|
|
|
 |
|
|
|
SRAEL OOGST WAT HET ZELF GEZAAIT HEEFT |
 |
Trouw
|
Uit dagblad de Trouw
Israel oogst wat het zelf heeft gezaaid (opinie)
Uri Avnery, vredesactivist en voormalig lid van de Knesset, het Israëlische parlement |
Heel Israël was ondergedompeld in een zee van verdriet en rouw toen vorige week de twee omgekomen Israëlische soldaten werden overgedragen, onderdeel van de gevangenenruil met Hezbollah. De Israëlische zenders wijdden urenlange uitzendingen aan de gevoelens bij de twee getroffen families, die de afgelopen twee jaar door de media zijn getransformeerd tot nationale symbolen (en kijkcijfermagneten).
Overbodig te zeggen dat met geen woord werd gesproken over de 190 families die hun dode zonen terugkregen in Libanon. Niemand was in de stemming om te willen begrijpen wat er aan de andere kant gebeurde. In tegendeel: de ontvangst die ’moordenaar Koentar’ daar kreeg en de overwinningsspeech van Hezbollahleider Hassan Nasrallah waren olie op het vuur van woede, haat en vernedering.
Toch was het de moeite waard voor Israëliërs om te volgen wat daar gebeurde, in Libanon, omdat dit veel invloed zal hebben op onze situatie.
Het was natuurlijk de grote dag van Nasrallah. In de ogen van miljoenen Arabieren heeft hij een grote overwinning behaald. Een kleine organisatie in een klein land heeft Israël, de regionale macht, op de knieën gekregen, op het moment dat Arabische leiders hun oren laten hangen naar Israël.
Al Jazeera bracht de heldenontvangst in beeld, urenlang. Voor jongeren in Cairo, Amman of Bagdad was er maar een conclusie mogelijk: hier stond de man die de Arabische eer heeft hersteld. Vergeleken met hem zijn de Arabische leiders dwergen. Nasrallah deed nog een duit in het zakje: „Er is een eind gekomen aan het tijdperk van vernedering.”
Het was een historische dag voor Libanon. Dit was nog nooit gebeurd: de complete politieke elite stond op het vliegveld van Beiroet, tot en met degenen die meer dan eens hadden gevraagd om de liquidatie van Hezbollah. Nasrallah groeide die woensdag uit tot de belangrijkste en machtigste man in het land. En het gespleten Libanon werd een herenigde natie, voor Israël niet langer een deurmat in de regio.
Sommigen denken dat de geslaagde uitruil van gevangenen de reden was dat Nasrallah op het schild werd geheven. Maar in werkelijkheid is al lang geleden de basis gelegd voor deze ontwikkeling. Verantwoordelijk zijn al die mensen die de verwoestende Tweede Libanonoorlog steunden, door de media enthousiast bezongen op de eerste dag. De lichamen van de twee ontvoerde Israëlische soldaten hadden terug naar huis kunnen komen door onderhandelingen, net zoals dat nu is gebeurd.
Maar je kunt nog verder teruggaan, naar de Eerste Libanonoorlog van Ariel Sjaron. Ook die werd uitbundig bejubeld, maar in feite begon toen de opkomst van Hezbollah. De sjiitische gemeenschap was voor die oorlog nog onze goede buur. Het Israëlische leger maakte met de moord op de toenmalige Hezbollahleider de weg vrij voor Nasrallah.
En laten we Sjimon Peres niet vergeten, die de ’veiligheidszone’ creëerde in Zuid-Libanon, in plaats van daar op tijd te vertrekken. En, in de jaren vijftig, het voorstel een christen te installeren als dictator van Libanon, die vervolgens een vredesverdrag met Israël zou tekenen.
De dodelijke mix van arrogantie en onnozelheid die de Israëlische omgang met de Arabische wereld kenmerkt, heeft bijgedragen aan wat er vorige week woensdag gebeurde in Beiroet. Het zou mooi zijn als dit onze leiders wat werkelijkheidszin en bescheidenheid zou leren. Maar ik ben bang dat het tegenovergestelde zal gebeuren: versterking van de gevoelens van woede en haat.
Al onze regeringen dragen verantwoordelijkheid voor de nationaal-religieuze golf die door de Arabische wereld gaat, en die veel gevaarlijker is voor Israël dan het seculiere nationalisme van leiders als Jasser Arafat of de Syrische president Assad. |
Geachte redactie,
Een aantal zaken stoorden mij in "Israël oogst wat het zelf heeft gezaaid" (opinie) door Uri Avnery, 23-7-2008, en het is mogelijk dat die dingen samenhangen. Niet zozeer zijn ongenuanceerde, extreme standpunten, de overdrijvingen en zelfs regelrechte verdraaiingen – die zijn algemeen bekend en weinig opzienbarend. Nee, ik doel op de houding waarmee hij zijn mening ten beste geeft. Misschien uit hij zich altijd zo, maar ik heb weinig van hem gelezen, en dan is het toch een beetje een schok. Waar doel ik op?
Allereerst werpt hij zich op als een spreekbuis van de Arabische wereld. Nou is het nooit erg verheffend als iemand die daartoe niet gekozen is wel even de gevoelens van het volk zal weergeven. Hoe veel storender is het wanneer iemand het woord gaat voeren namens een ANDER volk! De regentenmentaliteit ten voeten uit.
Daarbij, en de samenhang is niet moeilijk te vinden, lijkt hij zich geheel niet bewust te zijn van wat er in zijn eigen volk, in de gemiddelde Israëli omgaat. "Heel Israël was ondergedompeld in een zee van verdriet en rouw toen vorige week de twee omgekomen Israëlische soldaten werden overgedragen." Maar dat is natuurlijk onzin – de familie rouwt, niet het hele volk. Ik zou zeggen dat wat er wel speelde was: shock en walging, over hoe Nasrallah met zijn kliek jaren lang kat en muis hebben gespeeld met de gevoelens van de families van deze twee soldaten, en hen tegen alle internationale verdragen in er nooit van op de hoogte heeft gesteld dat de jongens al dood waren, en tot op de laatste minuut heeft volgehouden dat hij niet wist wat hun toestand was. Dat getuigt van een sadisme en van een voor de meesten hier in Israël onvoorstelbare wreedheid. Zoals de broer van een van de twee gesneuvelde jongens zei in zijn grafrede: "Ik ben er trots op dat ik behoor tot hen die liefhebben en niet hen die haten." Maar daarmee is het verhaal niet uit. Is het voorstelbaar dat iemand in De Libanon soortgelijke woorden sprak? Wie? Je gelooft het niet!
Niemand minder dan de glunderende moordenaar die het hoofd van het kleine meisje verbrijzelde en daar nog steeds geen berouw over heeft. De jaren in de Israëlische gevangenis hebben hem niet slecht gedaan zo te zien. Ietwat aan de mollige kant liet hij zich met graagte en zonder enige schaamte toejuigen. Maar dan komt de verrassing, die de respectabele krant the Jerusalem Post vorige week wist te brengen ("Kuntar says he's jealous of 'the Zionists'," 18-7-2008). Koentar zei letterlijk: "Laten we wel wezen, we zijn jaloers op onze vijand, hoeveel ze geven om een [stoffelijk overschot] en ze tot het einde van de wereld gaan om het terug te krijgen, en hun inzet voor hun gevangen-genomen [soldaten] en hoe ze tot het aller-uiterste gaan om ze terug te brengen."
Kijk, en daar kan Avnery nog een puntje aan zuigen. Dat Koentar wel zag waar Israëlis voortreffelijk in zijn.
Maurits van Zuiden 27-07-2008
Adres bij de redactie bekend |
Geachte redactie,
Uri Avnery schrijft dat" Israel oogst wat het zelf gezaaid heeft” (Trouw 23 juli j.l.)
Voor Avnery is wat Israel heeft gezaaid, in de eerste plaats de staat Israel als Joodse staat.
Dit klinkt wellicht bizar want zoals bekend is Avnery zelf Joods, maar in zijn visie is de stichting van een Joodse staat in 1948 al de kiem geweest waaruit alle uitwassen zijn voortgekomen sinds die tijd.
Avnery is een anti-Joodse Israëlische Jood, die bestaan echt waar!
Dus laat hij geen mogelijkheid onbenut om de legitimatie van die staat aan te vallen, en daarbij gaat hij zover om te collaboreren met iedere Arabische organisatie die de destructie van Israel openlijk propageert.
Hij was letterlijk een schild voor Arafat toen die koos voor zijn versie van een vernietigingsoorlog tegen Israel, nadat hij in Camp David 2000 had kunnen kiezen voor de opbouw van een eigen staat.
In dit licht moeten we zijn opinie beschouwen over wat er vorige week in Libanon en Israel gebeurde.
Dus Israel is schuldig aan de Libanon 2 oorlog, en niet Hizbollah, maar was het niet Hizbollah dat op 12 juli 2006 een aantal raketten op een patrouille Israëlische soldaten afvuurde in Israel? Een feitelijke daad van oorlog?
En vervolgens de lijken van twee soldaten meenam om daarna te suggereren dat beide soldaten nog in leven waren, waarna Hizbollah een koehandel opzette in dode lichamen en een sadistische kindermoordenaar?
Om zijn betoog kracht bij te zetten neemt Avnery vervolgens ook nog een loopje met de waarheid over de "gevoelens" in Libanon, hij omschrijft Libanon als een "herenigde natie", en de dag van de ruil als een "historische" dag voor Libanon.
Even een paar commentaren uit de Arabische media die dag: Een redactioneel commentaar in "Now Lebanon" geeft een beschrijving van de" victorie" die Hizbollah bracht voor Libanon, een lange lijst van doden, gewonden, vernietigde huizen, economische schade en schade aan de infrastructuur.
Al Anwar een Libanese krant had een redactioneel commentaar waarin het verklaarde dat het een schande was dat leden van de Libanese regering deelnamen aan de Hizbollah festiviteiten.
En de pan-Arabische krant Asharq Al Awsat verklaarde cynisch dat de netto opbrengst van de deal met Israel was: 7 millard $ schade, 1200 doden en 4500 gewonden.
De ongemakkelijke waarheid voor Avnery is dat Israel vorige week donderdag toonde dat het na zestig jaar voortdurende terreur nog altijd een natie is waar menselijke waarden prevaleren.
De haat en woede zijn een patent van de Arabische jihadi's, met Nasrallah als voornaamste exponent
Na vorige week is er een nieuw dieptepunt te registreren in deze haat en woede campagne tegen Israel: de manipulatieve handel in lichamen van dode Israëli’s.
Haat is het dominante gevoel dat mensen als Nasrallah drijft tot deze onmenselijke acties.
Door blind te zijn voor deze haat in zijn zucht naar vrede, bewijst Avnery dat hij degene is die onnozel is.
Vrede kun je niet maken met mensen die slechts leven voor jouw destructie, dit is een universele waarheid die klaarblijkelijk aan Avnery voorbij is gegaan.
Yochanan Visser Israel 24-7-2008 |
|
Ikzelf ben een vredeactivist in Israël, maar Oeri Awneri gaat me veel en veel te ver!Zijn oplossing is het einde van de staat Israël en daarmee zijn niet weinig Hollanders blij. Ik niet. In plaats van in een Hollandse krant te zeuren, doe iets positiefs hier en vergeet niet dat Israël onder vuur was voor de 2de Libanon oorlog en niet Libanon.Oeri (niet Awneri!), Israël, (27-07-2008, 08:58 uur) |
|
Printerversie
|
|
Feiten over Israel
