In de zestig jaar dat Israel bestaat heeft het 8 oorlogen moeten vechten tegen vijanden die allemaal het zelfde doel hadden; liquidatie van de staat Israel. De eerste 4 oorlogen waren conventionele oorlogen waarbij tegen de verenigde Arabische wereld werd gevochten of tegen een deel daarvan.
De laatste vier oorlogen waren oorlogen die aangemerkt kunnen worden als asymmetrische oorlogen tegen terreurbewegingen in en buiten Israel. Verder kenmerkt het conflict zich in toenemende mate door psychologische oorlogsvoering waarbij gebruikt wordt gemaakt van media zoals internet maar ook van de conventionele media buiten Israel. Buitenlandse media beïnvloeden in grote mate de opinie over het conflict, en de negatieve invloed daarvan op de positie van Israel vergroot zich gestadig.

Klik voor het hele artikel op, Een korte samenvatting van het conflict 2 en 3

In die zestig jaar van haar bestaan heeft Israel altijd positief gereageerd op vredesinitiatieven of zelf de vijand vrede aangeboden. Na de zesdaagse oorlog bood Israel de Arabische landen vrede aan inruil voor erkenning en volledige en normale betrekkingen met alle Arabische landen. Het antwoord van de Arabische liga staat bekend als de drie nee’s van Karthoum.
In 2000 bood Israel op Camp David aan de Palestijnse leider Arafat vrede aan en een eigen staat voor de Palestijnen op 97 % van gebieden in de zesdaagse oorlog veroverd op Jordanië en Egypte
Het antwoord was opnieuw nee, en in plaats daarvan opende Arafat de oorlog in september 2000.
Demissionair premier Olmert heeft in de huidige onderhandelingen met President Abbas het aanbod van Camp David nog iets verder uitgebreid en daardoor zouden de Palestijnen op 1,5 % na, alle gebieden in 1967 veroverd krijgen voor de vorming van een eigen staat.
Maar er is meer, twee maal trok Israel zich unilateraal terug van gebied dat het bezet hield na een defensieve oorlog. In mei 2000 uit Zuid Libanon en in augustus 2005 uit Gaza. Beiden keren was het antwoord op de terugtrekking een toename van agressie tegen Israel. In 2006 leidde dit tot de tweede Libanon oorlog en in 2008 tot de Gaza oorlog .

Wat waren de initiatieven van Arabische kant in die zestig jaar? Dat is een kort verhaal, er is slechts een keer een Arabische leider geweest die het initiatief nam tot vrede ; Anwar Sadat van Egypte, een poging die hij met zijn leven moest bekopen. De Oslo poging was een initiatief van Yossi Beilin en Shimon Peres, twee linkse Israelische politici. Tijdens de oorlog die in 2000 begon werd nog een gezamenlijk vredes initiatief gelanceerd door opnieuw Yossi Beilin en de Palestijn Abbed Rabbo in december 2003
Alle andere vredes initiatieven kwamen van buitenaf.
De Arabische liga heeft een “vredesinitiatief” gelanceerd in 2002, maar dat was meer enkele eisen pakket aan Israel waarbij Israel zich zonder meer weer moest terugtrekken tot de bestandslijnen van 1948, zonder dat er concessies aan Palestijnse kant hoefden worden gedaan. Anno 2009 lijkt de Arabische wereld nog altijd niet verzoend met het idee van een Joodse staat in het grondgebied van Dar Al Islam.
De situatie in het Midden Oosten is alleen maar gecompliceerder geworden door de supermacht aspiraties van Iran dat bezig is de Arabische wereld binnen haar invloedsfeer te trekken, en dat de vernietiging van Israel openlijk propageert. De Palestijns terroristische groeperingen zijn onder de patronage van Iran gebracht met het doel dit gepropageerde doel in realiteit om te zetten.


Klik voor het hele artikel op, Een korte samenvatting van het conflict 2 en 3

HET PLAN.

De landen die verantwoordelijk zijn voor het “wegenkaart” initiatief en die aangeduid worden als “het kwartet” dienen een plan in bij de VN Veiligheidsraad dat zou kunnen worden aangeduid als het tweede verdelingsbesluit. Dit plan zou ruwweg gebaseerd moeten zijn op het 98,5 % plan van Barak 2000 en Olmert 2008, aangevuld met een transfer van het gebied van Wadi Ara (waar Um El Fahm ligt) naar de PA, in ruil hiervoor houdt Israel een corridor naar Hebron en Kiriyat Arba waar historisch altijd Joden woonden en Ariel + Corridor in Samaria (Noord West Bank) . Een corridor naar de Dode Zee en de Jordaan vallei hoort bij deze transfer. De populatie van Wadi Ara krijgt de optie om Palestijns burger te worden omdat men de laatste tien jaar in alles blijk heeft gegeven zich als Palestijn te beschouwen. Indien men opteert voor Israelisch staatsburgerschap werkt men mee aan een programma van herintegratie in Israel (dit zou moeten inhouden het tekenen van een contract waarin men zich verplicht geen ondemocratische activiteiten te ontplooien tegen de staat Israel en de acceptatie van de plichten van Israelische burgers, zoals Nationale dienstplicht)

Het 98,5 % plan voorziet al in een corridor Gaza-West Bank (tunnel) en het behoud van grote nederzettingen op de West Bank en de Israelische aanwezigheid in de Jordaan vallei.
Arabische wijken in Jeruzalem komen bij de Palestijnse entiteit. Dit plan spreekt over een Palestijnse entiteit en dus niet over een staat. De vorming van een eventuele staat is afhankelijk van de ontwikkelingen en na een lang hervorming proces van de Palestijnse maatschappij.

De oude stad in Jeruzalem blijft in Israëlische handen, de VN Veiligheidsraad erkent in een aparte resolutie de historische claim van het Joodse volk op Jeruzalem als de hoofdstad van Israel, de WAKF houdt beheer over de Islamitische heilige plaatsen maar kan niet zelfstandig beslissen over veranderingen op de Tempelberg (coöperatie met Israel). Israëlisch bestuur over de oude stad is de beste garantie voor godsdienst vrijheid, zoals dat sinds 1967 feitelijk ook is gebleken.

Het plan voorziet verder in een ontmanteling van alle Palestijnse vluchtelingen kampen binnen drie jaar na aanname van het plan. Ook de UNWRA (UN organisatie die sinds 1948 de vluchtelingen verzorgt en 28.000 employees in dienst heeft voor de zorg van ca. 1,2 miljoen vluchtelingen en hun nazaten) wordt binnen die drie jaar ontmanteld.
De Vluchtelingen worden gerehabiliteerd in de Arabische landen waar zij zich ophouden, hiertoe dient een fonds te komen dat de VN beheert. De VN resolutie voorziet op dit punt in sancties voor de Arabische landen indien zij weigeren mee te werken aan dit onderdeel van het plan.

De te vormen Palestijnse entiteit wordt gedemilitariseerd, slechts agenten die zich met veiligheid bezig houden krijgen een handwapen.
Onderwijs in de Palestijnse entiteit wordt voor een periode van 20 jaar door de landen van het Kwartet verzorgd in samenwerking met de VN, dit onderwijs wordt vredesonderwijs. Tekstboeken worden ter goedkeuring jaarlijks aan het nieuwe VN orgaan voorgelegd.
Hetzelfde VN orgaan richt een hoge school op voor democratisch leiderschap waar veelbelovende jonge Palestijnse leiders worden onderricht in de beginselen van democratie en democratisch leiderschap. (Deze school zou niet in de gebieden moeten zijn maar in de VS of West Europa)
Moskees worden onder curatele gesteld van ditzelfde VN orgaan, geestelijke leiders mogen zich niet met politieke activiteiten bezig houden en zich niet verbinden aan een leer die onder Islamisme valt.

Hamas wordt een verboden Palestijnse beweging, ex-Hamas leden dienen een verplichte cursus in vreedzaam denken en samenleven te volgen. Israel krijgt van de VN het mandaat om een einde te maken aan het Hamas bewind in Gaza. Burgers in Gaza wordt voor de actie tegen Hamas tijdelijk onderdak aangeboden in Egypte en eventueel andere landen(De VN verzorgt opvang en repatriëring na de actie tegen Hamas). Israel krijgt eventueel militaire steun van de NAVO om een militair een eind te maken aan de Hamas beweging.
Reporters krijgen tijdens de actie briefings van de IDF en de NAVO, contact met Hamas wordt verboden.
Na afloop van de actie worden Hamas leiders berecht, voor zover zij betrokken waren bij misdaden tegen de menselijkheid en andere misdaden.

De PA neemt het bewind in Gaza over tot het moment waarop de Palestijnse entiteit een feit wordt.
Beide partijen(Israel en de PA) krijgen twee maanden om het verdelingsbesluit en het werkplan te accepteren, bij niet acceptatie worden sancties verbonden aan de weigering.
Implementatie van het plan begint direct maar wordt gefaseerd uitgevoerd verspreid over een periode van 10 jaar. Wanneer de PA opnieuw het plan weigert te accepteren wordt de buitenlandse hulp aan de PA stopgezet en wordt het geven van financiële hulp aan de PA illegaal.
Bij weigering van het plan wordt de PA ontmanteld en worden Gaza en West Bank onder internationaal bestuur geplaatst voor de periode die nodig is om de Palestijnse maatschappij te hervormen. In die periode wordt gewerkt aan een nieuw democratisch en vreedzaam leiderschap in de Palestijnse maatschappij onder auspiciën van het voornoemde VN-Kwartet orgaan. De status van deze autoriteit is die van autonoom gebied in Israel. Na die periode zal opnieuw de status van deze autoriteit moeten worden bezien en behoort een proces dat kan leiden tot de vorming van een onafhankelijke staat tot de mogelijkheden.

Bij acceptatie door de PA treedt het tien jaren plan in werking en wordt simultaan op alle onderdelen hier genoemd, gewerkt aan de hervorming van de Palestijnse samenleving.
In die tien jaar werkt Israel aan het ontmantelen van nederzettingen die in het gebied van de Palestijnse entiteit liggen dus de nederzettingen achter het veiligheidshek m.u.v. Kiriyat Arba /Hebron , Gush Etzion oost en Ariel Maar dit proces is volledig afhankelijk van de totale stop op terreur aan Palestijnse kant en wezelijke voortgang in het de-radicalisatie proces in de Palestijnse maatschappij.
In de interim periode van tien jaar houdt de IDF de eindverantwoording voor de veiligheidssituatie in de West Bank en Gaza. De uitvoerende taken worden door de Palestijnse veiligheidsdiensten gedaan onder supervisie van het Kwartet.

Slechts Arabische landen die een vredesakkoord hebben met Israel kunnen deelnemen in het nieuwe proces. De andere landen moeten binnen een gelimiteerde periode (drie jaar) een vredesakkoord met Israel hebben getekend bij weigering volgt een boycot door de internationale gemeenschap (geen levering van wapens meer, geen technologie en geen financiële hulp voor de regeringen)



De economische opbouw van de Palestijnse entiteit wordt begeleid door het kantoor van het kwartet (Tony Blair’s office) zoals dat nu ook al gaande is.
Infrastructuur projecten worden gefinancierd door de internationale gemeenschap en de uitvoering ervan gecoördineerd met het kwartetkantoor. Alle financiële hulp wordt via het Kwartetkantoor gedirigeerd naar de diverse projecten, het PA overgangsbestuur werkt met dit kantoor samen en legt directe verantwoording af voor het financieel beheer aan dit kantoor. Binnen tien jaar moet de Palestijnse entiteit selfsupporting zijn, water,elektra en andere voorzieningen voor een normale staat zoals medische zorg, vuilnisophaaldienst (VN haalt nu het vuilnis op) etc.
De training van politie en veiligheid functionarissen wordt voor een periode van tien jaar verzorgd door het kwartet (op eenzelfde wijze waarop dat nu door de Amerikanen wordt gedaan).

De bestaande terminals op de voormalige demarcatielijn worden de nieuwe grensposten tussen Israel en de Palestijnse entiteit
Het bestaande veiligheidshek wordt de grens behalve op plaatsen waar het plan andere lijnen trok.

Als het proces na tien jaar is afgerond en beide partijen hebben aan de voorwaarden van het plan voldaan kunnen er verkiezingen plaatsvinden aan Palestijnse kant en daar kunnen alleen democratische partijen aan mee doen. Vervolgens kan de Palestijnse staat werkelijkheid worden.
Na een periode van vijf jaar waarin wordt gewerkt aan normalisatie van de betrekkingen kunnen grensprocedures worden versoepeld en kan aan meer openheid gewerkt gaan worden van de grenzen.

Het Zionisme is ouder dan het antisemitisme, ogenschijnlijk lijkt alsof het moderne zionisme een antwoord was op het antisemitisme. Echter de haat en afwijzing die Joden ondergingen in de Europese en Islamitische diaspora vormde slechts een bevestiging van de oeroude bond tussen een volk en een land. Zionisme is zo oud als het Joodse volk zelf.
LEES HET OVERZICHT BIJ DEEL 2

Een overzicht van antisemitisme en zionisme

Hoewel het antisemitisme van alle tijden lijkt, kozen wij voor een verkorte lijst van de meest ernstige anti Semitische incidenten vanaf het jaar 1000.


1012- Joden worden uit Mainz (D) gedeporteerd
1026- Joden in Frankrijk worden gedeporteerd uit de steden
1032 - Marokko: 6000 Joden vermoord door nieuwe heerser
1066- Granada Spanje: 1500 Joodse families op een dag vermoord
1090 Granada : Joodse gemeenschap opnieuw aangevallen
1096 - Tijdens derde kruistocht worden 5000 joden in Duitsland vermoord en 1200 plegen zelfmoord in Mainz

TWAALFDE EEUW

1107 - Joden in Marokko worden voor de keus geplaatst zich te bekeren tot Islam of te vertrekken
1143- Ham (Fr) 150 Joden vermoord
1165- Gedwongen conversies Joden in Jemen
1171- 31 Joden levend verbrand in Blois (FR)
1180- In Frankrijk worden alle Joden gevangen gezet, vrijlating is alleen mogelijk na losgeld
1181- Parijs, alle joden gedeporteerd.
1189- Pogroms in Engeland, Joden van Norwich allemaal vermoord
1190 York Engeland- 500 Joden vermoord in 6 dagen tijd

DERTIENDE EEUW

1215- Paus Innocenti III voert kledingvoorschriften in voor Joden
1232 Marakesh (Marokko) gedwongen massaconversies voor Joden
1236 Kruisvaarders vallen Joden aan in Frankrijk; 3000 vermoord
1254 Louis IX verbant alle Joden uit Frankrijk
1264 Massamoord op Joden in Londen
1285 München (D) 248 Joden vermoord, 180 van hen levend verbrand
1290 Edward I verbant alle Joden uit Engeland (met achterlating van bezittingen)
1298 Rindfleisch een Duitse ridder beweert een hemelse opdracht te hebben om de Joden uit te moorden. In totaal worden 100.000 Joden in Duitsland vermoord.

VEERTIENDE EEUW

1305 Joden opnieuw uit Frankrijk verbannen (100.000)
1321 Koning Henry II (Engeland)voert een geel embleem in dat Joden moeten dragen.
1333 Gedwongen massaconversies in Bagdad
1348 Europese Joden worden beschuldigd van het veroorzaken van de zwarte pest. Massamoord in Spanje, Frankrijk, Duitsland en Oostenrijk, 200 Joodse gemeenschappen vernietigd. Veel Joden vluchten nu naar Polen
1348 Basel 600 Joden levend verbrand de rest gedeporteerd.
1389 Praag ong. 3000 Joden vermoord in pogrom
1391 Spanje- 10.00 joden vermoord, gemeenschappen in Barcelona, Valencia en Palma de Mallorca vernietigt.
1394 Charles IV deporteert alle Joden uit Frankrijk

VIJFTIENDE EEUW

1421 Deportatie van alle Joden uit Oostenrijk, 270 Joden levend verbrand.
1435 Mallorca massamoord op Joden gevolgd door gedwongen conversie van de overlevenden.
1438 Oprichting van Getto’s in Marokko
1463 Instellen van inquisitie door paus Nicholas V onder de Conversos
1473-74 Door inquisitie massamoorden op Joden in Spaanse steden
1492 Spaanse koningshuis deporteert alle Joden uit Spanje (200.000) Eerste Aaliyah naar Israel sinds verbanning. Andere landen volgen het voorbeeld van Spanje.
1496. Alle joden in Portugal(onder hen vele Spaanse gedeporteerden) gedeporteerd of gedwongen bekeerd tot christendom

ZESTIENDE EEUW

1506 2000 Conversos(tot christendom bekeerde Joden) vermoord in Portugal
1535 Tunesië- Alle joden verkocht als slaven na Spaanse invasie
1543 Maarten Luther publiceert een plan om alle joden gedwongen te bekeren of te deporteren. (plan omhelsde o.a. synagoge verbrandingen, vernietiging huizen)
1547 Ivan de Verschrikkelijke weigert Joden toe te laten in zijn koninkrijk in Rusland
1563 Rusland- Joden worden gedwongen tot conversie tot de Orthodoxe kerk, 300 Joden in ijswakken gegooid en gedood.

ZEVENTIENDE EEUW

1614 Joodse gemeenschap in Frankfurt na pogrom vernietigd
1615 Alle Joden krijgen een maand om Frankrijk te verlaten.
1648-55 Bohdan massamoord 100.000 Joden vermoord.
1664 Lvov 100 Joden komen om bij strijd tegen studenten van een katholieke school.
1670 Joden gedeporteerd uit Wenen

ACHTIENDE EEUW

1727 Rusland- Catharina I vervaardigt edict waarin Joden wordt opgedragen Rusland en Oekraïne te verlaten.
1744 Breslau - Frederick II neemt anti-Joodse maatregelen
Slechts tien families mogen in de stad blijven, later moeten alle Joden Berlijn verlaten of verklaren niet te zullen trouwen.
1744 Bohemie- Alle Joden verboden zich op te houden in Bohemie.
1768 Uman Polen - Massamoord op Joden
1790 Vernietiging meeste Joodse gemeenschappen in Marokko

NEGENTIENDE EEUW

1805 Massamoord op Joden in Algerije
1815 Paus Pius VII heropent Getto in Rome.
1819 Grootschalige anti-Joodse rellen in Duitsland verspreiden zich in Denemarken, Polen, Letland en Bohemie.

1820-1834 Grootschalige pogroms in Palestina o.l.v. Egyptische gouverneur Ibrahim Pascha, in Safed en in Hebron leidt dit tot massamoord.

1827 Rusland- Joodse jongens onder 18 worden tot 25 jaar dienstplicht veroordeeld.
1853 Sratov Rusland- Bloedsprookjes verspreiden zich van daaruit door heel Rusland met pogroms tot gevolg.
1881-1884 Pogroms verspreiden zich in zuid Rusland, 2 miljoen Joden vluchten (meestal) naar de VS totdat wetgeving in de VS er een eind aan maakt.
1891 deportatie Joden uit Moskou, congres VS versoepelt anti-Joodse immigratie wetten.
1894 Antisemitische Dreyfus affaire in Frankrijk inspireert Herzl tot het oprichten van de Zionistische beweging
1899 bloedsprookje in Bohemie leidt tot pogrom.

TWINTIGSTE EEUW

1903 Kishinev pogrom 49 Joden vermoord, uitgave Protocollen van Zion.
1905 Pogrom in Dnipropetovsk
1915 WO 1 is aanleiding tot de deportatie van 200.000 Joden in west Rusland.
1917-1921 tussen 70.000 en 250.000 Russische joden vermoord tijdens pogroms in de burgeroorlog.
1920 Pogrom in Jeruzalem.
1921 Pogrom in Yafo (Tel Aviv)
1921-1925 Uitbraak anti semitisme in VS olv Ku Klux Klan
1924 Wetgeving in de VS maakt een einde aan de immigratie van oost Europese Joden.
1925 Hitler publiceert Mein Kampf
1929 Massamoord op Joden in Hebron, gehele Joodse gemeenschap verwoest.
1934 2000 joden in Afghanistan gedeporteerd uit steden.
1933-1945 Vervolging van Duitse Joden mondt uit in de massamoord op zes miljoen Joden.
Palestijnse leider Hoesseini helpt actief Hitler mee bij de plannen om ook de joodse gemeenschap in toenmalig Palestina te vermoorden. Hoesseini was lid van de SS.
1941 Massamoord op Joden in Bagdad (200 doden)
1946 Kielce Polen- Na afloop van WO 2 worden door Polen 39 Joden vermoord.
1948 Tijdens de onafhankelijks oorlog worden alle 2000 Joden van de oude stad in Jeruzalem gedeporteerd door Arabische legers. Het joodse kwartier wordt geheel verwoest incl. alle synagogen.
1948-2001 ruim 800.000 joden worden door antisemitisme gedwongen tot vertrek uit de Arabische landen.

Na 1948

Het antisemitisme zou hebben moeten stoppen met de staat Israel, dit was de visie van Herzl.
Het ging echter anders…………………..

De 1948 onafhankelijksoorlog was een vernietigingsoorlog die Israel echter won, het doel was echter de embryonale staat te vernietigen.
Nog twee keer daarna probeerden de Arabische staten via een conventionele vernietigingsoorlog de Joodse staat te vernietigen, in 1967 tijdens de zesdaagse oorlog en in 1973 tijdens de Yom Kippoer oorlog. Beide keren overleefde Israel, zij het in 1973 ternauwernood.

Waarom voerden de Arabische landen drie keer een vernietigingsoorlog tegen een staat die geen enkele intentie had en heeft de Arabische landen te vernietigen?

Dit is de meest essentiële vraag, en hij werd onlangs opnieuw gesteld door Premier Netanyahoe van Israel: “ om een eind te brengen aan dit conflict moeten we een eerlijk en recht door zee antwoord geven. De eenvoudige waarheid is dat de wortel van het conflict was en blijft de weigering om het recht te erkennen van het Joodse volk op een eigen staat in hun historische thuisland”.

Vanaf de dagen van Hadj Amin el Hoesseini tot aan de huidige Arabische leiders is dit de bottleneck van het conflict. Zelfs de Egyptische president Mubarak maakte dat duidelijk in reactie op Netanyahoe’s woorden hij noemde deze eis onaanvaardbaar voor Arabieren. Dit komt voort uit de Islamitische opvattingover wat men Dar Al Islam noemt. (Grondgebied van Islam). Over dat grondgebied kan slechts de Islam heersen, een Joodse staat past niet in deze opvatting.

Na 1973 hield het streven naar de vernietiging van Israel niet op, het doel bleef grotendeels hetzelfde echter de middelen veranderden.

De PLO werd in 1964 opgericht met als doel de vernietiging van Israel, de wijze van oorlog voeren veranderde van totale oorlog in asymmetrische oorlog. Een tactiek die Yasser Arafat leerde van de Vietcong in de Vietnam oorlog.

In 1982 voerde Israel voor het eerst oorlog tegen de PLO in Libanon, waarvandaan Israel continue met terreur werd bestreden.
Er volgden vele ronden in deze asymmetrische oorlog, zelfs tijdens en na de Oslo jaren ging deze campagne door.

Onopgemerkt door een groot deel van de wereld, was er echter nog een derde macht die zich was gaan mengen in het conflict: De Islamitische republiek Iran

Iran ontwikkelde zich na de Islamitische revolutie tot de drijvende kracht achter het Midden Oosten conflict. Het hanteerde een nieuw wapen: de verborgen oorlog.

Enkele voorbeelden uit de dertigjarige oorlog van Iran tegen Israel.

-De Iraanse Revolutionaire Garde richtte in Libanon een vazalleger op: Hizbollah.
-Hizbollah o.l.v. Imad Moegniyeh pleegde talloze aanslagen tegen Israëlische en Joodse doelen.
-In 1992 en 1994 werden in Argentinië twee grote aanslagen gepleegd op de Israëlische ambassade en een gebouw van de Joodse gemeenschap. Beide keren kwam de opdracht voor de aanslag uit Iran.
-Talloze ontvoeringen door Hizbollah van Israeli’s werden uitgevoerd op orders uit Teheran.
Waarschijnlijk is dat ook de aanval op een tweetal Israëlische jeeps in Israel in 2006, die 9 Israëlische militairen het leven kostte en tot de tweede Libanon oorlog leidde ook werd opgedragen door Iran. De aanval kwam op het moment dat de G8 bijeen zou komen om verregaande sancties tegen Iran te bespreken.

Vanaf de dood van Ayatollah Khomeini wijzigde Iran haar strategie gedeeltelijk.
Naast clandestiene terreuroperaties werd een nucleair programma opgezet dat vanaf de vroege jaren negentig al door Israel werd herkend als een kernwapenprogramma.
Pas in het begin van de 21ste eeuw werd de Israëlische herkenning overgenomen door de sommige andere landen in het westen. Nu is zelfs de IAEA er van overtuigd dat Iran een kernwapenprogramma heeft.

Sinds 2004 klinken eruit Teheran steeds openlijker oproepen om Israel van de kaart te vegen.
Deze oproep wordt door Iran in daden omgezet niet slechts door het bouwen van een kernwapen maar ook door het bewapenen van Hizbollah met een ongekend raketten arsenaal en via de adoptie van de Palestijnse terreurgroepen Islamic Jihad en Hamas.

In deze openlijker strijd tegen Israel komt een element steeds terug: Holocaustontkenning en antisemitische propaganda.
De retoriek doet sterk denken aan die van de Nazi’s in de jaren dertig.

Het droevige is dat veel mensen in het westen zich niet bewust zijn dat men beïnvloed is door deze antisemitische retoriek.
Gevoed door deze propaganda zijn de westerse media een steeds grotere rol gaan spelen in de negatieve beeldvorming over Israel.
De opinievorming van het publiek is grotendeels gebaseerd op de berichtgeving in die media.
Deze strijd om de publieke opinie is verworden tot een oorlog waarin de grenzen van het toelaatbare regelmatig worden overschreden

Opnieuw wordt er selectief beoordeeld, opnieuw wordt er gedemoniseerd en opnieuw zijn er geen grenzen aan de wildste beschuldigingen.

Alleen betreft het nu niet de individuele Jood maar de Joodse staat.

Waar het eindigt zou bekend moeten zijn na de Shoah.

LEES VERDER BIJ DEEL 3

" Er zijn mensen die zeggen dat als de Shoah niet had plaatsgevonden de staat Israel nooit zou zijn opgericht. Maar ik zeg dat indien de staat Israel eerder zou zijn opgericht, dat de Shoah niet zou hebben plaatsgevonden ". (Benjamin Netanyahu tijdens speech op Bar Ilan Universiteit 2009)





Van 1948 tot 1948 4000 jaar Zionisme

In 1948 van de Joodse jaartelling kwam de aartsvader van het Joodse volk Abraham aan in Canäan.
De kleinzoon van Abraham, Jacob, krijgt de naam Israel toegewezen en aan zijn nazaten wordt het land door G’D beloofd.
500 jaar later kwamen die nazaten als het volk Israel het land Israel binnen na ballingschap in Egypte(1300 jaar voor de gewone jaartelling). Mozes was de leider van het joodse volk die bij de Egyptische Farao pleitte voor een exodus uit Egypte. Deze geschiedenis wordt tot op de dag vandaag jaarlijks herdacht op de eerste avond van het Joodse paasfeest
De Joodse staat Israel was geboren, 300 jaar later bouwde koning David de stad Jeruzalem (1000 vdgj) ook Zion genoemd (een aanduiding die ook voor het land Israel wordt gebruikt)

David’s zoon Salomon bouwt de eerste Joodse tempel op de berg Moriah in Jeruzalem

586 (v.d.g.j) eerste ballingschap onder de Babyloniers (duur 70 jaar) Na terugkeer wordt Jeruzalem en de tempel weer opgebouwd.

In 70 van de gewone jaar telling wordt de Tempel opnieuw verwoest, nu door de Romeinen.
In 138 volgt de laatste grote Joodse opstand tegen de Romeinen onder leiding van Bar Kochba.
De opstand wordt wreed de kop ingedrukt door de Romeinen 580.000 Joden worden vermoord.
Jeruzalem wordt geheel verwoest en de Joodse bevolking gedeporteerd.
De Romeinen voeren nu de naam Syria Palaestina in.

Vanaf dat tijdstip tot 1948 wordt Israel slechts door buitenlandse mogendheden bezet gehouden.

De Joden wonen vanaf 138 aanvankelijk in het noorden van Israel, in Tiberias en later Safed . Later vestigden zich opnieuw Joden in Jeruzalem en Hebron.
In de dertiende eeuw vindt de eerste aaliyah plaats vanuit Engeland en Frankrijk ook in Akko wordt dan een Joodse gemeenschap gesticht.

In 1492 en 1498 komen groepen Spaanse en Portugese Joden na de expulsie van Joden in die landen aan in Israel

In 1700 komt een groep van 1000 joden uit Polen aan in Israel om zich in Jeruzalem te vestigen.
Vanaf 1764 volgen meerdere groepen Joden uit Europa deze vestigen zich in Safed en Tiberias.
Volgelingen van de rabbijnen Gaon van Vilna en Chatam Sofer sluiten zich bij deze aliyah aan in de 19e eeuw.

In 1896 verschijnt de Engelse versie van “De Jodenstaat” Herzl’s visie op een eigen staat voor de Joden.

In 1897 komt in Basel voor het eerst het Wereld Zionistisch congres bijeen o.l.v. Herzl

Vanaf 1905 komt de tweede aliyah op gang onder invloed van pogroms in Oost Europa, in 1909 stichten deze Joden Tel Aviv.
Joden beginnen op grote schaal land te kopen van de plaatselijke Arabieren voor woekerprijzen.

In 1917 geeft de toenmalige Britse minister van Buitenlandse Zaken Arthur Balfour een verklaring uit, waarin hij zich uitspreekt voor de stichting van een Joods Nationaal tehuis in Palestina .

In 1918 adopteert de Volkenbond (voorloper VN) de Balfour verklaring in zijn geheel.
Groot Britannië krijgt het mandaat over Palestina met het uitdrukkelijke doel om een Joods Nationaal Tehuis in heel Palestina te stichten.

In 1919 tekenen de Joodse leider Weizman en de Arabische heerser Faisal een pact waarin Faisal het volgende verklaard:
“wij Arabieren, en speciaal de meest geleerde onder ons bezien de Zionistische beweging met diepe sympathie”.

In 1920 treedt de Palestijns Arabische leider Hadj Amin Al Hoesseini op de voorgrond en begonnen de eerste Arabische rellen tegen de Joden in Palestina.
De Britse commissaris Shuckburgh schrijft een memo naar zijn regering waarin hij de schuld voor het geweld volledig bij de Arabieren legt en waarschuwt voor de bewapening die de Joden als gevolg daarvan organiseerden.

Na het geweld in 1920 besluiten de Britten in 1921 om het gehele gebied ten oosten van de Jordaan rivier (4/5 van geheel Palestina) uit te sluiten voor het Joods Nationaal tehuis, in strijd met het mandaat van de Volkenbond. Abdallah wordt de emir van het nieuwe land Trans Jordanië.
De Britten voeren verder beperkingen in op de verkoop van land aan Joden. Aan het einde van het Britse mandaat in 1948 blijkt dat 47% van de totale landbouwgronden toegewezen was aan de Arabieren en slechts 2% aan Joden.

In 1929 initieert moefti al Hoesseini nieuw geweld tegen de Joden , het grootste deel van de Joodse gemeenschap van Hebron wordt daarbij vermoord. Aanleiding voor de moordpartij waren valse geruchten dat de Joden de Al Aksa moskee wilden verwoesten en de Tempel wilden herbouwen.
De Britse Hope Simpson commissie die de rellen onderzoekt, komt tot de conclusie dat ongecontroleerde Arabische illegale immigratie de rechten van Joden ondermijnt.

De Joodse aliyah gaat echter door en bereikt in 1935 een hoogtepunt (66472 immigranten) onder invloed van de vervolging van Joden in Duitsland.
De Britse regering grijpt dan in en staat het Joods agentschap slechts een derde van het aangevraagde inreisvisa voor 1936 toe.

In 1937 komt na weer een grote Arabische geweldsuitbarsting, de Britse Peel commissie met een verdelingsplan van het mandaatgebied ten westen van de Jordaan. De voorziene Joodse staat beslaat dan nog maar 19 % van dat gebied ( kuststrook vanaf Tel Aviv tot Haifa en Galilea.)
De Joden willen onderhandelen over het plan, de Arabieren wijzen het af.

In 1939 leggen de Britten verder Joodse immigratie aan banden door een quotaplan in te voeren (White Paper) waarbij de Joodse immigratie tot gemiddeld 15000 per jaar werd teruggebracht. Daarbij sloot men effectief de deur voor de honderdduizenden Joden die Europa wilden ontvluchten.
De White Paper riep op tot de vorming van een Arabische staat binnen 10 jaar en maakte na die vijf jaar de Joodse immigratie afhankelijk van de toestemming van de Arabieren. (de Arabieren wijzen overigens ook dit besluit af)

In 1943 verwierpen de Britten tijdens de Bermuda conferentie over de Joodse genocide in Europa, oproepen om Palestina opnieuw open te stellen voor de Joodse immigratie.

Na het einde van de tweede wereldoorlog hielden de Britten vast aan de immigratiebeperkingen van White Paper. Duizenden Shoah overlevenden werd de toegang tot Palestina geweigerd en de vluchtelingen die probeerden illegaal te immigreren in Palestina, werden opgesloten in interneringskampen of teruggestuurd naar Europa.

In 1947 droegen de Britten de kwestie Palestina formeel over aan de VN. UNSCOP werd opgericht door de VN om een oplossing te vinden voor de Joodse en Arabische aspiraties.
De aanvankelijk voorgestelde bilaterale staat werd later vervangen door een verdelingsplan waarbij de Joden 55 % en Arabieren 45% van het overgebleven mandaat gebied zouden krijgen.
De Joden accepteerden het plan de Arabieren zeiden opnieuw nee.
Op 29 november 1947 neemt de algemene vergadering van de VN het verdelingsplan aan.
De Arabieren reageren met een ongekende geweldscampagne en in mei 1948 na het uitroepen van de Joodse staat Israel met een vernietigingsoorlog die wordt verloren.



Zionisme in de Joodse religie

In feite is de betekenis van het land Israel voor de Joden terug te voeren op de Torah.
Er is geen enkel deel van de Torah waar de vermelding van het land Israel ontbreekt
De Torah vermeldt het concept van het land als erfgoed voor de Joden 86 keer.
Een groot deel van de 613 Joodse religieuze geboden is gebaseerd op het land Israel.

Daarmee is het Jodendom de enige religie die gebonden is aan een land.
Drie keer per dag bidden religieuze Joden in de richting van Jeruzalem.
Iedere Joodse bruiloft houdt ook een belofte in om Jeruzalem nooit te vergeten
Ruim een derde van het hoofdgebed Amida gaat over de relatie volk Israel- land Israel.
In dat gebed werd 1500 jaar gevraagd om het inzamelen van de Joden uit de diaspora en hen terug te brengen naar hun land .