijd om de Arabische wereld te confronteren met de feiten hierboven en eisen te gaan stellen aan de andere partij in het conflict.

IF

De vrouw op het bankje bij het uitzichtpunt in de wijk Gilo leek in gedachten verzonken totdat ik haar vroeg of ze het erg vond om een paar vragen te beantwoorden. Het was vrijdagmiddag en de zon stond al lager in het westen, nog een paar uur en Sabbat zou beginnen.
Ze had inderdaad gehoord over de “balakan” (puinhoop) die het bouwplan voor 900 nieuwe huizen in Gilo had veroorzaakt.
Een groot bord dat er uitzag ......... LEES VERDER IN DEEL 2

als een billboard van een project ontwikkelaar, deed mij vermoeden dat dit de plek was waar het nieuwe project gepland was.
Nee, zei de vrouw dit was niet de plek waar de huizen gebouwd moesten worden. Ze bood aan mij naar de goede plek te gidsen, een aanbod dat ik gretig accepteerde.
In de auto vertelde ze haar verhaal over Gilo, de meest zuidelijke wijk in Jeruzalem. Ze vroeg of ik wist dat haar buurt 8 jaar geleden een slagveld was waar mensen dagelijks in hun huizen beschoten werden met mortieren en automatische wapens vanuit Beit Jallah aan de overkant van de vallei.
“We konden dagenlang de straat niet op en lagen op de grond in de woonkamer, tot dat we kogelvrij glas kregen”, zei ze bij de betonnen muur aangekomen die het zicht op Beit Jallah ontnam. De muur was daar neergezet om de bewoners van Gilo op straat te beschermen.
“Waarom hoorden we de wereld toen niet, nu we huizen gaan bouwen is zelfs het Witte Huis boos”, zei ze met de verontwaardigde vermoeidheid die typerend is voor Israëli’s die praten over de buitenlandse bemoeienissen met het Israëlisch Arabische conflict. We arriveerden bij een groot blok appartementen dat in de afbouwfase leek te zijn. Later bleek dat dit niet de plaats van het geplande project was.
De vrouw bleek echter niet de enige die in verwarring was over het nieuwe project.
Een geparkeerde terreinauto met daarop de letters TV stond met daarop een schotel duidde op eenzelfde verwarring bij de buitenlandse media. Even verderop werd een reportage gemaakt door een cameraman en een verslaggever.
In de vallei naast het blok huizen was een Arabisch huis zichtbaar, de vrouw wees op het huis en zei dat er nooit problemen waren tussen de Arabieren en de Joden in Gilo.

Het uitzichtpunt aan de westkant bleek inderdaad de plek te zijn waar het nieuwe project is gepland. Dit uitzichtpunt kijkt uit over een groene vallei die Gilo verbindt met de wijk Malcha in west Jeruzalem. Het enorme reclamebord dat het project aankondigt is beklad met protesten. Niet tegen de overschrijding van de “groene lijn” maar tegen de schade aan de groenstrook.
Het gebied was inzet van felle gevechten tijdens de onafhankelijkheidsoorlog in 1948. Het Egyptische leger beschoot hiervandaan West Jeruzalem.
Ramat Rachel, iets meer naar het noord oosten, bleef na felle gevechten in handen van Israel. Gilo dus niet ondanks het feit dat de grond Joods bezit was.
De grond werd voor 1947 grotendeels opgekocht door het Joods Nationaal Fonds.

Gilo werd ook in de VS nooit aangemerkt als een “nederzetting” de wijk was onderdeel van interne verdeeldheid in de VS waarbij het congres de wijk ziet als een deel van Jeruzalem terwijl het State Department meestal het woord “Oost Jeruzalem” gebruikt.
Het nieuwe project is echter gepland in zuid west Jeruzalem en loopt grofweg over de groene lijn (de 1948 wapenstilstand lijn) De grond is in handen van de Israëlische overheid.

De Amerikaanse president zei dat de huizenbouw in Gilo Israel niet veiliger maakt en dat het een “gevaarlijke ontwikkeling “ is. De vraag is echter of de Amerikaanse president de juiste informatie kreeg over het Gilo plan.
Het bouwen van huizen op een plek tussen twee Joodse wijken in Jeruzalem kan in alle redelijkheid niet worden gezien als een verandering van de status quo. De enige schade die aangebracht gaat worden door uitvoering van het plan is ecologisch van aard. Vandaar dat het reclamebord al was vol gekalkt met protesten tegen de schade aan de natuur.

Een artikel in de Israëlische krant Ha’aretz van Yossi Verter maakte duidelijk dat ook de Israëlische regering verrast werd door de stroom veroordelingen vanuit het buitenland. Verter beschreef hoe een telefoontje van een Inent journalist premier Netanyahoe inlichtte over de bekendmaking van het bouwplan en de Amerikaanse veroordeling.
Dat klinkt wellicht ongeloofwaardig maar de bouwzaken in Jeruzalem worden door een gemeentelijk planningscomité beoordeeld dat bestaat uit vertegenwoordigers van de overheid en de gemeente Jeruzalem.
De Israëlische positie is dat Jeruzalem de ondeelbare hoofdstad is van Israel en dat bouw voor alle bevolkingsgroepen moet plaatsvinden. Kort na de internationale storm over het Gilo bouwplan maakte de gemeente Jeruzalem bouwplannen voor meer dan 5000 woningen voor de Arabische bevolking in Oost Jeruzalem bekend die eerder waren goedgekeurd.
De weg vanaf goedkeuring door het planningscomité tot aan uitvoering van de plannen is echter een lange. De gemiddelde tijd die verstrijkt bij grote projecten is tien jaar.
Dit geldt ook voor het Gilo plan.

Uit alle verzamelde informatie de laatste weken over de bouwstop op nieuwe projecten in de West Bank blijkt dat er al een moratorium bestaat sinds het aantreden van de regering Netanyahoe. Jeruzalem heeft in Israel echter een andere status en valt niet onder het militaire bestuur van de West Bank.
Desondanks worden nieuwe overheidsprojecten nauwelijks geïnitieerd, en als dat gebeurd dan zijn ze meestal gepland in West Jeruzalem.
In Jeruzalem en omgeving is daardoor al een nijpend tekort aan betaalbare huizen ontstaan, een bijeffect daarvan is dat velen uitkijken naar goedkope woonruimte in de nederzettingen rond Jeruzalem. Een nederzetting als Noqdiem, de woonplaats van Lieberman, kent daardoor al een wachtlijst. In deze nederzetting werd twee jaar terug nog leegstand gemeld.
Ook in de nederzettingen van het Goesh Etzion blok dat grenst aan Gilo is sprake van een tekort aan starterwoningen en de prijzen van de huizen zijn geëxplodeerd het laatste jaar.

De Israëlische regering heeft andere verantwoordelijkheden dan de EU of VS hebben ten aanzien van Israel. Netanyahoe heeft sinds zijn toespraak op de Bar Ilan Universiteit geen mogelijkheid onbenut gelaten om de PA op te roepen de onderhandelingen over vrede te hervatten. Om tegemoet te komen aan de eisen van de PA, VS en EU wordt in de praktijk een moratorium op nieuwbouw in de West Bank aangehouden. Vanaf het begin was duidelijk dat Jeruzalem niet onder dat moratorium zou vallen.

De internationale verontwaardiging over de “Israëlische obstructie” lijkt dus een nieuw voorbeeld van het verkeerd lezen van de ontwikkelingen op de grond in het Midden Oosten. Een simpele blik vanaf het uitzichtpunt in Gilo had tot andere inzichten kunnen leiden over de betekenis van het bouwplan.
De werkelijke obstructie voor vrede bestaat uit de interne Palestijnse verdeeldheid en het gebrek aan leiderschap van Abu Mazen, die nu al een jaar lang weigert verder te praten over vrede met Israel. Zelfs niet toen hij van voormalig premier Olmert een ongekend aanbod kreeg om de Palestijnse staat mogelijk te maken.

Yochanan