Israel en MO confict

U bevindt zich hier:

Historie Israel


HISTORIE ISRAEL
	Israel en MO confict
	Oorlogen tussen Israël en de Arabieren
	Nederzettingenbeleid
	Terugkeer naar Israël
	Het Britse Mandaat en de Joodse vluchtelingen.

ISRAEL EN MO CONFICT

Historische propaganda als wapen

Historische propaganda als wapen in delegitimisering van Israel

Een artikel uit 1947 dat geschreven is door de eerste koning van het huidige Jordanië Abdullah circuleert in 2010 opnieuw op het internet. http://www.kinghussein.gov.jo/kabd_eng.html
Het artikel dient nu als basis voor bepaalde claims van groeperingen die zich tot doel hebben gesteld om de legitimiteit van de staat Israel te bestrijden.
Een Nederlandse redacteur van een bekende actualiteitenrubriek verzocht Missing Peace – www.missingpeace.eu - daarom om een analyse van de beweringen in het artikel van Abdullah.
Uit die analyse bleek dat Abdullah, net als de bovengenoemde groeperingen en sommige kerkgenootschappen, de geschiedenis op vele punten herschreef en informatie die niet paste bij zijn politieke opvattingen, verdraaide of achterwege liet.

Demonisatie en delegitimisering van Israel nemen schrikbarend toe de laatste tijd.
Deze campagne is voor een groot deel gebaseerd op halve en hele onwaarheden.
Vele onwaarheden hebben betrekking op de actuele situatie, een aanzienlijk deel heeft echter te maken met historische propaganda.
Een treffend voorbeeld is deze video waarop de moefti van de Palestijnse Autoriteit glashard beweert dat Jezus geen Jood was maar een Palestijn.
http://www.youtube.com/watch?v=ItfgN2WxJF4
Veel mensen zijn daardoor volledig het zicht kwijt geraakt op de oorzaken en de geschiedenis van het Arabisch Israëlische conflict.
Deze analyse van “how Arabs see the Jews” is bedoeld voor die mensen.

Historische connecties

Het eerste dat opvalt aan het artikel “ As Arabs see the Jews”, is dat Abdullah schrijft over Palestina als "ours".
Het uit 1947 stammende artikel was waarschijnlijk bedoeld om invloed uit te oefenen op de Amerikaanse positie ten opzichte van de stemming over het verdelingsbesluit in de VN op 29 november 1947.
Abdallah was toen echter de leider van Trans Jordanië, een land dat ontstaan was nadat de Britten - feitelijk in strijd met het San Remo verdrag - ruwweg 78% van het grondgebied van het mandaatgebied Palestina afscheidden ten behoeve van de vorming van een geheel nieuwe staat Trans Jordanië. Hij schrijft hier echter over "onze staat" waarmee hij Palestina bedoeld onder Brits bestuur. Het kenmerkt waarschijnlijk het Pan Arabische denken van die tijd maar het is natuurlijk feitelijk onjuist, hij was immers de koning van een ander land.
Abdullah had overigens geen enkele historische connectie tot het gebied waar hij later koning over werd. De afsplitsing van Trans Jordanië van het Britse mandaatgebied was het gevolg van een beloning voor zijn samenwerking met de Britten tijdens de Eerste Wereldoorlog. Abdullah werd geboren in Mekka waar hij later de functie had van Shariff (gouverneur)

Moslim antisemitisme

Zijn claim dat de Arabieren veel minder antisemitisch zijn geweest - historisch gezien - dan ieder ander volk op aarde is compleet bezijden de historische waarheid.
Een voorbeeld van Arabisch antisemitisme is de slachtpartij onder Joden in Tzefat (Palestina) gedurende het bewind van Ibrahim Pasha, in het begin van de negentiende eeuw. Er was toen er nog amper sprake van zionistische immigratie.
Maar ook Andrew Bostom in zijn standaardwerk over het Moslim antisemitisme (The legacy of Islamic anti-semitism) presenteert overweldigend bewijs materiaal over het anti-semitisme in de Arabische wereld, lang voordat er sprake was van het moderne Zionisme.
Een ander bewijs, daterend uit de dertiende eeuw, zijn de brieven van Maimonides (Rambam) aan de Joodse gemeenschap in Jemen (Iggeret Te'eman) In die brieven gaat hij o.a. in op het lijden van de Joodse gemeenschappen ten gevolge van het Islamitische antisemitisme.
Nog een bewijs voor de rol van antisemitisme in het Arabisch Israëlische conflict is de wijze waarop de Palestijnse leider uit die tijd, Al-Husseini, collaboreerde met Hitler. Dit resulteerde in een plan voor de "Endlösung" van het “Joodse probleem” in Palestina, gebaseerd op het Europese model van vernietigingskampen. De nederlaag van Rommel in El Alamein voorkwam dat dit plan werd uitgevoerd.
De wijze waarop de Joden in de Arabische landen werden behandeld na het aannemen van het VN verdelingsbesluit verteld de rest van het verhaal over het Arabische antisemitisme. ( meer dan 800.000 Joden werden stateloos en verdreven in vele gevallen)

Historische Joodse claim op Israel

Wat betreft zijn opmerkingen over de Joodse claim op het land Israël, valt op dat Abdullah het doet voorkomen alsof er plotseling belangstelling kwam van Joden voor een vergeten vaderland. Niets is verder verwijderd van de waarheid, wie de Joodse geschiedenis bestudeerd - vanaf het jaar 135 tot aan ruwweg 1850 - begrijpt dat Joden door de eeuwen heen geprobeerd hebben om terug te keren naar het land Israel. Zionisme is geen uitvinding van Herzl geweest, het bestond al vanaf de tijd dat de Romeinen een einde maakten aan de Joodse onafhankelijkheid in het land Israël.
In de zevende eeuw bijvoorbeeld, vochten grote aantallen Babylonische Joden in het Perzische leger dat de Byzantijnse overheersing van Palestina probeerde te beëindigen.
Daarnaast zijn er verslagen van (groepen) Joden die lang voor 1850 terugkeerden naar Israël.
Onder hen enkele van de meest vooraanstaande Joodse geleerden. Maimonides (Rambam) Nachmanides(Ramban),Yehuda HaLevi, Yoseph Karo en Yitzchak Luria keerden allen terug uit de Europese diaspora gedurende het tweede millennium.
Joden hebben nooit afstand gedaan van hun claim op Israël, de opmerkingen van Abdullah, die koning was van een recent "uitgevonden" land, kunnen daarom het beste worden begrepen vanuit de intolerantie voor niet-moslims in het gebied van de Oemah, de Dar Al Islam.

Buitenlandse bezetters

Palestina was geen naam die afkomstig was van de Filistijnen zoals Abdullah beweert, de Romeinen gaven tijdens hun overheersing en na de vernietiging van de staat Israel de naam Syria Palaestina aan het land. Daarna was het land onafgebroken in handen van buitenlandse bezetters tot aan de oprichting van de moderne staat Israel.

Joodse religie en het land Israel

Ook zijn opmerkingen over de Joodse religie in relatie tot het land Israël zijn volkomen misplaatst en onjuist. Ten eerste is de Joodse religie niet te vergelijken met het christendom, noch Islam. De Joodse religie is in de eerste plaats een manier van leven gebaseerd op een wet (Thora). De uitvoering van die wet is echter voor het grootste deel afhankelijk van de aanwezigheid van het Joodse volk in het land Israël. Vele geboden in die wet zijn gerelateerd aan het land Israël en kunnen buiten Israël niet gehouden worden.
Andere geboden die gehouden werden buiten Israël, zoals het feest van de nieuwe maan waren afhankelijk van de uitspraak van een rabbinale rechtbank in Israël.
De Joodse liturgie is vol verwijzingen naar de betekenis van Jeruzalem en het land Israël. Hoofdgebeden bevatten standaard de bede voor de wederopbouw van Jeruzalem en de terugkeer naar Sion.
Dit is de reden dat de Joden altijd bleven verlangen naar het moment van terugkeer naar Israël. Zelfs seculiere Joden hadden dit verlangen, zoals bleek uit de afwijzing van bijv. Oeganda als mogelijk thuisland door de Zionistische leiders.
Het Zionisme mag dan in een versnelling zijn gekomen door de wijze waarop Joden in Europa werden behandeld vanaf het begin van de eeuwenlange ballingschap, het was echter niet de basis van deze beweging.

Islam en Jeruzalem

Abdullah was natuurlijk op de hoogte van het volledige verhaal over de relatie van Islam t.o.v. Jeruzalem, ondanks het feit dat hij dat achterwege laat in dit artikel.
Jeruzalem heette in de beginjaren van Islam, Al Maqdis. Dat komt overeen met het Hebreeuwse Ha Miqdash: Het Heiligdom. Dit is de naam van de Joodse Tempel.
Arabische teksten op de muren van de moskee van Omar op de Tempelberg (geen moskee feitelijk) verwijzen naar de heiligdommen van de Joodse koningen David en Salomo.
Deze dingen zijn terug te vinden in de Hadith, het commentaar op de Koran.
Jeruzalem wordt in de hele Koran niet éénmaal genoemd.
Abdullah suggereert in het artikel dat de Joodse religieuze claim op "Palestina" zou betekenen dat de toegang tot de heilige plaatsen voor de drie grote monotheïstisch religies in gevaar zou komen. De geschiedenis van de Jordaanse overheersing van 1948 tot 1967 leerde juist dat onder dat beheer Christenen en Joden geen toegang hadden tot hun heilige plaatsen en dat heiligdommen werden verwoest. Na 1967 bleek dat juist Israëlisch beheer van Jeruzalem tot vrijheid van godsdienstuiting leidde.

In feite geeft Abdullah toe dat de Moslim overheersing van Palestina een gevolg was van een imperialistische claim op het gebied, hij noemt het "the great Moslem expansion".

Stuitende vergelijking

De vergelijking tussen de Naziterreur en de pressie die het Joods Agentschap zou hebben uitgeoefend op de overlevenden van de Shoah, om naar Israël te emigreren is stuitend. Vele Joden kozen bijvoorbeeld voor de VS als nieuwe woonplaats, wat aangeeft dat mensen uiteindelijk zelf de keuze maakten om naar Israel te gaan of om daar te blijven.

Het verlaten land

Abdullah noemt Palestina even verderop een "barren land" (verlaten land). Dit komt overeen met beschrijvingen van onderzoekers die in de negentiende eeuw het gebied bezochten (o.a. Mark Twain). Andere onderzoeken hebben uitgewezen dat onder invloed van de Joodse immigratie stroom er nog een andere immigratie stroom plaatsvond, namelijk die van Arabieren uit de Arabische wereld. Ook in de jaren na de tekening van de Oslo akkoorden heeft er een dergelijke immigratiestroom richting de West Bank en Gaza plaatsgevonden. Zijn claim dat het land in 1947 al vol zou zijn en geen nieuwe Joodse vluchtelingen kon opnemen komt daardoor in een ander daglicht te staan en benadert de kern van het voortdurende conflict.

Deling van het land

De Zionisten hebben vanaf het begin ingestemd met ieder plan om het land te delen. De Arabieren hebben vanaf het zelfde begin ieder delingscompromis verworpen en beantwoordt met geweld. Dit is de kern van het conflict, die te maken heeft met wat Abdullah zelf schrijft over de status van Joden in de Moslim wereld.

Het Hamas charter is over dit onderwerp in de huidige tijd het duidelijkst: er is geen ruimte voor een zelfstandige Joodse staat in het Midden Oosten, die staat moet vernietigd worden.
Abdullah schreef zijn artikel nauwelijks dertig jaar nadat buitenlandse mogendheden nieuwe staten in het Midden Oosten hadden gecreëerd. Al deze staten werden getolereerd door de Islamitische massa's. De heroprichting van een Joodse staat in het zelfde gebied was en is echter te veel gevraagd voor de zelfde massa's en hun leiders.
De nieuwe wereldorde die ontstond door de twee wereldoorlogen bood de Joden voor het eerst in 1800 jaar de kans op het corrigeren van historisch onrecht. In dezelfde periode werden vele dromen op onafhankelijkheid van diverse andere volkeren omgezet in realiteit ( India en Indonesië zijn slechts twee voorbeelden). De besluiten van de Volkerenbond en de VN over de Joodse rechten op Israël zijn volstrekt legaal en legitiem.

Arabisch geweld in een religieuze oorlog

De Arabieren reageerden vanaf het begin met geweld op de Joodse immigratie lang voordat er duidelijkheid was over de vestiging van de staat Israël. Al in 1921 schreef een hoge vertegenwoordiger van de Britse regering (Sir Alex Shuckburgh) een brandbrief aan Londen over het Arabische geweld tegen de Joden in Palestina. In die brief waarschuwt hij de Britse regering voor de mogelijke Joodse reactie op de Arabische terreur, namelijk zelfverdediging. Shuckburgh die niet bekend stond als vriend van de Joden in Palestina adviseerde de Britse regering om de bewapening van de Joden in Palestina te legaliseren.
In feite heeft de geschiedenis bewezen dat de beschrijving van het conflict door Abdullah nog altijd actueel is en de grondoorzaak is van het voortduren van het conflict, dat ook door de huidige Palestijnse leiders (inclusief de PA) wordt omschreven als ribat, een religieuze oorlog voor Allah. Uit een recent rapport van Palestinian Media Watch blijkt dat ook in 2010 veel Palestijnse leiders nog altijd het bestaan van Israël en zelfs de historische Joodse claim op de Tempelberg ontkennen. http://www.palwatch.org:80/main.aspx?fi=157&doc_id=2625

De Arabische moslims werden aangetast in hun eer door de aanwezigheid van een Joodse staat in het Midden Oosten en het verliezen van vier conventionele oorlogen sinds 1947.
Niet de Joodse immigratie noch de bouw van Joodse steden en dorpen in Israel voor en na 1948 zijn de oorzaak van het voortdurende conflict, maar het Arabische onvermogen om een niet moslim staat te accepteren op het grondgebied van de Islam (Dar Al Islam)
Een duidelijk bewijs voor deze stelling vindt men in de Golfstaten vandaag de dag, de autochtone Arabieren daar vormen vaak de minderheid ten opzichte van Arabische allochtonen. Deze ontwikkeling is geen aanleiding geweest voor de terreur en oorlogen waar Joden in Israel al voor de oprichting van de staat Israel mee te maken hadden.

Conclusies

De geschiedenis sinds de publicatie van het Abdullah artikel heeft in feite aangetoond dat ook hij leed aan dit onvermogen om een Joodse staat in de Dar al Islam te accepteren. Om deze houding te rechtvaardigen verdraaide hij de historische feiten of liet een gedeelte van de beschikbare informatie bewust weg in zijn artikel.

Zijn aanklacht tegen de Amerikaanse houding ten opzichte van het Joodse vluchtelingen probleem na de Tweede Wereldoorlog is hypocriet gebleken.
De Arabische broeders die Palestina ontvluchtten tijdens de oorlog in 1948 zijn door Jordanië sindsdien als gijzelaars gebruikt in de strijd tegen Israel. Anno 2010 hebben deze Palestijnse Arabieren nog altijd niet de burgerrechten van de andere Jordaniërs en leven zij nog steeds in kampen die in sloppenwijken zijn veranderd. Sinds enige jaren is de Jordaanse regering bovendien bezig om groepen Palestijnen van hun Jordaanse staatsburgerschap te beroven in een poging om hun integratie in Jordanië verder te frustreren.

Missing Peace Informatie.
www.missingpeace.eu

NAKBA

In Amsterdam is in het Instituut voor de Tropen de tenstoonstelling Nakba (de ramp) te zien, waarin het verhaal van "de verdrevenen" te zien is.
Er wordt niet bij vermeld dat velen vrijwillig vertrokken met een rijke buit in het vooruitzicht als de Zionisten verdreven waren.
En dit, met in het achterhoofd even het feit dat het Joden waren, die vanaf de eerste alijah (immigratie) het deplorabele land weer tot ontwikkeling hadden gebracht en dat door die ontwikkeling een groot aantal Arabieren zich in Israel hadden gevestigd.
Ook geen woord over het aantal Joden dat direct na het uitroepen van de Staat Israel uit de Arabische landen werden verdreven met achterlating van hun bezittingen.
In V.N. document 5/8124 is daarvan een indrukwekkend kaartje uitgebracht door Secretaris-Generaal van de Verenigde Naties, Oe Tant.
http://www.ru.nl/ubn/literatuur_zoeken/onderverdeling/vn-documenten/

Op dat kaartje staan de vluchtelingenstromen afgebeeld: Arabische vluchtlingen uit de nieuwe Staat Israel, tussen de 519.000 en 650.000 en Joodse vluchtelingen, 621.000 uit Arabische landen.
Er is een groot verschil:
De Joodse vluchtelingen werden in de toen nog erg arme Joodse staat zo goed en zo kwaad als het ging opgevangen en tot volwaardige burgers gevormd, terwijl de Arabische vluchtelingen willens en wetens in kampen werden ondergebracht i.p.v. toegelaten te worden in het onmetelijke Arabische broederland met zijn ongelooflijke olierijkdommen. Zij zijn en worden nog steeds gebruikt als het slachtoffer van de zionistische entiteit.
De enige landen die toen Arabische vluchtelingen uit Israel hebben "opgenomen" zijn Libanon en Jordanie, waarbij alleen Jordanie de vluchtelingen enige burgerrechten gaf
Nobelprijswinnaar Yassir Arafat zorgde er echter voor dat deze verkregen rechten werden misbruikt ,en het was door het tijdig "ontwaken" van koning Hoessein dat de vorming van een terreurstaat in Jordanie werd voorkomen door hard militair ingrijpen dat resulteerde in 8000 doden en de verbanning van Arafat en de zijnen naar Lebanon

Dit tweede deel van het vluchtelingenverhaal wordt hier in het vrije Nederland gewoon verdonkeremaand.

Ruben.

Waren er altijd al joden in Israel in de eeuwen voor de oprichting van de staat?

Door tegenstanders van Israel wordt vaak beweerd dat de joden geen claims hebben op het land ,en dat ze het land als het ware stalen van de arabieren die er woonden.

Ik wil het hier niet hebben over de geschiedenis van Israel voor de Romeinse overheersing en de daaruit volgende verbanning van de joden , noch over de aanloop naar 1948
en de VN resolutie van 29 november 1947 die de joden een wettig recht gaf om een staat te stichten in het mandaatgebied van de Britten.

In de tijd tussen de Romeinse verbanning en de stichting van de staat Israel hebben er altijd joden gewoond in Palestina, Mark Twain schreef in de 19e eeuw een reisverslag over een bezoek aan Palestina, waarin hij o.a de joodse gemeenschap in Gaza noemde.
In Jeruzalem voor 1948 was de meerderheid van de bevolking joods.
Het centrum van het jodendom na de val van Jeruzalem in 66 van deze jaartelling werd verplaatst naar Yavne , daarna
is er melding gemaakt van verplaatsing naar Tzippora (waar o.a. vandaag de dag een bewijs tezien is van de joodse aanwezigheid in de vorm van een synagogevloer die is opgegraven), en daarna naar Tiberias.
Tsefat in het Noorden was en is het centrum van de joodse mystiek de Kabbalah ,er hebben daar altijd joden gewoond.
Ook op de Golan hoogvlakte zijn archeologische bewijzen te zien van joodse aanwezigheid op diverse plaatsen.

Minder bekend en meer recent zijn de resultaten van onderzoeken naar de joodse aanwezigheid in Galilea en andere delen van het noorden van Israel
via de navolgende link is een aantal artikelen te lezen over het werk van de Israelische HU historicus Rivka Lissak die
gespecialiseerd is in nederzettings aktiviteit in de wereldgeschiedenis, zij toonde aan dat arabische dorpen in het noorden van Israel tot in de 19e eeuw bevolkt waren met joden.

http://www.israelnationalnews.com/News/News.aspx/126601

Joden hebben dus onafgebroken in Israel gewoond vanaf de dagen van Avraham en Joshua Ben Nun.

Israel Yochanan Visser

Een korte samenvatting van het conflict

Een korte samenvatting van het conflict 1 | Een korte samenvatting van het conflict 2 | Een korte samenvatting van het conflict 3

In de zestig jaar dat Israel bestaat heeft het 8 oorlogen moeten vechten tegen vijanden die allemaal het zelfde doel hadden; liquidatie van de staat Israel. De eerste 4 oorlogen waren conventionele oorlogen waarbij tegen de verenigde Arabische wereld werd gevochten of tegen een deel daarvan.
De laatste vier oorlogen waren oorlogen die aangemerkt kunnen worden als asymmetrische oorlogen tegen terreurbewegingen in en buiten Israel. Verder kenmerkt het conflict zich in toenemende mate door psychologische oorlogsvoering waarbij gebruikt wordt gemaakt van media zoals internet maar ook van de conventionele media buiten Israel. Buitenlandse media beïnvloeden in grote mate de opinie over het conflict, en de negatieve invloed daarvan op de positie van Israel vergroot zich gestadig.

Klik voor het hele artikel op, Een korte samenvatting van het conflict 2 en 3

HET PLAN.

De landen die verantwoordelijk zijn voor het “wegenkaart” initiatief en die aangeduid worden als “het kwartet” dienen een plan in bij de VN Veiligheidsraad dat zou kunnen worden aangeduid als het tweede verdelingsbesluit. Dit plan zou ruwweg gebaseerd moeten zijn op het 98,5 % plan van Barak 2000 en Olmert 2008, aangevuld met een transfer van het gebied van Wadi Ara (waar Um El Fahm ligt) naar de PA, in ruil hiervoor houdt Israel een corridor naar Hebron en Kiriyat Arba waar historisch altijd Joden woonden en Ariel + Corridor in Samaria (Noord West Bank) . Een corridor naar de Dode Zee en de Jordaan vallei hoort bij deze transfer. De populatie van Wadi Ara krijgt de optie om Palestijns burger te worden omdat men de laatste tien jaar in alles blijk heeft gegeven zich als Palestijn te beschouwen. Indien men opteert voor Israelisch staatsburgerschap werkt men mee aan een programma van herintegratie in Israel (dit zou moeten inhouden het tekenen van een contract waarin men zich verplicht geen ondemocratische activiteiten te ontplooien tegen de staat Israel en de acceptatie van de plichten van Israelische burgers, zoals Nationale dienstplicht)

Het 98,5 % plan voorziet al in een corridor Gaza-West Bank (tunnel) en het behoud van grote nederzettingen op de West Bank en de Israelische aanwezigheid in de Jordaan vallei.
Arabische wijken in Jeruzalem komen bij de Palestijnse entiteit. Dit plan spreekt over een Palestijnse entiteit en dus niet over een staat. De vorming van een eventuele staat is afhankelijk van de ontwikkelingen en na een lang hervorming proces van de Palestijnse maatschappij.

De oude stad in Jeruzalem blijft in Israëlische handen, de VN Veiligheidsraad erkent in een aparte resolutie de historische claim van het Joodse volk op Jeruzalem als de hoofdstad van Israel, de WAKF houdt beheer over de Islamitische heilige plaatsen maar kan niet zelfstandig beslissen over veranderingen op de Tempelberg (coöperatie met Israel). Israëlisch bestuur over de oude stad is de beste garantie voor godsdienst vrijheid, zoals dat sinds 1967 feitelijk ook is gebleken.

Het plan voorziet verder in een ontmanteling van alle Palestijnse vluchtelingen kampen binnen drie jaar na aanname van het plan. Ook de UNWRA (UN organisatie die sinds 1948 de vluchtelingen verzorgt en 28.000 employees in dienst heeft voor de zorg van ca. 1,2 miljoen vluchtelingen en hun nazaten) wordt binnen die drie jaar ontmanteld.
De Vluchtelingen worden gerehabiliteerd in de Arabische landen waar zij zich ophouden, hiertoe dient een fonds te komen dat de VN beheert. De VN resolutie voorziet op dit punt in sancties voor de Arabische landen indien zij weigeren mee te werken aan dit onderdeel van het plan.

De te vormen Palestijnse entiteit wordt gedemilitariseerd, slechts agenten die zich met veiligheid bezig houden krijgen een handwapen.
Onderwijs in de Palestijnse entiteit wordt voor een periode van 20 jaar door de landen van het Kwartet verzorgd in samenwerking met de VN, dit onderwijs wordt vredesonderwijs. Tekstboeken worden ter goedkeuring jaarlijks aan het nieuwe VN orgaan voorgelegd.
Hetzelfde VN orgaan richt een hoge school op voor democratisch leiderschap waar veelbelovende jonge Palestijnse leiders worden onderricht in de beginselen van democratie en democratisch leiderschap. (Deze school zou niet in de gebieden moeten zijn maar in de VS of West Europa)
Moskees worden onder curatele gesteld van ditzelfde VN orgaan, geestelijke leiders mogen zich niet met politieke activiteiten bezig houden en zich niet verbinden aan een leer die onder Islamisme valt.

Hamas wordt een verboden Palestijnse beweging, ex-Hamas leden dienen een verplichte cursus in vreedzaam denken en samenleven te volgen. Israel krijgt van de VN het mandaat om een einde te maken aan het Hamas bewind in Gaza. Burgers in Gaza wordt voor de actie tegen Hamas tijdelijk onderdak aangeboden in Egypte en eventueel andere landen(De VN verzorgt opvang en repatriëring na de actie tegen Hamas). Israel krijgt eventueel militaire steun van de NAVO om een militair een eind te maken aan de Hamas beweging.
Reporters krijgen tijdens de actie briefings van de IDF en de NAVO, contact met Hamas wordt verboden.
Na afloop van de actie worden Hamas leiders berecht, voor zover zij betrokken waren bij misdaden tegen de menselijkheid en andere misdaden.

De PA neemt het bewind in Gaza over tot het moment waarop de Palestijnse entiteit een feit wordt.
Beide partijen(Israel en de PA) krijgen twee maanden om het verdelingsbesluit en het werkplan te accepteren, bij niet acceptatie worden sancties verbonden aan de weigering.
Implementatie van het plan begint direct maar wordt gefaseerd uitgevoerd verspreid over een periode van 10 jaar. Wanneer de PA opnieuw het plan weigert te accepteren wordt de buitenlandse hulp aan de PA stopgezet en wordt het geven van financiële hulp aan de PA illegaal.
Bij weigering van het plan wordt de PA ontmanteld en worden Gaza en West Bank onder internationaal bestuur geplaatst voor de periode die nodig is om de Palestijnse maatschappij te hervormen. In die periode wordt gewerkt aan een nieuw democratisch en vreedzaam leiderschap in de Palestijnse maatschappij onder auspiciën van het voornoemde VN-Kwartet orgaan. De status van deze autoriteit is die van autonoom gebied in Israel. Na die periode zal opnieuw de status van deze autoriteit moeten worden bezien en behoort een proces dat kan leiden tot de vorming van een onafhankelijke staat tot de mogelijkheden.

Bij acceptatie door de PA treedt het tien jaren plan in werking en wordt simultaan op alle onderdelen hier genoemd, gewerkt aan de hervorming van de Palestijnse samenleving.
In die tien jaar werkt Israel aan het ontmantelen van nederzettingen die in het gebied van de Palestijnse entiteit liggen dus de nederzettingen achter het veiligheidshek m.u.v. Kiriyat Arba /Hebron , Gush Etzion oost en Ariel Maar dit proces is volledig afhankelijk van de totale stop op terreur aan Palestijnse kant en wezelijke voortgang in het de-radicalisatie proces in de Palestijnse maatschappij.
In de interim periode van tien jaar houdt de IDF de eindverantwoording voor de veiligheidssituatie in de West Bank en Gaza. De uitvoerende taken worden door de Palestijnse veiligheidsdiensten gedaan onder supervisie van het Kwartet.

Slechts Arabische landen die een vredesakkoord hebben met Israel kunnen deelnemen in het nieuwe proces. De andere landen moeten binnen een gelimiteerde periode (drie jaar) een vredesakkoord met Israel hebben getekend bij weigering volgt een boycot door de internationale gemeenschap (geen levering van wapens meer, geen technologie en geen financiële hulp voor de regeringen)

De economische opbouw van de Palestijnse entiteit wordt begeleid door het kantoor van het kwartet (Tony Blair’s office) zoals dat nu ook al gaande is.
Infrastructuur projecten worden gefinancierd door de internationale gemeenschap en de uitvoering ervan gecoördineerd met het kwartetkantoor. Alle financiële hulp wordt via het Kwartetkantoor gedirigeerd naar de diverse projecten, het PA overgangsbestuur werkt met dit kantoor samen en legt directe verantwoording af voor het financieel beheer aan dit kantoor. Binnen tien jaar moet de Palestijnse entiteit selfsupporting zijn, water,elektra en andere voorzieningen voor een normale staat zoals medische zorg, vuilnisophaaldienst (VN haalt nu het vuilnis op) etc.
De training van politie en veiligheid functionarissen wordt voor een periode van tien jaar verzorgd door het kwartet (op eenzelfde wijze waarop dat nu door de Amerikanen wordt gedaan).

De bestaande terminals op de voormalige demarcatielijn worden de nieuwe grensposten tussen Israel en de Palestijnse entiteit
Het bestaande veiligheidshek wordt de grens behalve op plaatsen waar het plan andere lijnen trok.

Als het proces na tien jaar is afgerond en beide partijen hebben aan de voorwaarden van het plan voldaan kunnen er verkiezingen plaatsvinden aan Palestijnse kant en daar kunnen alleen democratische partijen aan mee doen. Vervolgens kan de Palestijnse staat werkelijkheid worden.
Na een periode van vijf jaar waarin wordt gewerkt aan normalisatie van de betrekkingen kunnen grensprocedures worden versoepeld en kan aan meer openheid gewerkt gaan worden van de grenzen.

4000 jaar zionisme en 2000 jaar antisemitisme

Deel 1 | Deel 2 | Deel 3

Het Zionisme is ouder dan het antisemitisme, ogenschijnlijk lijkt alsof het moderne zionisme een antwoord was op het antisemitisme. Echter de haat en afwijzing die Joden ondergingen in de Europese en Islamitische diaspora vormde slechts een bevestiging van de oeroude bond tussen een volk en een land. Zionisme is zo oud als het Joodse volk zelf.
LEES HET OVERZICHT BIJ DEEL 2

Een overzicht van antisemitisme en zionisme

Hoewel het antisemitisme van alle tijden lijkt, kozen wij voor een verkorte lijst van de meest ernstige anti Semitische incidenten vanaf het jaar 1000.

1012- Joden worden uit Mainz (D) gedeporteerd
1026- Joden in Frankrijk worden gedeporteerd uit de steden
1032 - Marokko: 6000 Joden vermoord door nieuwe heerser
1066- Granada Spanje: 1500 Joodse families op een dag vermoord
1090 Granada : Joodse gemeenschap opnieuw aangevallen
1096 - Tijdens derde kruistocht worden 5000 joden in Duitsland vermoord en 1200 plegen zelfmoord in Mainz

TWAALFDE EEUW

1107 - Joden in Marokko worden voor de keus geplaatst zich te bekeren tot Islam of te vertrekken
1143- Ham (Fr) 150 Joden vermoord
1165- Gedwongen conversies Joden in Jemen
1171- 31 Joden levend verbrand in Blois (FR)
1180- In Frankrijk worden alle Joden gevangen gezet, vrijlating is alleen mogelijk na losgeld
1181- Parijs, alle joden gedeporteerd.
1189- Pogroms in Engeland, Joden van Norwich allemaal vermoord
1190 York Engeland- 500 Joden vermoord in 6 dagen tijd

DERTIENDE EEUW

1215- Paus Innocenti III voert kledingvoorschriften in voor Joden
1232 Marakesh (Marokko) gedwongen massaconversies voor Joden
1236 Kruisvaarders vallen Joden aan in Frankrijk; 3000 vermoord
1254 Louis IX verbant alle Joden uit Frankrijk
1264 Massamoord op Joden in Londen
1285 München (D) 248 Joden vermoord, 180 van hen levend verbrand
1290 Edward I verbant alle Joden uit Engeland (met achterlating van bezittingen)
1298 Rindfleisch een Duitse ridder beweert een hemelse opdracht te hebben om de Joden uit te moorden. In totaal worden 100.000 Joden in Duitsland vermoord.

VEERTIENDE EEUW

1305 Joden opnieuw uit Frankrijk verbannen (100.000)
1321 Koning Henry II (Engeland)voert een geel embleem in dat Joden moeten dragen.
1333 Gedwongen massaconversies in Bagdad
1348 Europese Joden worden beschuldigd van het veroorzaken van de zwarte pest. Massamoord in Spanje, Frankrijk, Duitsland en Oostenrijk, 200 Joodse gemeenschappen vernietigd. Veel Joden vluchten nu naar Polen
1348 Basel 600 Joden levend verbrand de rest gedeporteerd.
1389 Praag ong. 3000 Joden vermoord in pogrom
1391 Spanje- 10.00 joden vermoord, gemeenschappen in Barcelona, Valencia en Palma de Mallorca vernietigt.
1394 Charles IV deporteert alle Joden uit Frankrijk

VIJFTIENDE EEUW

1421 Deportatie van alle Joden uit Oostenrijk, 270 Joden levend verbrand.
1435 Mallorca massamoord op Joden gevolgd door gedwongen conversie van de overlevenden.
1438 Oprichting van Getto’s in Marokko
1463 Instellen van inquisitie door paus Nicholas V onder de Conversos
1473-74 Door inquisitie massamoorden op Joden in Spaanse steden
1492 Spaanse koningshuis deporteert alle Joden uit Spanje (200.000) Eerste Aaliyah naar Israel sinds verbanning. Andere landen volgen het voorbeeld van Spanje.
1496. Alle joden in Portugal(onder hen vele Spaanse gedeporteerden) gedeporteerd of gedwongen bekeerd tot christendom

ZESTIENDE EEUW

1506 2000 Conversos(tot christendom bekeerde Joden) vermoord in Portugal
1535 Tunesië- Alle joden verkocht als slaven na Spaanse invasie
1543 Maarten Luther publiceert een plan om alle joden gedwongen te bekeren of te deporteren. (plan omhelsde o.a. synagoge verbrandingen, vernietiging huizen)
1547 Ivan de Verschrikkelijke weigert Joden toe te laten in zijn koninkrijk in Rusland
1563 Rusland- Joden worden gedwongen tot conversie tot de Orthodoxe kerk, 300 Joden in ijswakken gegooid en gedood.

ZEVENTIENDE EEUW

1614 Joodse gemeenschap in Frankfurt na pogrom vernietigd
1615 Alle Joden krijgen een maand om Frankrijk te verlaten.
1648-55 Bohdan massamoord 100.000 Joden vermoord.
1664 Lvov 100 Joden komen om bij strijd tegen studenten van een katholieke school.
1670 Joden gedeporteerd uit Wenen

ACHTIENDE EEUW

1727 Rusland- Catharina I vervaardigt edict waarin Joden wordt opgedragen Rusland en Oekraïne te verlaten.
1744 Breslau - Frederick II neemt anti-Joodse maatregelen
Slechts tien families mogen in de stad blijven, later moeten alle Joden Berlijn verlaten of verklaren niet te zullen trouwen.
1744 Bohemie- Alle Joden verboden zich op te houden in Bohemie.
1768 Uman Polen - Massamoord op Joden
1790 Vernietiging meeste Joodse gemeenschappen in Marokko

NEGENTIENDE EEUW

1805 Massamoord op Joden in Algerije
1815 Paus Pius VII heropent Getto in Rome.
1819 Grootschalige anti-Joodse rellen in Duitsland verspreiden zich in Denemarken, Polen, Letland en Bohemie.

1820-1834 Grootschalige pogroms in Palestina o.l.v. Egyptische gouverneur Ibrahim Pascha, in Safed en in Hebron leidt dit tot massamoord.

1827 Rusland- Joodse jongens onder 18 worden tot 25 jaar dienstplicht veroordeeld.
1853 Sratov Rusland- Bloedsprookjes verspreiden zich van daaruit door heel Rusland met pogroms tot gevolg.
1881-1884 Pogroms verspreiden zich in zuid Rusland, 2 miljoen Joden vluchten (meestal) naar de VS totdat wetgeving in de VS er een eind aan maakt.
1891 deportatie Joden uit Moskou, congres VS versoepelt anti-Joodse immigratie wetten.
1894 Antisemitische Dreyfus affaire in Frankrijk inspireert Herzl tot het oprichten van de Zionistische beweging
1899 bloedsprookje in Bohemie leidt tot pogrom.

TWINTIGSTE EEUW

1903 Kishinev pogrom 49 Joden vermoord, uitgave Protocollen van Zion.
1905 Pogrom in Dnipropetovsk
1915 WO 1 is aanleiding tot de deportatie van 200.000 Joden in west Rusland.
1917-1921 tussen 70.000 en 250.000 Russische joden vermoord tijdens pogroms in de burgeroorlog.
1920 Pogrom in Jeruzalem.
1921 Pogrom in Yafo (Tel Aviv)
1921-1925 Uitbraak anti semitisme in VS olv Ku Klux Klan
1924 Wetgeving in de VS maakt een einde aan de immigratie van oost Europese Joden.
1925 Hitler publiceert Mein Kampf
1929 Massamoord op Joden in Hebron, gehele Joodse gemeenschap verwoest.
1934 2000 joden in Afghanistan gedeporteerd uit steden.
1933-1945 Vervolging van Duitse Joden mondt uit in de massamoord op zes miljoen Joden.
Palestijnse leider Hoesseini helpt actief Hitler mee bij de plannen om ook de joodse gemeenschap in toenmalig Palestina te vermoorden. Hoesseini was lid van de SS.
1941 Massamoord op Joden in Bagdad (200 doden)
1946 Kielce Polen- Na afloop van WO 2 worden door Polen 39 Joden vermoord.
1948 Tijdens de onafhankelijks oorlog worden alle 2000 Joden van de oude stad in Jeruzalem gedeporteerd door Arabische legers. Het joodse kwartier wordt geheel verwoest incl. alle synagogen.
1948-2001 ruim 800.000 joden worden door antisemitisme gedwongen tot vertrek uit de Arabische landen.

Na 1948

Het antisemitisme zou hebben moeten stoppen met de staat Israel, dit was de visie van Herzl.
Het ging echter anders…………………..

De 1948 onafhankelijksoorlog was een vernietigingsoorlog die Israel echter won, het doel was echter de embryonale staat te vernietigen.
Nog twee keer daarna probeerden de Arabische staten via een conventionele vernietigingsoorlog de Joodse staat te vernietigen, in 1967 tijdens de zesdaagse oorlog en in 1973 tijdens de Yom Kippoer oorlog. Beide keren overleefde Israel, zij het in 1973 ternauwernood.

Waarom voerden de Arabische landen drie keer een vernietigingsoorlog tegen een staat die geen enkele intentie had en heeft de Arabische landen te vernietigen?

Dit is de meest essentiële vraag, en hij werd onlangs opnieuw gesteld door Premier Netanyahoe van Israel: “ om een eind te brengen aan dit conflict moeten we een eerlijk en recht door zee antwoord geven. De eenvoudige waarheid is dat de wortel van het conflict was en blijft de weigering om het recht te erkennen van het Joodse volk op een eigen staat in hun historische thuisland”.

Vanaf de dagen van Hadj Amin el Hoesseini tot aan de huidige Arabische leiders is dit de bottleneck van het conflict. Zelfs de Egyptische president Mubarak maakte dat duidelijk in reactie op Netanyahoe’s woorden hij noemde deze eis onaanvaardbaar voor Arabieren. Dit komt voort uit de Islamitische opvattingover wat men Dar Al Islam noemt. (Grondgebied van Islam). Over dat grondgebied kan slechts de Islam heersen, een Joodse staat past niet in deze opvatting.

Na 1973 hield het streven naar de vernietiging van Israel niet op, het doel bleef grotendeels hetzelfde echter de middelen veranderden.

De PLO werd in 1964 opgericht met als doel de vernietiging van Israel, de wijze van oorlog voeren veranderde van totale oorlog in asymmetrische oorlog. Een tactiek die Yasser Arafat leerde van de Vietcong in de Vietnam oorlog.

In 1982 voerde Israel voor het eerst oorlog tegen de PLO in Libanon, waarvandaan Israel continue met terreur werd bestreden.
Er volgden vele ronden in deze asymmetrische oorlog, zelfs tijdens en na de Oslo jaren ging deze campagne door.

Onopgemerkt door een groot deel van de wereld, was er echter nog een derde macht die zich was gaan mengen in het conflict: De Islamitische republiek Iran

Iran ontwikkelde zich na de Islamitische revolutie tot de drijvende kracht achter het Midden Oosten conflict. Het hanteerde een nieuw wapen: de verborgen oorlog.

Enkele voorbeelden uit de dertigjarige oorlog van Iran tegen Israel.

-De Iraanse Revolutionaire Garde richtte in Libanon een vazalleger op: Hizbollah.
-Hizbollah o.l.v. Imad Moegniyeh pleegde talloze aanslagen tegen Israëlische en Joodse doelen.
-In 1992 en 1994 werden in Argentinië twee grote aanslagen gepleegd op de Israëlische ambassade en een gebouw van de Joodse gemeenschap. Beide keren kwam de opdracht voor de aanslag uit Iran.
-Talloze ontvoeringen door Hizbollah van Israeli’s werden uitgevoerd op orders uit Teheran.
Waarschijnlijk is dat ook de aanval op een tweetal Israëlische jeeps in Israel in 2006, die 9 Israëlische militairen het leven kostte en tot de tweede Libanon oorlog leidde ook werd opgedragen door Iran. De aanval kwam op het moment dat de G8 bijeen zou komen om verregaande sancties tegen Iran te bespreken.

Vanaf de dood van Ayatollah Khomeini wijzigde Iran haar strategie gedeeltelijk.
Naast clandestiene terreuroperaties werd een nucleair programma opgezet dat vanaf de vroege jaren negentig al door Israel werd herkend als een kernwapenprogramma.
Pas in het begin van de 21ste eeuw werd de Israëlische herkenning overgenomen door de sommige andere landen in het westen. Nu is zelfs de IAEA er van overtuigd dat Iran een kernwapenprogramma heeft.

Sinds 2004 klinken eruit Teheran steeds openlijker oproepen om Israel van de kaart te vegen.
Deze oproep wordt door Iran in daden omgezet niet slechts door het bouwen van een kernwapen maar ook door het bewapenen van Hizbollah met een ongekend raketten arsenaal en via de adoptie van de Palestijnse terreurgroepen Islamic Jihad en Hamas.

In deze openlijker strijd tegen Israel komt een element steeds terug: Holocaustontkenning en antisemitische propaganda.
De retoriek doet sterk denken aan die van de Nazi’s in de jaren dertig.

Het droevige is dat veel mensen in het westen zich niet bewust zijn dat men beïnvloed is door deze antisemitische retoriek.
Gevoed door deze propaganda zijn de westerse media een steeds grotere rol gaan spelen in de negatieve beeldvorming over Israel.
De opinievorming van het publiek is grotendeels gebaseerd op de berichtgeving in die media.
Deze strijd om de publieke opinie is verworden tot een oorlog waarin de grenzen van het toelaatbare regelmatig worden overschreden

Opnieuw wordt er selectief beoordeeld, opnieuw wordt er gedemoniseerd en opnieuw zijn er geen grenzen aan de wildste beschuldigingen.

Alleen betreft het nu niet de individuele Jood maar de Joodse staat.

Waar het eindigt zou bekend moeten zijn na de Shoah.

LEES VERDER BIJ DEEL 3

" Er zijn mensen die zeggen dat als de Shoah niet had plaatsgevonden de staat Israel nooit zou zijn opgericht. Maar ik zeg dat indien de staat Israel eerder zou zijn opgericht, dat de Shoah niet zou hebben plaatsgevonden ". (Benjamin Netanyahu tijdens speech op Bar Ilan Universiteit 2009)

Van 1948 tot 1948 4000 jaar Zionisme

In 1948 van de Joodse jaartelling kwam de aartsvader van het Joodse volk Abraham aan in Canäan.
De kleinzoon van Abraham, Jacob, krijgt de naam Israel toegewezen en aan zijn nazaten wordt het land door G’D beloofd.
500 jaar later kwamen die nazaten als het volk Israel het land Israel binnen na ballingschap in Egypte(1300 jaar voor de gewone jaartelling). Mozes was de leider van het joodse volk die bij de Egyptische Farao pleitte voor een exodus uit Egypte. Deze geschiedenis wordt tot op de dag vandaag jaarlijks herdacht op de eerste avond van het Joodse paasfeest
De Joodse staat Israel was geboren, 300 jaar later bouwde koning David de stad Jeruzalem (1000 vdgj) ook Zion genoemd (een aanduiding die ook voor het land Israel wordt gebruikt)

David’s zoon Salomon bouwt de eerste Joodse tempel op de berg Moriah in Jeruzalem

586 (v.d.g.j) eerste ballingschap onder de Babyloniers (duur 70 jaar) Na terugkeer wordt Jeruzalem en de tempel weer opgebouwd.

In 70 van de gewone jaar telling wordt de Tempel opnieuw verwoest, nu door de Romeinen.
In 138 volgt de laatste grote Joodse opstand tegen de Romeinen onder leiding van Bar Kochba.
De opstand wordt wreed de kop ingedrukt door de Romeinen 580.000 Joden worden vermoord.
Jeruzalem wordt geheel verwoest en de Joodse bevolking gedeporteerd.
De Romeinen voeren nu de naam Syria Palaestina in.

Vanaf dat tijdstip tot 1948 wordt Israel slechts door buitenlandse mogendheden bezet gehouden.

De Joden wonen vanaf 138 aanvankelijk in het noorden van Israel, in Tiberias en later Safed . Later vestigden zich opnieuw Joden in Jeruzalem en Hebron.
In de dertiende eeuw vindt de eerste aaliyah plaats vanuit Engeland en Frankrijk ook in Akko wordt dan een Joodse gemeenschap gesticht.

In 1492 en 1498 komen groepen Spaanse en Portugese Joden na de expulsie van Joden in die landen aan in Israel

In 1700 komt een groep van 1000 joden uit Polen aan in Israel om zich in Jeruzalem te vestigen.
Vanaf 1764 volgen meerdere groepen Joden uit Europa deze vestigen zich in Safed en Tiberias.
Volgelingen van de rabbijnen Gaon van Vilna en Chatam Sofer sluiten zich bij deze aliyah aan in de 19e eeuw.

In 1896 verschijnt de Engelse versie van “De Jodenstaat” Herzl’s visie op een eigen staat voor de Joden.

In 1897 komt in Basel voor het eerst het Wereld Zionistisch congres bijeen o.l.v. Herzl

Vanaf 1905 komt de tweede aliyah op gang onder invloed van pogroms in Oost Europa, in 1909 stichten deze Joden Tel Aviv.
Joden beginnen op grote schaal land te kopen van de plaatselijke Arabieren voor woekerprijzen.

In 1917 geeft de toenmalige Britse minister van Buitenlandse Zaken Arthur Balfour een verklaring uit, waarin hij zich uitspreekt voor de stichting van een Joods Nationaal tehuis in Palestina .

In 1918 adopteert de Volkenbond (voorloper VN) de Balfour verklaring in zijn geheel.
Groot Britannië krijgt het mandaat over Palestina met het uitdrukkelijke doel om een Joods Nationaal Tehuis in heel Palestina te stichten.

In 1919 tekenen de Joodse leider Weizman en de Arabische heerser Faisal een pact waarin Faisal het volgende verklaard:
“wij Arabieren, en speciaal de meest geleerde onder ons bezien de Zionistische beweging met diepe sympathie”.

In 1920 treedt de Palestijns Arabische leider Hadj Amin Al Hoesseini op de voorgrond en begonnen de eerste Arabische rellen tegen de Joden in Palestina.
De Britse commissaris Shuckburgh schrijft een memo naar zijn regering waarin hij de schuld voor het geweld volledig bij de Arabieren legt en waarschuwt voor de bewapening die de Joden als gevolg daarvan organiseerden.

Na het geweld in 1920 besluiten de Britten in 1921 om het gehele gebied ten oosten van de Jordaan rivier (4/5 van geheel Palestina) uit te sluiten voor het Joods Nationaal tehuis, in strijd met het mandaat van de Volkenbond. Abdallah wordt de emir van het nieuwe land Trans Jordanië.
De Britten voeren verder beperkingen in op de verkoop van land aan Joden. Aan het einde van het Britse mandaat in 1948 blijkt dat 47% van de totale landbouwgronden toegewezen was aan de Arabieren en slechts 2% aan Joden.

In 1929 initieert moefti al Hoesseini nieuw geweld tegen de Joden , het grootste deel van de Joodse gemeenschap van Hebron wordt daarbij vermoord. Aanleiding voor de moordpartij waren valse geruchten dat de Joden de Al Aksa moskee wilden verwoesten en de Tempel wilden herbouwen.
De Britse Hope Simpson commissie die de rellen onderzoekt, komt tot de conclusie dat ongecontroleerde Arabische illegale immigratie de rechten van Joden ondermijnt.

De Joodse aliyah gaat echter door en bereikt in 1935 een hoogtepunt (66472 immigranten) onder invloed van de vervolging van Joden in Duitsland.
De Britse regering grijpt dan in en staat het Joods agentschap slechts een derde van het aangevraagde inreisvisa voor 1936 toe.

In 1937 komt na weer een grote Arabische geweldsuitbarsting, de Britse Peel commissie met een verdelingsplan van het mandaatgebied ten westen van de Jordaan. De voorziene Joodse staat beslaat dan nog maar 19 % van dat gebied ( kuststrook vanaf Tel Aviv tot Haifa en Galilea.)
De Joden willen onderhandelen over het plan, de Arabieren wijzen het af.

In 1939 leggen de Britten verder Joodse immigratie aan banden door een quotaplan in te voeren (White Paper) waarbij de Joodse immigratie tot gemiddeld 15000 per jaar werd teruggebracht. Daarbij sloot men effectief de deur voor de honderdduizenden Joden die Europa wilden ontvluchten.
De White Paper riep op tot de vorming van een Arabische staat binnen 10 jaar en maakte na die vijf jaar de Joodse immigratie afhankelijk van de toestemming van de Arabieren. (de Arabieren wijzen overigens ook dit besluit af)

In 1943 verwierpen de Britten tijdens de Bermuda conferentie over de Joodse genocide in Europa, oproepen om Palestina opnieuw open te stellen voor de Joodse immigratie.

Na het einde van de tweede wereldoorlog hielden de Britten vast aan de immigratiebeperkingen van White Paper. Duizenden Shoah overlevenden werd de toegang tot Palestina geweigerd en de vluchtelingen die probeerden illegaal te immigreren in Palestina, werden opgesloten in interneringskampen of teruggestuurd naar Europa.

In 1947 droegen de Britten de kwestie Palestina formeel over aan de VN. UNSCOP werd opgericht door de VN om een oplossing te vinden voor de Joodse en Arabische aspiraties.
De aanvankelijk voorgestelde bilaterale staat werd later vervangen door een verdelingsplan waarbij de Joden 55 % en Arabieren 45% van het overgebleven mandaat gebied zouden krijgen.
De Joden accepteerden het plan de Arabieren zeiden opnieuw nee.
Op 29 november 1947 neemt de algemene vergadering van de VN het verdelingsplan aan.
De Arabieren reageren met een ongekende geweldscampagne en in mei 1948 na het uitroepen van de Joodse staat Israel met een vernietigingsoorlog die wordt verloren.

Zionisme in de Joodse religie

In feite is de betekenis van het land Israel voor de Joden terug te voeren op de Torah.
Er is geen enkel deel van de Torah waar de vermelding van het land Israel ontbreekt
De Torah vermeldt het concept van het land als erfgoed voor de Joden 86 keer.
Een groot deel van de 613 Joodse religieuze geboden is gebaseerd op het land Israel.

Daarmee is het Jodendom de enige religie die gebonden is aan een land.
Drie keer per dag bidden religieuze Joden in de richting van Jeruzalem.
Iedere Joodse bruiloft houdt ook een belofte in om Jeruzalem nooit te vergeten
Ruim een derde van het hoofdgebed Amida gaat over de relatie volk Israel- land Israel.
In dat gebed werd 1500 jaar gevraagd om het inzamelen van de Joden uit de diaspora en hen terug te brengen naar hun land .

Printerversie